Gözyaşlarımın kurumaya niyeti olmadığı gibi, hissettiğim hezimet ve acı da sanki her an daha çok büyüyordu. Göğsümün tam ortasında koca bir ateş yanıyor; o ateşle beraber gelen kopkoyu bir yoksunluk hissi tüm benliğime yayılıyordu. İçim acıyordu be… Hem de çok.
Kanatlarım kökünden kesilmiş gibi geliyordu. Oysa ben, daha birkaç saat öncesine kadar özgürce uçabilmeyi hayal ediyordum.
Mesleğimi seviyorum. Artıları ve eksileriyle beraber hem de. Hayatımı seviyorum, yaşamaya çalışıyorum. Tek başıma, kimseyi incitmeden birilerine faydalı olmak istiyorum… Belki birilerinin yaralarını sarmak.
Hayatta her insanın bir amacı olması gerektiğine inanıyorum; yaşayabilmek, nefes alabilmek için. Benim de amacım buydu: Mesleğimi yapabildiğim en iyi şekilde yapmak, kendimle gurur duymak…
Neticede beniml
