เมล
“เมล” เสียงพ่อดังขึ้นหลังเปิดประตูเข้ามา
“ครับ” ผมขานรับพ่อขึ้น
“วันนี้ไปรับหนูสตางค์หน่อยนะ พอดีเธอพึ่งกลับมาจากต่างประเทศ” พ่อบอกขึ้น
“แล้วคนที่บ้านเธอล่ะครับ” ผมถามออกไป ผมจำได้ว่าสตางค์เป็นลูกของเพื่อนสนิทพ่อผมเอง เธอไปเรียนต่างประเทศ ตอนนี้ก็คงจบแล้วเพราะว่าเธอรุ่นเดียวกับผม
“ยังไงเลิกงานก็ไปรับหน่อยแล้วกัน แล้วแกก็ต้องไปรับด้วยตัวเองนะ อย่าลืม” ว่าจบพ่อผมก็เดินออกจากห้องทำงานผมไปทันที
“เฮ้อ!” ผมได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อ วันนี้ผมนัดกับไออุ่นไว้ว่าจะพาเธอไปกินข้าวข้างนอก แต่ผมต้องไปรับสตางค์ตอนเลิกงาน แล้วผมจะได้กลับถึงห้องตอนไหนกันล่ะ
ไออุ่น
ฉันนั่งรอพี่เมลอยู่ที่ห้องเป็นเวลานานแล้ว เพราะว่าตอนนี้เขาก็ยังไม่กลับ เขาส่งข้อความมาบอกฉันตั้งแต่ตอนบ่ายแล้วว่าเขาต้องไปรับลูกของเพื่อนสนิทพ่อก่อน อาจจะกลับช้ากว่าทุกครั้ง แต่นี่มันช้าเกินไป เพราะว่าเขาเลทเวลามาจะสามชั่วโมงแ
