IBUKAKA MO (RATED SPG)

Familiar Strangers

CHAPTER 3

HEAVEN'S POV

Sa gitna ng tahimik na salas, abala pa rin ako sa paglilinis ng grand piano. Mahigpit kong hawak ang basahan, pilit na iniintindi ang bawat hibla ng alikabok. Pero sa kabila ng ginagawa ko, ang isipan ko’y gulong-gulo pa rin. Siya na naman—si Sir Dayrit. Ang pangalan niyang pilit kong iniiwasan ngunit hindi maalis sa bawat sulok ng mansyon.

Tapos na nga ba talaga ako sa kanya? Bakit ang hirap paniwalaan?

Bigla akong napatigil nang marinig ko ang kaluskos ng malalaking pintuan sa harapan. Bumukas ito nang malakas, nagpakawala ng malamig na simoy ng hangin na tila dumaloy hanggang sa kaloob-looban ng aking dibdib. Hindi ako nagkamali.

Dumating na siya.

Ang kanyang anyo ay parang nakapanliliit. Sa kanyang mamahaling suit na tila sinadya para sa kanya, at sa ekspresyon niyang parang wala siyang pakialam sa mundo, kitang-kita ang agwat namin. Hindi ko maalis ang paningin ko sa kanya. Tumigil ako sa ginagawa ko, hindi ko alam kung dapat ba akong magpatuloy o tumakbo palayo.

"Good afternoon, Sir Dayrit," bati ni Aling Linda mula sa gilid, bahagyang yumuko bilang paggalang. Ang ina ko, matagal nang tapat na katiwala ng pamilya Bacnis, ay nananatiling kalmado, pero hindi ko magawa iyon.

Napatingin siya kay Mama at tumango nang bahagya, pero pagkatapos ay tumingin siya sa paligid, tila hinahanap ang bawat detalyeng maaaring hindi umayon sa kanyang inaasahan. Ang kanyang malamig na presensya ay ramdam sa buong kwarto.

“Everything’s in place, I assume,” malamig niyang sambit habang naglakad papasok, ang mga mata’y hindi pa rin lumilingon sa akin. “No excuses.”

Napalunok ako. Bakit parang lumalapit siya sa direksyon ko? Hindi ko kayang tingnan siya nang diretso.

“Yes, Sir. Sinigurado naming maayos po ang lahat,” sagot ni Mama na mabilis na sumabay sa hakbang niya.

Nagsimula na akong maglakad papalayo sa piano, pero bago ko pa magawa iyon, biglang tumama ang paningin niya sa akin. Tumigil siya sa paglalakad, ang mga mata niyang matalim na nakatitig sa akin na parang may hinahanap.

“Who’s this?” tanong niya, malamig ngunit may bahagyang pag-usisa. “A new staff?”

Nanlamig ako sa tanong niya. Hindi niya ako nakilala. Ang dating kababata niyang kasama sa bawat laro sa hardin, hindi niya man lang matandaan. Pero siguro nga, ano ba ang aasahan ko? Ang isang tulad niya ay hindi basta naaalala ang isang kasambahay.

“Sir Dayrit, ako po si Hea—” Napatigil ako sa sariling bibig. Bakit ang boses ko ay parang ayaw sumunod sa akin? “Ako po ang anak ni Aling Linda, si Heaven.”

"Heaven." Inulit niya ang pangalan ko, ang bawat salita'y parang bumangga sa aking dibdib. Nakakunot ang kanyang noo, tila hindi siya kumbinsido. "I don’t recall meeting you before."

Muli siyang naglakad palapit sa akin. Para bang ang bawat hakbang niya ay lalong nagpapaliit sa akin. Pinilit kong panatilihing maayos ang sarili ko, pero ang mga kamay ko'y nanginginig na.

“Hindi po siguro, Sir. Bata pa po ako noong umalis kayo papuntang Amerika,” sagot ko, pilit na pinatatag ang boses ko kahit halata sa tono ang kaba.

Napansin kong saglit siyang natigilan, ang kanyang mga mata’y parang may hinahanap sa mukha ko. Para bang sinusubukan niyang gunitain kung saan niya ako maaaring nakita noon. Pero sa huli, parang wala siyang maalala. Tumango siya nang bahagya at tumalikod na lang.

“Fine,” aniya, malamig pa rin. “Just make sure to do your job.”

"Yes, Sir Dayrit," mabilis kong sagot.

Habang naglalakad siya papalayo, hindi ko mapigilan ang sarili kong sumunod sa kanyang kilos gamit ang aking mga mata. Napakalayo na talaga ng narating niya. Ang dati kong kababatang simple at masayahin, ngayon ay isang taong halos hindi ko na makilala.

"Heaven!" tawag ni Mama mula sa kabilang bahagi ng kwarto. Napapitlag ako at halos mabitawan ang basahan sa mga kamay ko. "Ano ba? Tumigil ka sa pagtulala diyan. Maghanda ka pa ng malamig na tubig para kay Sir Dayrit."

“Opo, Ma,” sagot ko, mabilis na pumunta sa kusina.

