Üşüyordu ama bu hava serin diye değildi. Yaptıklarını hatırlamanın vermiş olduğu ürpertiydi. Kaç yaşında olduğunu bilmiyordu ama yaptığı her kötülüğü biliyordu. Dizlerinin üstüne çöküp yaptıklarının pişmanlığıyla ağlamaya başladı. Yaptıkları bir işe yaramış olsaydı belki canı bu kadar yanmazdı. Gözyaşlarını silmek için doğrulduğunda ayın cadılarını karşısında gördü.
Zaten onu izliyorlardı. Tercihini yapıp pişman olup olmayacağını görmek istemişlerdi. Hakate, kardeşlerinin ortasında bir ay gibi beyaz saçlarıyla karşısında duruyordu. Sağında Selene eteğini düzeltiyordu. Artemis ise solunda masumca duruyordu. Onları gördüğüne sevinmişti Darmell. “Gelmeyeceksiniz sanmıştım.”
“Neden öyle düşündün?” dedi Hakate, neredeyse hiç kıpırdamamıştı.
Darmell nasıl olsa onların her şeyi bildiğini
