ŞÛRÎDE

Telleri batan yatağımdan kalkıp yastığımın altında duran telefonumdan saate baktım. 8 olmuştu bile. Yataktan hızlıca kalkıp soba söndüğü için soğuyan evimde ki küçük lavaboya girdim. Lavaboda ki işlerimi halledip, mutfağa geçtim. Son kalan 2 yumurtayı, peyniri ve reçeli çıkardım. Yumurtaları suyun içine koyduktan sonra iki gözlü ocağa koyup, reçelide minik bir kaseye döktüm. Kapının alacaklı gibi çalmasıyla, biraz korku ve endişe içinde kapıyı hızlıca açıp gelen kişiye baktım. Kendimi bildim bileli komşumuz olan Ayşen teyzem nefes nefese kapının eşiğinde duruyordu. "Noldu teyzem, ne bu halin.? Biri bir şey mi yaptı yoksa.?" Soruma cevap vermek yerine kocaman gülümsemişti. Naz'ın hasretinden deliriyordu sanırım. Bu halinin başka açıklaması yoktu çünkü. "Geçen bir komşudan bahsediyordum ya heh işte ondan sana iş buldum kuzum." Sonunda konuşmuştu. Sanırım duyup duyabileceğim en güzel şeyi söylemişti. Sevinçten cevap vermeden sımsıkı sarıldım. Ne işi olduğu önemli değildi. Her işi yapabilirdim. Sadece düzgün ve düzenli bir işe girip rahat yaşamak istiyordum. "Ne işi buldun teyzem nerden çıktı birden.?" Ayşen teyze gururla gülümsedi. Bana iş bulabildiği için benden daha çok mutlu olduğu belliydi. Onun bu haline gülümseyip ellerinden öptüm. Ah benim yüzü kadar kalbide temiz olan teyzem, nasılda uğraşıyordu bizim için. "Geçen eski oturduğum yerde ki komşum gelmişti sana dediydim. O çalıştığı yerden ayrılmış ayrılırken referans olabileceği birilerini sormuşlar şuanlık yok ama arkadaşlarıma sorarım demiş. Beni aradı sabah hemen aklıma sen geldin kabul edersin diye sana sormadan onayladım kızım. " Ayşen teyzenin dediği şeyle yüzümde ki heyecanlı gülümseme dahada büyümüştü. Bu benim için kaçırılmaması gereken fırsatların başında geliyordu. Temizlik, yemek, ütü, çamaşır asla fark etmez bütün işleri yapardım yeter ki bir iş olsun namusumla paramı kazanabilmeliyim. Babamın vefatından sonra çalışma sırası bana geçmişti. Daha 17 yaşında hem çalışıyor annemle ikimize bakıyordum hemde okumaya çalışıyordum. Bu süreç annemide kaybedene kadar sürmüştü. Annemin 1 sene önce ki trajik ölümü yörüngemi kaybetmeme sebep olmuş ve ordan oraya savrulup durmuştum. 1-2 aydır kendimi toparlayabilmiş ve düzgün iş arayışına girmiştim fakat durumlar kötüydü. Şuanda karşıma çıkan bu iş kaçırılmaz bir fırsattı benim için. •*•*•*•*•*•*•*•*•* İlk iş günüm şu saatten itibaren başlamıştı. Üstüme tekrardan çeki düzen verdikten sonra kapıyı çaldım. Lüks bir evdi. Televizyonlarda gördüğümüz villalara benziyordu. Kocaman bir bahçesi vardı ve bahçenin içinde de dört tane lüks otomobil duruyordu. Yani şey çok lüks demek istemiştim. Sadece televizyonda gördüğüm tarzda olanlardan. Kendine gel Saygı görgüsüz gibi davranma. Her gün görüyorum zaten canım ne görgüsüzlüğü. Kapının açılmasıyla gözlerimi bahçeden alıp açan kişiye döndüm. Önce ki gün gelip iş hakkında konuştuğum kadın. Belgin Hanım. Beni diğer çalışanlarla tanıştırdıktan sonra hamile olmasından dolayı oda işten ayrılacaktı ve bu yüzden birilerini almak zorunda kalmışlardı. İyi biriydi. Güler yüzlü ve sıcak kanlıydı. Anladığım