Habang nag-aayos ng tray, hindi ko mapigilang mag-isip. Bakit gano’n ang pakiramdam ko? May halo itong galit, sakit, at—hindi ko man aminin—kaba. Ang kaba na dulot ng presensiya niya.

Pagbalik ko sa salas, abala si Dayrit sa pagtingin sa isang lumang painting na naka-display sa dingding. Nandito pa rin pala iyon. Ang painting na madalas naming pag-usapan noon habang naglalaro. Hindi niya man lang napansin ang pagpasok ko.

“Sir Dayrit,” tawag ko nang mahinahon, iniiwasang magpakita ng anumang emosyon.

Napalingon siya sa akin, pero hindi niya agad kinuha ang tray. Sa halip, tumingin siya sa akin nang matagal, parang may iniisip. Napalunok ako at pilit na inilagay ang tray sa pinakamalapit na mesa.

“You…” bulong niya, bahagyang nakakunot ang noo. “There’s something familiar about you.”

Hindi ko alam kung matutuwa o matatakot ako sa sinabi niya. “Siguro po dahil matagal na akong nakatira dito sa mansion, Sir.”

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, kinuha niya ang baso ng tubig at uminom. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin muli, ngunit ngayon ay parang may kakaiba sa kanyang ekspresyon—parang may pilit siyang inaalala.

“You remind me of someone,” sambit niya.

Mabilis ang t***k ng puso ko. “Talaga po?”

Hindi siya tumugon. Tumalikod siya at naglakad palayo, tila hindi sigurado kung saan niya ipoproseso ang kanyang iniisip.

Ang bigat ng eksenang iyon ay tila nakabaon sa dibdib ko. Bakit kailangan pang bumalik ng taong ito? Bakit ngayon, kung kailan iniisip kong nakalaya na ako sa lahat ng sakit at alaala ng nakaraan?

Pero higit sa lahat, bakit tila bahagi ko ang natutuwa na makita siyang muli?

Hindi ko alam kung paano ko natapos ang buong araw na iyon sa kabila ng bigat ng presensiya niya sa paligid. Halos hindi ko magawang tingnan si Sir Dayrit nang diretso, lalo na kapag nararamdaman kong nagmamasid siya. Pero ngayon, habang patuloy akong nag-aayos ng mga gamit sa silid-aklatan, naroon pa rin ang tanong sa isipan ko—kilala pa kaya niya ako?

Bawat hakbang ng kanyang sapatos sa marmol na sahig ay parang umaalingawngaw sa bawat sulok ng mansyon, nagbibigay ng tensyon na hindi ko kayang ipaliwanag. Akala ko tapos na ang eksena sa salas kanina, pero tila sinusundan pa rin ako ng mga mata niya, kahit hindi naman siya naroroon.

Nasa gitna ako ng pag-aayos ng mga libro nang biglang bumukas ang pinto ng silid-aklatan. Halos mahulog ang hawak kong libro.

"Heaven," malamig niyang tawag, ang boses niya’y parang direktang tumama sa puso ko.

Napalingon ako at napatayo ng diretso. Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko’y parang isang estudyanteng nahuli ng guro. “Sir Dayrit,” mabilis kong sagot, pilit na iniiwas ang mga mata ko. “May kailangan po ba kayo?”

Lumapit siya, ang kanyang mga hakbang ay mabagal ngunit puno ng awtoridad. Nang tumigil siya sa harapan ko, tila nawala ang lakas ng mga tuhod ko. Nakatingin siya sa akin, ang mga mata’y tila sinusuri ako mula ulo hanggang paa.

“Why are you shaking?” tanong niya, malamig ngunit puno ng pag-usisa.

“A-ah, hindi po, Sir,” sagot ko, kahit halata naman na kinakabahan ako. Pinilit kong ngumiti, ngunit tila hindi iyon umabot sa mga mata ko.

Hindi siya tumugon kaagad. Sa halip, inabot niya ang libro na hawak ko pa rin nang mahigpit. “You’re holding this wrong,” sabi niya, sabay ilagay ang libro sa tamang posisyon. Ang mga daliri niya ay bahagyang dumaplis sa akin, at para akong nakuryente.

“Pasensya na po, Sir,” sagot ko, mabilis na iniwas ang kamay ko.

“Pasensya?” Bumakas ang bahagyang ngiti sa kanyang labi, pero hindi ito umabot sa kanyang mga mata. “Why do you apologize for something so trivial? Or is it because you’re scared of me?”

Natigilan ako. Paano ba ako sasagot? Sa isang banda, natatakot nga ako sa kanya—hindi dahil sa galit, kundi dahil sa damdaming pilit kong itinatanggi. “Hindi po, Sir. Ginagawa ko lang po ang trabaho ko.”

“Hmm.” Tumalikod siya at tumingin sa malaking bintana ng silid-aklatan. Ang sinag ng araw ay tumama sa kanyang mukha, nagbibigay-liwanag sa kanyang matalim na features. “You look... different,” aniya, hindi tumitingin sa akin.

Nanlaki ang mga mata ko. Ramdam ko ang unti-unting paninikip ng dibdib ko. Ano ang ibig niyang sabihin?

