Chapter 42
Air
Hindi agad nawala ang bigat sa dibdib ko kahit pumasok na ang gabi. Parang may naiwan na puwang sa loob ko—isang tahimik na espasyong dati’y may tawanan, may lihim, may kaibigang tinatawag ko sa oras ng pangangailangan. Ngayon, tahimik na lang. Tulad ng bahay ni Jennifer sa kabilang bakod. Nariyan pa rin, pero wala na ang buhay.
Kinabukasan, maaga akong nagising.
Hindi dahil nakatulog ako nang mahimbing—kabaligtaran. Putol-putol ang tulog ko, puno ng panaginip na hindi malinaw. Mga mukha na dumarating at umaalis. Mga boses na tinatawag ang pangalan ko, pero paglingon ko, wala na.
Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama. Ramdam ko agad ang bigat ng katawan ko—ang bigat ng pagbubuntis, at ang bigat ng damdaming hindi ko pa rin kayang pangalanan nang buo.
Tumayo ako sa h
