Ölümünü ya da işkencesini beklemekten sıkılmıştı Pamuk. Günlerdir soğuk, ıssız, pis zindanda kalmak direncini kırıyordu. Askerlerin pis imalı lafları, bakışları ve dokunuşlarından nefret ediyordu. Bir kıyafet verme gereğinde bile bulunmamışlardı. Ay cadılarından Artemis’in verdiği battaniyeye sarılıyordu hala. Onu insan olarak bile görmüyorlardı.
Neler olduğunu sorduğunda ya da bir şey söylediğinde onunla alay edip eğleniyorlardı. Artık tahammülü kalmamıştı. Askerlerden biri yemek tepsisini almak için geldiğinde uyuyor numarası yapıp yaklaşmasını bekledi. Tepsiyi almak için eğildiğinde yerdeki çamurdan eline biraz alıp yüzüne fırlattı. Hemen yerinden kalkıp zindan kapısına koşturdu. Dışarıda askerler vardı, çok fazla uzaklaşamazdı ama yine de hiçbir şey yapmadan beklemekten yorulmuştu. Da
