Tahimik na bumaba si Sophia mula sa hagdan. Hindi niya inaasahan na maririnig niya ang mga boses mula sa veranda. Napatigil siya sa may pinto nang makilala ang mga tinig.
Si Laddicus. At… si Clarisse.
Nang marinig niya ang unang mga salita, hindi niya mapigilang makiramdam. Hindi niya gustong makialam, pero parang ayaw gumalaw ng mga paa niya.
Mula sa veranda ay mariin ang boses ng asawa niya.
“Matagal na kitang kinalimutan, Clarisse. Hindi mo lang matanggap. At kung talagang may respeto ka sa sarili mo… tigilan mo na kami. Tigilan mo na si Sophia.”
Nanlaki ang mga mata ni Sophia. Ang lakas ng kabog ng dibdib niya, parang may kumurot at nagpainit sa puso niya. Kami. Hindi siya. Kami.
Napakagat siya ng labi, halos mapaupo sa baitang ng hagdan. Hindi niya alam kung iiyak siya sa tuwa
