Lanetli olduğunu bir kez daha anlamıştı. Sadece bir pelerin ile kokuşmuş, çamur ve pislik içinde olan zindanda çektiği acıları unutmaya çalışırken askerlerin tacizine de maruz kalıyordu. Soğuk zindanda üstünü tamamen örtmeyen bir pelerinle askerlerin iğrenç bakışlarını görüyor ve sözlerini duyuyordu.
Gece mi gündüz mü olduğunu bilmiyordu artık bu yerin dibindeki zindanda. Askerlerin kendi aralarında cenaze ile ilgili konuştuklarını duydu. Artık bir prenses de değildi. Kim olduğunu da bilmiyordu. Düşünmekten kafayı yiyeceğini düşünüyordu ama öncesinde soğuktan birkaç defa bayılıp kendine gelince önceliğini buradan nasıl çıkacağını düşünmekle harcamaya karar verdi.
Yemek yemese de olurdu, sıcak bir yatakta uyumasa da olurdu. Nasıl olsa ölmüyordu. Ancak açlığı, susuzluğu, üşümeyi sonuna