kadarıyla da yıllardır bu evde çalışıyordu. "Gel canım. İpek Hanımlar kahvaltı yapıyorlar kış bahçesinde. Kahvaltıdan sonra hepsiyle tanıştırırım seni." Kafa sallayıp içeri girdim. Belgin Hanım'ın peşinden mutfağa girip masaya oturduk. Kahvaltılarını önceden yapmış olmalılardı ki kahve içiyorlardı. "Hoş geldin kuzum. Ben Fulya ablan mutfaktan sorumluyum." "Hoş buldum Fulya abla bende Saygı. " sıcacık gülümsemesiyle içim ısınmıştı. Hepsinin iyi olduğu gözlerinden belliydi. Burada mutlu olacağımı hissediyordum. Umarım yanılmam. "Bende Erva, Fulya sultan'ın kızıyım. Okul olmadığı zamanlarda anneme yardıma geliyorum. Temizlik en sevdiğim şeydir." Diyip gözlerini devirdi. Onun bu haline gülümsedim. Çok tatlıydı ve bu haliyle bana Naz'ı hatırlatıyordu. "Memnun oldum Erva'cım." Biz sohbetimize devam ederken içeri birinin girmesiyle hepimiz sus pus olduk. Giren kişide tahminlerime göre evin büyük çocuğu Güçlü Bey'di. Belgin Hanım ilk geldiğim gün biraz bahsetmişti fakat, görmemiştim. "Oo hanımlar Allah muhabbetinizi arttırsın." "Sağol Güçlü bey oğlum. Bir isteğin mi var.?" Güçlü Bey Fulya ablayı dinlemek yerine bana bakıyordu. Neden dikkatli bakıyordu şimdi bu adam. Bide gülüyordu. Gıcık bir tipti. Gülüşünden bile ne kadar haylaz olduğu belliydi. "Bu çilli van kediside kim.?" Sorduğu soruyla göz devirdim. İki gözümde birbirinden farklı olduğu için bu gibi durumlarla fazlasıyla karşı karşıya kalıyordum. Aneminde gözünde Heterokrami vardı ve birbirinden farklı gözlere sahiptik. Çocukken okulda arkadaşlarımın dalga geçmesi yüzünden bu durum benim için zor olsada sonra sonra aslında bunun kötü bir şey olmadığını anlamış ve gözlerimi çok sevmeye başlamıştım. "Demesene yavrum öyle. Yüce rabbim bu güzel kızımın gözlerinide güzel yaratmış." Fulya ablanın dedikleriyle kocaman gülümsedim. Nasılda savunmuştu beni bu tanımadığım ama yinede ilk görüşte sevmediğim adama karşı. İçimden elimi göğsüme koyup çocuk gibi oh çekmek gelmişti. Ama ortam hiç müsait değildi açıkçası. "Tamam Fulya Sultan demedim bir şey." Ellerini teslim olur gibi havaya kaldırdıktan sonra bana göz kırpıp gitti. Bu adamla aynı evin içinde olacak olmak şimdiden zor gelmişti. Gıcık birisiydi ve ben öyle insanlardan haz etmezdim. Çekeceğim vardı. *^*^*^*^*^*^* İşe başlayalı bugün 2 ay olmuştu. Her şeye alışmıştım. Güçlü'nün gıcıklıklarına bile. En sevdiğim ve kendime bile örnek alacağım kişi kuşkusuz İpek hanım olurdu. Hem bilgili, hem mütevazi hemde bu kadar sıcakkanlı olmak onu çalıştığım yerlerde ki patronların hepsinden farklı biri yapıyordu. İpek Hanım evin hanımıydı. 50li yaşların sonunda, ama asla yaşını göstermeyen çok güzel bir kadındı. Kalbinin güzelliği yüzüne vurmuş olsa gerekti. Çünkü en az kendisi kadar kalbide güzeldi. Geldiğim günden beri çok ama çok iyi davranıyordu ve asla dışlamıyordu. Bu evde ki herkes çok iyiydi. İpek Hanım, Güven Bey, Eylül, Fulya Abla, Erva... hepsinin birbirinden güzel kalbi vardı. Çok merhametlilerdi ve bize çok iyi davranıyorlardı. Tabi Güçlü için aynı şeyleri söylemek zordu. Sıcaktı ama aynı zamanda da soğuktu ama her şeye rağmen iyi