Sabah, kasabanın üstüne çökmüş sessizliğiyle başlamıştı. Gökyüzü açık, hava berraktı ama içlerinde sisin bıraktığı bulanıklık hâlâ geçmemişti. Herkes hayatına dönmüş görünüyordu ama gözlerdeki o endişeli ifade, Karakavak’ta hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığının kanıtıydı.
Kayra, mutfağın geniş penceresinden dışarı bakarak kahvaltı sofrasını düzenliyordu. Masada, özenle doğranmış sebzeler, peynir çeşitleri, taze demlenmiş bitki çayı, birkaç çeşit reçel vardı. Sofra onun disipliniydi. Düzen, kaosun karşısında kurduğu küçük bir kale gibiydi.
Tarık, elinde telefonla odasından çıktı. Göz altları mor, saçı dağınıktı ama yüzünde yeni bir haberin getirdiği dikkat vardı. Kayra’yı sofranın başında görünce kısa bir “Günaydın,” dedi. Sesinde hem yorgunluk hem de bir parça huzur vardı.
Kayra, “Günayd
