Zeynep
Yusuf Ali'de bir tuhaflık vardı, ne olduğunu tam olarak anlayamıyordum ama sanki benden bir şeyler saklıyordu. Tamam, suçluydum, kendimi affettirmeye çalışıyordum, bana kızgın olduğunu da biliyordum ama kızgınlıktan ziyade başka bir şey vardı ve ben bunu anlamlandıramıyordum. Üstelik bütün dünyanın yükünü sanki kendi omzunda taşıyordu, asla kimseyle paylaşmıyordu, ailesine karşı çok tutucuydu. Onlar mutlu olsun, bütün dertleri ben çekeyim istiyordu. Aslında insanlar dertleri birlikte çektikçe, birlikte güldükçe, birlikte ağladıkça bir aile olurdu. İşte bunu anlamıyordu, belki de hiçbir zaman bir aileye sahip olamadığı içindi. Ona kızmıyordum, bunu yavaş yavaş anlayabilirdi ya da ben anlatmalıydım.
Hiç görmediği, bilmediği bir şeyi yapması zor olurdu tabi ki de. Babaannesine, babas