biriydi. Çözemiyordum. Gerçekten. Telefonumun titremesiyle arka cebimden çıkarıp kimin aradığına baktım. Ayşen annem arıyordu. "Annem." Öyle içten söylemişti ki bunu. Utanmasam şuanda oturur ağlardım. Bizi özlediğini biliyordum. Geçen hafta Naz'ın yanına Erzurum'a gitmişti. Naz kuzum orda Atatürk Üniversitesinde diş hekimliği okuyordu. Bu sene son senesiydi ve küçük bir eve çıkmıştı. Ev arkadaşı vardı fakat o sebepsiz yere okulu bıraktığı için 1 aydır yalnızdı. Ayşen annemde daha fazla dayanamamış, okul bitene kadar kalmak için yanına gitmişti. "Ayşen annem. Nasılsınız.? Keyfin yerinde mi.? O çırpı bacak sana iyi bakıyor değil mi.? Bakmıyorsa o mavi gözlerini oyar eline veririm annem." Dediklerim koniğine gitmiş olmalı ki kocaman kahkaha atmıştı. Naz'la çocukluk arkadaşı olduğumuz için ona her istediğimi derdim ve asla alınmazdı. Zayıf ve uzun boylu olduğu için onun lakabı benim lügatimde çırpı bacaktı. Bende onun çok geniş ve değişik(!) lügatında 'Van Kedi'siydim. Gerçekten çok yaratıcıydı. Hoş benimde ondan aşağı kalır yanım yoktu ama olsun. "İyiyim kuzum. Çok iyi bakıyor civcivim. Sen nasılsın.? İyi davranıyorlar değil mi.? Rahatın yerinde mi.? Alıştın mı odanıza.?" Ard arda sorduğu sorularla gülümsedim. O gittiği gün bizde buraya yatılı olarak taşınmıştık. İpek Hanım akşamları eve gitmemizi istememiş, ve alt katta ki odaların birine yerleşmiştik. "Alıştım annem merak etme sen. Çokta iyi davranıyorlar rahatım çok yerinde. ." "Allah razı olsun onlardan yavrum. O zaman kuzum rahatsız etmeyeyim ben seni daha fazla müsait olduğun vakit konuşuruz yine annem." "Tamam annem. Sende Naz'ıma selam söyle ararım ben sizi yine. Çok dikkat et kendine. Öpüyorum kocaman." Telefonu kapadıktan sonra işime kaldığım yerden devam etmeye başladım. Güçlü 'nün odasını toplamak kesinlikle intihar girişimi gibiydi. Genelde gündüz evde olmamasına rağmen nasıl bu kadar çok dağıtıyordu bir fikrim yoktu. Gerçekten çok dağınık bir adamdı. Odanın camlarını açıp havalandırırken bir çırpıda odanın içini topladım. Odası genelde buram buram parfüm ve sigara kokardı. İpek Hanım onu her sigara içerken gördüğünde azarlayıp bırakmasını söylese bile Güçlü 'nün hiç öyle bir niyeti yoktu. Tülleri düzeltip odadan çıkacağım sırada kapıda Güçlü'yle karşılaştık. Sırıtık yüz ifadesiyle kapıya yaslanmış bakıyordu. "Bir isteğiniz mi vardı Güçlü Bey.?" Ellerini göğsünde bağlayıp daha çok güldü. "Yine ışık saçıyorsun çilli." "Işığımda kör olun Güçlü Bey. İyi günler." Lafımı çaktıktan sonra odadan çıkıp aşağıya indim. Ne kadar sinirimi bozsada Güçlü bey'ide seviyordum. Dengesiz adamın tekiydi ama olsun. İyi biriydi. Onun odasından çıkıp aynı katta ki banyoyu ve diğer odaları da üstten bir temizleyip sonra tekrar mutfağa girdim. Evde işim olmaz gibi geliyordu ama hiç iş bitmiyordu ve bu tempoyu seviyordum. Burada ki insanlar iyi olmasa bunu sevmezdim biliyorum fakat herkes o kadar iyiydi ki bana karşı o yüzden tuvalette temizlesem, bulaşıkta yıkasam gerçekten gocunmadan içimden gelerek yapmak benim için çok güzeldi. O yüzden ilk önce Allah'a sonrada bana bu işi bulanlara şükretmekten başka elimden gelen bir şey yoktu.