Parang kidlat na dumapo sa akin ang saglit na reyalisasyon. Aanhin ko ang cellphone kung wala naman akong gagamitan? Bukod pa ro’n, ngayon lang kami nakapag-usap nang ganito kaya masyadong nakakahiya kung hahayaan ko lang siya!
Mabilis akong tumakbo hanggang sa malagpasan ko na siya. Humarang ako sa mismong gate upang hindi niya madaanan.
“Huwag ka na mag-abala pa, o gumastos para lang bumili no’n,” natataranta kong wika habang siya ay nangungusap ang mga mata. Ang isa niyang kamay ay nakakapit sa manibela ng sinasakyan niyang bike samantalang ang isa ay prenteng nakadikit sa tagiliran.
“Ayaw mo?”
“H-hindi sa ayaw ko… naisip ko lang kasi na baka h-hindi ko rin magamit.”
“No. Magagamit mo `yon for sure. Makakausap mo ako kung hindi ako pupunta rito.”
Bahagya kong kinagat ang pang-ibab
