UNCERTAINTY
“I’m sorry… I’m really sorry, Gio.”
She was crying a lot as she held my arms while looking painfully through my eyes. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Nagmamadali pa siya nang lumapit sa ‘kin na para bang tumakas na naman siya para lang puntahan ako.
Hindi ako nakapagsalita, ang nagawa ko na lamang ay yakapin siya.
“Gio, paano kapag ayaw pa rin nila? A-anong gagawin ko? Natin?”
Doon ko lang napagtanto kung bakit siya umiiyak. Totoo ngang mahirap kung ganito lamang ako. Hindi ako nararapat sa kanya, ngunit mahal na mahal ko pa rin siya.
“Gio!” pagbanggit niya ulit sa pangalan ko habang humahagulgol.
Napabuntong-hininga ako. “We’ll figure it out, mahal. Pangako ‘yan.”
Sa pagmulat ng mga mata ko ay napahawak na ‘ko sa ‘king dibdib nang maramdaman ko na ang pagkiro
