“Nasaan na kayo mga anak?”
Hindi ko napigilan ang mapangiti nang marinig ang excitement sa boses ni Papa. Simula ng sabihin ko dito na bibisitahin ko siya at isasama ko si Clyden ay araw-araw na ito kung tumawag para tanungin kung kailan kami makakapunta. Mabuti na lamang at pumayag si Cody na i-cover ang shift ko for two days although ang kapalit niyon ay dinner meal sa bagong bukas na fancy restaurant malapit sa hospital ay thankful pa rin ako dahil napaka-supportive niya ever since.
“Malapit na po kami. Anong ulam ang niluto niyo? Hindi pa kami kumakain eh,” sagot ko naman dito. Hindi ako ginising ni Clyden at hinayaan lamang na matulog kung hindi ko lang narinig ang pagtunong ng cellphone ko. Hindi tuloy kami nakapag-stop over which is my favorite part tuwing may ganitong byah
