“Hadi uykucu kalk bakalım yerinden”
“Rahat bırak Şeyma”
“Olmaz Irmak Hanım, adamlara o kadar bağırıp, çağırıp kafa tutmuşsun. Ödleri patlamış. Mağazanın içi usta kaynıyor. Gel bir bak”
“Sonra gelirim”
“Hayır, efendim… Yalçın kaldırın dedi. ”
“Çok üzgünüm Şeyma. Tamam, babam komaya gireli iki seneyi geçti. Bir gün uyanır diye o kadar ümidim vardı ki. Aniden yok olması beni çok üzdü. Birkaç kez, zorunlu ayrılıklar dışında her gün onu görüyor, dertlerimi, sevinçlerimi babama anlatıyordum”
“Şimdide kocan var. Ben varım, İnci var, Reşat, Mehmet daha saymamı ister misin? Yalnız değilsin. Kocan eğer kalkmazsa bana haber edin. Sırtlayıp dışarı çıkaracağım dedi. Hüsnü amca senin bu halini görüyorsa ruhu azap çekiyordur. Ağlama yeter artık”
“Söz kıvırcığım bu son gözyaşlarım. Biraz müsaade et
