Umay Hancıoğlu
Arabadan indiğimde içim kıpır kıpırdı. Az önce yaptığı harekete kelimenin tam anlamı ile düşmüştüm. O gülün bu soğukta ne işi vardı? Bilmiyordum. Ama gayet hoş olmuştu yani. Aşık olduğum adamın bana olan değişimi takdire şayandı. Allahın bir mucizesi değilde neydi?
Okulun girişine doğru ilerlemeye devam ederken tam önüme düşen bir bedenle kalakaldım. Gözlerim kocaman olmuş, kalbim hızlanmaya başladı. Elimde ki gül yavaşça yeri buldu. Önümde boylu boyunca uzanmış bedenden gelen kan ayak uçlarıma kadar gelmişti. Etrafımda aniden kopan çığlıklar, yanımdan koşarak gelip eğilen öğretmenler...her şey puslanmıştı sanki.
Donup kalmıştım. Titrek bakışlarım yerde yatan kişiye döndü. Uzun saçları kıpkırmızı olmuş, yüzü parçalanmış olan bir kız çocuğuydu.
“Umay! Umay!” diye bağır
