Sa umaga matapos umalis si Sophia, nagising si Laddicus sa tahimik na bahay na parang nawala ang tunog ng mundo. Wala na ang maliliit na tunog na dati niya nang katabi — ang pag-ikot ng sepilyo, ang malambing na buntong-hiningi sa umaga, ang mabilis na pagkain ng kanin. Ang kama niya, isang banda ng katahimikan na matalim na sumasakit.
Umiikot ang isip ni Laddicus. Hindi niya inakala na ganoon kabilis mag-iba ang lahat: isang picture, isang post, isang complaint — at biglang nagiging labis ang bigat ng bawat hakbang. Tawag mula sa research head; tawag mula sa dean; isang pormal na envelope na nagsasabing kailangan niyang mag-step aside muna habang iniimbestigahan ang “perceived impropriety.”
Hindi siya nagalit. Na-shock siya. Nalugmok? Oo. Pero higit sa lahat, nag-aalala. Si Sophia. Si S
