IBUKAKA MO (RATED SPG)

"Iron Grip"

CHAPTER 1

Dayrit Bacnis POV

Ako si Dayrit Bacnis, tatlumpu’t dalawang taong gulang, isang bilyonaryo na kilala sa mundo ng negosyo. Isang matipuno, presko, at aroganteng lalaki. At bakit hindi? Wala akong nakikita sa sarili ko na dapat ikahiya. Pero ang pagiging mahigpit at walang pasensiya, iyon ang madalas kong ipinapakita sa mundo. Para sa akin, ang tagumpay ay hindi nakukuha sa pagiging mabait. Hindi ito para sa mahihina.

Narito ako ngayon sa boardroom ng isa sa pinakamalaking skyscraper sa New York City. Ang Bacnis Enterprises, ang kompanyang itinayo ko mula sa simula, ay ngayon nasa kalagitnaan ng isang mahalagang deal. Nasa harap ko ang team ko, mukhang kabado habang hinihintay akong magsalita. Pero mas nakakalungkot, kaharap ko rin ang grupo ng mga Americans na ito—mga taong masyadong mataas ang tingin sa sarili pero malabong tumapat sa talino at diskarte ko.

Sa likod ng tinted glass wall, kitang-kita ang tanawin ng lungsod: ang ilaw ng Manhattan na tila mga bituin sa lupa. Pero hindi iyon ang dahilan ng saya ko.

“Let’s be honest,” simulang sabi ko habang sinuklay ng kamay ang buhok ko. “Your offer is weak. Do you really think Bacnis Enterprises needs a partnership like this? You’re just adding numbers to my plate without actual value. Is that your strategy, or did you come here to waste my time?”

Nanlaki ang mata ng mga kalaban ko sa negosyo. Hindi ko sila binigyan ng oras para mag-recover.

“Because if wasting my time is your goal, congratulations. You’ve succeeded. But wasting my time comes at a price. And trust me, you can’t afford it.”

Tahimik ang lahat, at naramdaman ko ang tensiyon sa hangin. Isa itong sandali kung saan kailangang ipakita kung sino ang may kontrol.

“Mr. Bacnis,” ang sabi ng isa, isang lalaking naka-dark blue suit. “I think you’re misunderstanding. Our team is here to bring innovation to the table. We’re not just numbers. We’re partners who can complement your empire.”

Napangisi ako. Partners? What a joke.

“Really? Then where is your proof?” Itinaas ko ang isang kamay para pigilan siya sa anumang susunod niyang sasabihin. “Don’t give me a sales pitch. I’ve heard it all. Bring me numbers, tangible results, or even better—get out.”

Bumaling ako sa team ko. “Ladies and gentlemen, does anyone here believe this deal is worth considering? Speak now, or we’re moving forward without them.”

Tahimik pa rin ang lahat. Magaling. Wala sa kanila ang may lakas ng loob na kontrahin ako. Alam nila na ang salita ko ang batas dito.

Muling bumaling ang tingin ko sa grupo ng mga banyaga. Nakita ko ang kaba sa mukha nila. Hindi nila inakala na magiging ganito kabagsik ang pagharap ko sa kanila.

“I’ll give you twenty-four hours,” patuloy ko. “If you can’t come up with something that will convince me otherwise, this conversation is over.” Tumayo ako, kinuha ang coat na nakapatong sa likod ng upuan, at nilagay ito sa balikat ko. “Now, if you’ll excuse me, I have actual work to do.”

Paglabas ko ng boardroom, bumungad sa akin ang assistant kong si Carla. Nakapustura siya, palaging maayos sa trabaho, pero kita ko sa mukha niya ang tensiyon.

“Sir, you have a call from Mr. De Luca. It’s urgent,” sabi niya.

Napakunot ang noo ko. Si Matteo De Luca ay hindi basta-bastang tao. Isa siyang kapwa bilyonaryo at kilala sa underworld ng negosyo. Hindi siya tumatawag nang walang mabigat na dahilan.

“I’ll take it in my office,” sagot ko.

Habang naglalakad papunta sa opisina, pinilit kong pigilin ang inis ko sa nangyari kanina. Mahirap magtrabaho kapag iniwan mo ang sarili mo na nadadala ng emosyon. Ang mahigpit kong paniniwala: control is everything.

