LIMANG BUWAN na ang lumipas. Sa limang buwan na iyon, gabi-gabi akong nasa mesa ni Mayor. At sa totoo lang… masasabi kong napakabuti nga niya sa akin.
Wala siyang ginawang marahas. Lagi siyang nakikinig kapag nagsasalita ako, kahit minsan wala namang saysay ang sinasabi ko. Lagi niyang inuuna ang kaginhawaan ko—pinapakain ako ng masarap, pinapainom ng mamahaling alak na hindi ako sanay, at pinapauwi sa kwartong ligtas ako at higit sa lahat, nakabalik ako sa pag-aaral.
Nagkataon ngayon bakasyon kaya wala akong pasok. Sa hunyo ay fourth year college na ako, nakabilis lang ng panahon. Mas lalo ako magsusumikap dahil nasa huling baitang na ako ng tagumpay.
“Magandang umaga ho ma’am Aleyah.”
“Magandang umaga rin po.” Masigla kong bati sa kasambahay. Nandito ako sa bahay ni Mayor at may is
