Arda Hancıoğlu
Hayatta her alanda şanslıydım belki, 30 yaşında olmama rağmen büyük bir şirketi yönetiyordum, tabii onun yanında babamın bana bıraktığı koltuk vardı. Karadenizin sahibi diyorlardı bana. Her şey benim sorumluluğumdaydı ama bazen bu sorumluluklar benim omuzlarımı çökertiyordu. Şimdiye kadar her şeyin üstesinden geldim, kimseye karşı yenilmedim, kimsenin karşısında güçsüz düşmedim. Fakat şimdi altımda narin bedeniyle bana Gül Çiçek “SEN KİMSİN?” diye sorması ve çipil çipil bana bakması ile sanki boğazıma bir ilmek geçiriyordu. O şerefsiz gerçek yüzünü göstermediği halde onu bu kadar korkutmayı başarmıştı. Peki eğer benim karanlık hayatımı öğrendiğinde ne yapardı?
Sadece bakıyordum, bir şey cevap vermemi engelliyordu. Ne diyeceğimi bilemiyordum
“Arda abi?” hay senin abine! Ab
