Gül Çiçek Demir
Şirketin önüne geldiğimde koruma beni tadınığı için hemen kapımı açtı “Hoşgeldiniz Gül Çiçek hanım!” sadece kafamı salladım ve indim. Arabamı otoparka götürecekti, bunu geçen seferde yapmış olduğu için şaşırmadım.
Şirkete ağır ağır ilerlerken kalbimde beliren çarpıntıyla nasıl edeceğimi bilemiyordum. Ona çok öfkeliydim aslında ama içimde tarif edilemez bir özlemle de doluydu. Hesap soracak konumda mıydım? Cevabı hayır! O yüzden o konuyu hiç açmak istemiyordum, yapacağım tek şey her zaman ki gibi kendi başımın çaresine bakmak olacaktı.
Danışma beni görünce ayağa kalktı “Hoşgeldiniz Gül Çiçe hanım!” dedi, bu şekilde karşılanmalar bana çok tuhaf geliyordu. Beni şirkette ki insanlar Arda’nın nişanlısı zannediyordu. Gerçi parmağımda bir yüzük vs. Yoktu. Böyle şeyleri önemsey