Pagdating sa opisina, iniangat ko ang phone receiver at tumingin sa malawak na tanawin ng New York sa harap ng bintana ko.

“Matteo,” simula ko, malamig ang boses ko. “What’s so urgent that it couldn’t wait?”

“Dayrit,” sagot niya, at naramdaman ko agad ang bigat ng sitwasyon sa tono niya. “I heard about the deal you’re working on. And I also heard that someone’s been trying to sabotage your position.”

Napapikit ako nang mariin. Hindi bago ang ganitong klase ng balita. Sa mundo ng negosyo, laging may traydor.

“Who is it?” tanong ko, diretso sa punto.

“Let’s just say it’s someone you trust more than you should.”

Kumunot ang noo ko. Hindi ko nagustuhan ang tono niya.

“Stop with the riddles, Matteo. If you have something to say, say it now.”

Tumawa siya, pero may bahid ng seryosong intensiyon. “Calm down, Dayrit. I’ll send you the details. But if I were you, I’d start looking at your inner circle. Sometimes, the dagger comes from the hand you least expect.”

Binaba ko ang telepono, pero hindi nawala ang bigat ng sinabi niya. Sino sa mga tao ko ang magtatangkang ipagkanulo ako? At bakit?

Muling bumalik sa isip ko ang grupo sa boardroom kanina. Maaaring wala silang kinalaman dito, pero sa mundo ko, hindi pwedeng basta magtiwala.

Ang tanong ngayon ay simple pero masalimuot: paano mo mahahanap ang traydor kapag ang lahat ay mukhang inosente?

Sa pagbalik ko sa penthouse ko sa Manhattan, hindi ko na magawang magpahinga. May champagne sa tabi ng sofa, isang bagay na kadalasang nagpapakalma sa akin, pero ngayon ay parang walang epekto.

“Who could it be?” bulong ko sa sarili ko.

Biglang pumasok si Carla, dala ang ilang dokumento. “Sir, these are the updated reports from the finance department. They said you requested these urgently.”

Kinuha ko ang mga papeles at tumingin sa kanya nang diretso. “Carla, I need you to do something for me.”

“Yes, sir?”

“Dig into everyone’s background. Every single person in my team, no matter how high or low their position is. I want to know if there’s even a shred of evidence pointing to disloyalty.”

Tumango siya, pero kita ko ang pag-aalala sa mga mata niya. “Understood, sir. Anything else?”

“Not for now. Just get it done.”

Pagkalabas niya, tumayo ako mula sa sofa at tumingin sa tanawin ng lungsod sa labas. Napakahirap maging nasa tuktok. Ang dami mong kailangang bantayan, ang dami mong kailangang labanan.

Pero hindi ako nagpapatalo. Kung may traydor sa paligid ko, ako mismo ang maghuhukay sa sikreto nila. At kapag nalaman ko kung sino sila, sisiguraduhin kong pagsisisihan nila ang ginawa nila.

Ako si Dayrit Bacnis. At sa mundo ng negosyo, walang lugar para sa mahihina o traydor.

Lumipas ang oras sa opisina, at ang dilim ng gabi ay unti-unting yumakap sa lungsod. Ako na lang ang natira sa buong building. Ang bawat sulok ng opisina ay tahimik, tila sumasabay sa bigat ng mga iniisip ko. Ngunit hindi na bago sa akin ang ganitong eksena. Ang magtrabaho hanggang sa abutin ng gabi ay isang bagay na matagal ko nang nakasanayan.

Paglabas ko ng building, tumambad sa akin ang aking Lamborghini Aventador na naghihintay sa valet. Ang tunog ng makina nito ay tila musika sa tenga ko habang binabaybay ko ang mga kalye ng New York. Ang ilaw ng lungsod ay kumikislap sa paligid ko, ngunit hindi iyon sapat para maalis ang bigat na nararamdaman ko.

Pagkarating sa mansion namin, binuksan ko ang malaking gate gamit ang remote, at ipinarada ang kotse sa garahe. Tumigil ako sandali sa driver’s seat, huminga nang malalim, bago tuluyang bumaba.

