Chapter 2
1093 Words
Cathy POV
“Alam mo kung saan kami nakarating?” tili ko. “Sa langit!”
“What? Talaga? Ano sabi niya? Kayo na?” kinikilig na tanong ni Anna sa kabilang linya.
Napangiti ako.
Si Anna lang ang nag-iisang taong komportable akong kausap tungkol sa kahit anong bagay. Tulad ko, chubby rin siya. Kaya sa school, tinatawag kaming “Betlog.” Pang-aasar ng ibang estudyante.
Pero wala kaming pakialam.
Basta masaya kaming magkaibigan.
“Ano ka ba! Hindi naman ganun,” natatawa kong sagot.
“Eh bakit ka sumisigaw na nasa langit kayo?” usisa niya.
Humiga ako sa kama habang yakap ang unan, hindi mawala ang ngiti sa labi ko.
“Basta… masaya lang,” sabi ko.
“Cathy! Huwag mo akong bitinin! Anong nangyari sa inyo ni Troy?” halos mapasigaw na si Anna sa sobrang excitement.
Kinuwento ko kay Anna ang lahat ng nangyari sa amin ni Troy kagabi.
“Eh di… kayo na ba?” kinikilig na tanong ni Anna.
“Hindi!” mabilis kong sagot. “Nagkunwari akong tulog, tapos dali-dali siyang umalis. Halatang… nandidiri.”
Kuwento ko iyon habang natatawa, parang wala lang sa akin ang nangyari.
Hindi ko gustong isipin ang mga negatibong bagay.
“Hey… bakit parang malungkot ka?” sita ko kay Anna nang bigla siyang tumahimik.
“Kasi sa kuwento mo,” malungkot na sagot niya.
Napailing ako.
“Ano ka ba! Huwag kang malungkot. Magiging kami rin niyan. Tapos maraming maiinggit sa akin sa school,” sabi ko nang may kumpiyansa.
“Wahhhh! Yan ang gusto ko sa’yo!” natatawang sabi ni Anna. “Ang lakas ng fighting spirit mo!”
Napangiti ako.
Oo… fighting spirit.
Dahil kahit anong mangyari, hindi ako papayag na maging malungkot lang sa kwento ng buhay ko.
Cathy POV
Pagkababa ko ng tawag kay Anna, napahiga ako sa kama habang nakatingin sa kisame. Hindi pa rin nawawala ang ngiti sa labi ko.
Sino ba naman ang mag-aakala?
Ako. Si Catherine na laging tinatawag na tabachoy sa school… ang nakasama ng campus heartthrob na si Troy.
Napahagikhik ako habang niyayakap ang unan ko.
“Magiging kami rin…” bulong ko sa sarili ko.
Maya-maya, may pumasok na notification sa phone ko. GC ng mga kaklase namin.
“May practice si Troy ngayon sa gym.”
Bigla akong napabangon.
Practice?
Ibig sabihin… makikita ko siya.
Agad akong tumayo at nagpunta sa salamin. Pinagmasdan ko ang sarili ko—ang bilugan kong pisngi, ang makapal kong braso, at ang katawan kong matagal nang pinupuna ng ibang tao.
Sandali akong natahimik.
Pero pagkatapos, ngumiti ako sa sarili ko.
“So what?” sabi ko habang inaayos ang buhok ko.
Kahit ano pa ang sabihin ng iba, hindi nila alam ang nangyari kagabi.
Hindi nila alam na kahit isang gabi lang… pinili ako ni Troy.
At ngayon, gusto kong makita kung paano siya kikilos kapag nagkita kami ulit.
Mabilis akong nagbihis at kinuha ang bag ko.
Pagdating ko sa school gym, rinig na rinig ko ang sigawan ng mga estudyante sa loob. Halos puno ang bleachers dahil nanonood ng practice ng basketball team.
At sa gitna ng court…
Nandoon si Troy.
Tumatakbo sa court, pawisan, at mas lalo pang gumwapo sa suot niyang jersey.
Parang tumigil ang mundo ko habang pinapanood siya.
