Tahimik ang biyahe. Walang imikan. Si Sophia, nakadungaw lang sa bintana, pilit na pinapakalma ang dibdib na kanina pa parang drum na kumakabog. Si Laddicus, steady lang ang kamay sa manibela, pero ramdam niya ang tensyon sa ere.
Pagdating nila sa bahay, hindi na nakatiis si Sophia. Pagkasara ng pinto, humarap agad siya kay Laddicus.
“Bakit kailangan mong gawin ’yon?” mabilis at medyo pabulong niyang tanong.
“Alam mo bang delikado ‘yon? Paano kung may makakita? Paano kung may makarinig sa sinabi mong asawa—”
“Hindi ko naman pinagsisihan,” malamig pero buo ang tono ni Laddicus. Nakatingin siya diretso sa mga mata niya.
“At hindi ko hahayaang bastusin ka ng kahit sino. Lalo na ng lalaking ‘yon!”
Napaatras si Sophia, hindi dahil natakot, kung hindi dahil… lintik, ramdam niya ‘yung sin