Pagpasok ko sa bahay, agad kong narinig ang masiglang tawanan mula sa dining area. Si Mommy, si Daddy, at ang fiancée ko na si Kiera, ay magkasama sa hapunan.

“Dayrit, anak, halika na’t sumabay ka na sa amin,” masayang tawag ni Mommy.

Nakita ko si Kiera na agad tumayo mula sa kinauupuan niya at lumapit sa akin. Suot niya ang isa sa mga mamahaling damit na paborito niya, at ang perfume niya ay agad bumalot sa paligid. Isang malandi at mapang-akit na ngiti ang bumungad sa akin habang inilalagay niya ang kamay niya sa braso ko.

“You’re late,” sabi niya, ang boses niya ay malambing at may halong flirtation. “I was waiting for you all evening.”

Hindi ko siya pinansin. Dumiretso ako sa lamesa at umupo sa tabi ni Daddy, hinubad ang coat ko, at pinatong iyon sa likod ng upuan. Agad na nilagyan ni Mommy ng pagkain ang plato ko.

“Salamat, Ma,” sabi ko.

“Anak, mukhang pagod na pagod ka. Ano bang nangyayari sa opisina?” tanong ni Daddy, habang sinusuri ang mukha ko.

“Wala naman, Dad. Normal lang,” sagot ko nang walang emosyon. Ayoko nang pag-usapan ang trabaho ngayong gabi. “Pero may sasabihin ako sa inyo.”

Napatigil sila at sabay-sabay na tumingin sa akin. Si Kiera, na ngayon ay bumalik na sa upuan niya, ay nakatingin din, tila curious sa kung ano ang sasabihin ko.

“Babalik ako sa Pilipinas,” diretsong sabi ko. “May mga kailangan akong asikasuhin doon na hindi ko na pwedeng ipagpaliban.”

Nagkatinginan sina Mommy at Daddy, halatang nagulat. Pero bago pa sila makapagsalita, si Kiera na ang naunang nagsalita.

“You’re going to the Philippines? That’s wonderful! I’ll come with you,” sabi niya, ang tono niya ay puno ng excitement.

Napatigil ako sa pagkain at tumingin sa kanya. “No, Kiera. I’ll go alone. It’s business. You don’t need to be there.”

“But, darling,” sagot niya, ang boses niya ay mas lalong naging malandi habang nakangiti siya sa akin, “I could be helpful. You know, keep you company. It’ll be fun.”

Umiling ako, malamig na tumingin sa kanya. “Kiera, I said no. The Philippines isn’t a vacation for me. I have serious matters to deal with, and I can’t afford any distractions.”

Napasinghap si Mommy, halatang ayaw ng tensiyon na nangyayari. Pero si Kiera ay hindi madaling sumusuko.

“Oh, come on, Dayrit,” sabi niya, ang boses niya ay halos pabulong ngunit puno ng lambing. “Don’t be so serious all the time. You need me there. Don’t you want me around?”

Huminga ako nang malalim, pilit nilalabanan ang inis ko. Alam kong isa ito sa mga bagay na gusto ni Kiera—ang kunin ang atensiyon ko at ipilit ang gusto niya. Pero sa pagkakataong ito, hindi siya mananalo.

“Kiera,” malamig kong sagot, “this isn’t up for debate. You’re staying here. That’s final.”

Tumahimik siya, halatang hindi niya nagustuhan ang tono ko. Napansin kong namumula ang mukha niya, pero hindi ko na iyon ininda. Hindi ko kailangang ipaliwanag ang sarili ko sa kanya, lalo na kung ang pinag-uusapan ay tungkol sa trabaho at mga plano ko.

Natapos ang hapunan na halos hindi na siya nagsalita. Sina Mommy at Daddy naman ay nag-usap na lang tungkol sa ibang bagay, pilit iniiwasan ang tensiyon sa mesa.

Pagkatapos kong kumain, tumayo ako at tumungo sa opisina ko sa mansion. Marami pa akong kailangang pag-isipan tungkol sa Pilipinas. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari doon, pero isa lang ang sigurado: kailangang malaman ko kung sino ang traydor sa kumpanya ko bago pa ako maunahan ng problema.