Chapter 41
Aira
Halos isang buwan na ang lumipas mula nang umuwi ako rito sa Holand, pero pakiramdam ko’y kahapon lang nang iniwan ko ang lahat—ang sakit, ang kahihiyan, at ang sarili kong pagkatao na winasak sa isang iglap.
Nakatayo ako ngayon sa balcony, nakasandal sa malamig na bakal ng railings, tahimik na pinagmamasdan ang mga bulaklak na matagal nang inaalagaan ni Yaya Yna. Mga rosas, tulips, at ilang halamang hindi ko na maalala ang pangalan, lahat ay buhay, namumulaklak, parang walang alam sa bigat na pasan ng puso ko.
Kadarating ko lang galing sa OB-Gyne ko.
Maayos naman ang bata, sabi ng doktora. Normal ang t***k ng puso. Kailangan ko lang magpahinga, kumain sa tamang oras, at iwasan ang stress.
Parang gusto kong matawa. Paano ako makakaiwas sa stress, kung walang araw na
