Arda Hancıoğlu
“Sevdiğim kadın sendin! Sen hep benimdin Gül Çiçek!” Elim yanaklarında titriyordu. Bunca yıldır içimde biriktirdiğim duyguları bu şekilde dile getirmek benim için oldukça zordu. Gül’üm bana şaşkın ördek gibi bakarken dudaklarına kapanmamak için kendimi zor tutuyordum.
“S-sen nasıl...” kelimeleri bir araya getiremiyor oluşundan ne kadar şaşırmış olduğu belli oluyordu. Birde benim kalbimin sesini duyuyorsa tedirgin olması çok doğaldı. Bu şekilde itiraf etmek istemezdim, şimdiye kadar onu kalbimin en derinlerinde gizlemiştim. Şimdi burada bu şekilde olmak bile benim için hayallerimin ötesinde bir şeydi.
O gün! Gözlerimin önünden bir saniye bile gitmiyordu.
Haberi bile yok Diyarbakıra atanmasında yardımcı olan bile bendim. Çok yanlış bir karardı ama orayı istediğini Onurla