Pero biglang…
Nagtagpo ang mga mata namin.
At kitang-kita ko kung paano biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya nang makilala niya ako.
Para siyang nakakita ng multo.
Cathy POV
Nanatili akong nakatayo malapit sa entrance ng gym habang nakatingin kay Troy. Ramdam ko ang lakas ng t***k ng puso ko.
Nagtagpo ang mga mata namin.
Kitang-kita ko kung paano biglang nag-iba ang ekspresyon ng mukha niya, parang nagulat… parang hindi makapaniwala.
Para siyang nakakita ng multo.
Bigla siyang napatigil sa pagtakbo habang hawak ang bola. Napatingin din sa kanya ang mga kakampi niya.
“Hoy Troy! Ano ba ’yan? Pass the ball!” sigaw ng isa sa teammates niya.
Parang saka lang siya natauhan. Mabilis niyang ipinasa ang bola at muling naglaro, pero ilang beses ko siyang nahuling napapatingin sa direksyon ko.
Hindi ko maiwasang mapangiti.
Naalala niya ako.
Tahimik akong umupo sa bleachers at pinanood ang practice nila. Halos lahat ng babae sa paligid ko ay kinikilig at sumisigaw tuwing makaka-shoot si Troy.
“Ang guwapo niya talaga!”
“Grabe ang katawan!”
“Kung ako lang ang maging girlfriend ni Troy—”
Napahagikhik ako sa sarili ko.
Kung alam lang nila.
Matapos ang practice, nagsimula nang mag-alisan ang mga tao. Tumayo na rin ako para umalis, pero bigla kong narinig ang boses na tumawag sa akin.
“Hey.”
Napahinto ako.
Paglingon ko… si Troy na iyon. Nakatayo sa likod ko, pawisan pa at hinihingal.
“Mag-usap tayo,” sabi niya, seryoso ang mukha.
Hindi ko maiwasang ngumiti.
Mukhang hindi pala talaga doon nagtatapos ang kwento namin.
“Mag-usap tayo,” seryosong sabi ni Troy.
Hindi ko maiwasang mapangiti. Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa—pawisan, hingal pa, at suot pa rin ang jersey niya.
“Bakit?” inosente kong tanong.
Bahagyang kumunot ang noo niya. Halatang naiirita.
“Alam mo kung bakit,” malamig niyang sagot.
Napakibit-balikat ako. “Hindi ko alam.”
Napabuntong-hininga siya at tumingin sa paligid. Marami pa ring estudyante sa gym kaya halatang ayaw niyang marinig ng iba ang pag-uusap namin.
“Sa labas,” sabi niya.
Nauna siyang maglakad palabas ng gym. Sumunod naman ako habang pinipigilan ang ngiti ko.
Pagdating namin sa likod ng gym, huminto siya at humarap sa akin. Seryoso ang mukha niya habang nakatingin sa akin na parang may iniisip.
“About last night…” panimula niya.
Tumaas ang kilay ko. “Yes?”
Sandali siyang natahimik bago nagsalita.
“Hindi dapat nangyari ’yon.”
Parang may kung anong kumurot sa puso ko, pero hindi ko ipinahalata. Sa halip, ngumiti lang ako.
“Okay.”
Parang nagulat siya sa sagot ko.
“Okay?” ulit niya.
Tumango ako. “Oo. Hindi naman kita pinilit.”
Mas lalo siyang natahimik.
“Troy, relax,” sabi ko habang nakangiti. “Hindi ako maghahabol sa’yo o kung ano man ang iniisip mo.”
Tinitigan niya ako na parang sinusuri kung nagsasabi ba ako ng totoo.
“Good,” sabi niya pagkatapos ng ilang segundo.
Tumango ako at akmang aalis na.
“Cathy.”
Napahinto ako at lumingon sa kanya.
“Paano mo nalaman pangalan ko?” tanong ko.
Sandali siyang natigilan, parang ngayon lang niya na-realize ang sinabi niya.
At doon ko napansin,
Hindi niya lang pala ako naaalala.
Alam din niya kung sino ako.
- Writer