"Different, Sir?" tanong ko, pilit na nilalabanan ang kaba sa boses ko.

“Yes,” sagot niya, bahagyang bumaling pabalik sa akin. “I don’t know why, but there’s something about you that feels... familiar.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Alam kong maaaring hindi niya ako nakilala, pero ang ideya na maaaring naaalala niya ang nakaraan ay sapat na para guluhin ang isipan ko.

“Siguro po dahil matagal na akong nakatira dito, Sir,” sagot ko nang mahinahon, pilit na binabawi ang sarili ko.

“You said that earlier,” sagot niya, ang boses niya’y puno ng pagdududa. Lumapit siyang muli, ang espasyo sa pagitan namin ay halos wala na. “Tell me, Heaven. Have we met before?”

Hindi ko alam kung paano sasagot. Ang tingin niya ay parang sinusubukan niyang basahin ang bawat lihim na pilit kong itinatago. Sa wakas, pilit kong ngumiti. “Hindi po siguro, Sir.”

Hindi siya kumibo. Ilang segundo siyang nanatiling nakatingin sa akin bago siya umatras. “Fine,” aniya, ngunit may bahid ng hindi kapanatagan sa boses niya. “But I’ll figure it out.”

Ang mga salitang iyon ay parang banta, ngunit ang mas kinatatakutan ko ay kung ano ang maaaring mangyari kapag nalaman niya ang totoo.

Kinagabihan, abala kami ni Mama sa pag-aayos ng hapunan para kay Sir Dayrit. Ang bawat galaw ko’y tila may mabigat na tensyon, lalo na’t nararamdaman ko ang presensiya niya kahit nasa ibang bahagi ng mansyon siya.

“Heaven, ayusin mo ‘yung mesa,” utos ni Mama habang inilalabas ang huling pinggan mula sa kusina.

“Opo, Ma,” sagot ko. Agad kong inayos ang kubyertos at mga baso sa mesa, pilit na nilalabanan ang panginginig ng mga kamay ko.

Habang nag-aayos, biglang bumukas ang pinto ng dining room. Napalingon ako at tumambad sa akin si Sir Dayrit, na tila mas malamig pa sa gabing iyon.

“Everything’s ready, I assume?” tanong niya, diretso ang tingin sa akin.

“Opo, Sir,” sagot ko, halos hindi makatingin sa kanya.

Tumango siya at umupo sa pinakagitnang upuan ng mesa. “Good. I hope there won’t be any mistakes.”

Ramdam ko ang lamig sa bawat salita niya, ngunit hindi ko maiwasang mapansin ang paraan ng paglingon niya sa akin. Tila may kung anong iniisip, ngunit hindi niya iyon sinasabi.

Habang kumakain siya, sinubukan kong magmukhang abala sa kusina. Pero bago pa ako makaalis nang tuluyan, tinawag niya ako.

“Heaven,” aniya, hindi man lang tumingin mula sa pinggan.

“Sir?” sagot ko, mabilis na humarap sa kanya.

“Sit,” utos niya, sabay turo sa upuan sa harapan niya.

Nanlaki ang mga mata ko. “Po?”

“I said, sit,” ulit niya, ang boses niya’y hindi tumatanggap ng pagtutol.

Walang nagawa ang mga paa ko kundi sundin siya. Dahan-dahan akong naupo, pilit na nilalabanan ang kaba.

Tumingin siya sa akin, ang mga mata niya’y puno ng tanong. “Why do you seem so nervous around me?”

“Hindi po ako kinakabahan, Sir,” sagot ko, pero halata sa boses ko ang kabaligtaran.

“You’re lying,” sagot niya, walang pag-aalinlangan. Tumayo siya, at ang bawat hakbang niya papalapit sa akin ay parang nagpapabagal sa oras. Tumigil siya sa tabi ko, bahagyang yumuko upang magpantay ang mga mata namin. “Do I intimidate you that much, Heaven?”

Napatingin ako sa kanya, at sa unang pagkakataon, hindi ko magawang umiwas. “Hindi po, Sir,” sagot ko, kahit na parang gusto kong humikbi dahil sa tensyon.

Nakita kong bahagyang umangat ang sulok ng kanyang labi, ngunit agad din itong nawala. Tumayo siya nang tuwid at humakbang palayo. “Good. Then don’t make me doubt your capabilities.”

Tumango lang ako at pilit na inalis ang kaba sa dibdib ko. Ngunit habang pinapanood ko siyang muling umupo, alam kong hindi ito ang huling pagkakataong haharapin ko ang ganitong tensyon.

Ang dating Dayrit na kakilala ko ay wala na. Pero bakit parang naroroon pa rin siya sa likod ng malamig na maskarang ito? At higit sa lahat, bakit ako nakakaramdam ng kakaibang init tuwing magkalapit kami?

Habang papalayo ako mula sa dining room, narinig ko ang mahina niyang bulong. “Heaven...”

Binalot ng misteryo ang simpleng pagbanggit niya ng pangalan ko. At sa gabing iyon, habang nakahiga sa kama, isang tanong lang ang tumatakbo sa isipan ko:

Ano ang gagawin ko kapag naalala niya na kung sino ako?