Kasabanın üstüne çöken loş akşam, gün boyunca süren hummalı bir hazırlığın perdesiydi. Bade ve Can, Kayra’nın emrini yerine getirmek için hiç vakit kaybetmemişlerdi. Çaylak denilseler de, hareketleri askerî bir disiplin taşıyordu.
Bade, karanlık çökmeye başlarken yüzüne taktığı maske ve eldivenleriyle içme suyu deposuna sızdı. Yanında küçük, paslanmaz bir şişe vardı; içinde teşkilatın hazırladığı morumsu kurtboğan özütü. Etraf sessizdi. Yalnızca motorların düşük frekanstaki uğultusu ve arada bir çınlayan metal sesleri duyuluyordu. Bade, vanayı yarıya kadar açtı, özütü yavaşça döktü. Sıvı, suyun berraklığıyla karıştığında neredeyse görünmez hale geldi ama hafif bir mor ışık dalgalanması yüzeyde belirdi. Bade’nin yüzünde belli belirsiz bir gülümseme vardı; “Tamamdır,” diye fısıldadı.
Can,
