Umay Hancıoğlu
“Eğer bizim kızımızsa Hamza Ağayı bu sefer kendi ellerimle öldüreceğim”
“Çiçek benim kızım!”
“Ne?”
Onurla ikimizin ağzında tek bir kelime çıkmıştı. Bu nasıl bir saçmalıktı. Böyle bir şey olması imkansızdı. Berfin Halam! Gül Çiçeğin annesiydi yani öyle mi?
“O-onur” diye fısıldadım, yanımda duyduklarından dolayı şoka girmiş adama. Bende o da şaşkındık!. Ellerinden tutup güç almaya çalıştım. Derin bir nefes alıp birlikte oturdukları yere doğru yürüdük. Onur bir şey diyemediği için ben seslenme gereği duydum.
“Hala!” dedim, bize sırtı dönük oldukları için görmemişlerdi, Halam ve Kuzey amca yerlerinden kalkıp bize dönünce tedirgin oldular “Çocuklar, siz ne zaman geldiniz?” Berfin halam ellerini önünde birleştirmiş suçlu çocuklar gibi bize bakıyordu.
Az önce duyduklarımı
