Kayra gözlerini açtığında Tarık ile bir anda göz göze gelmişti. Gözleri birbirine kilitlenmiş, o anlık sessizlik odada asılı kalmıştı. Kayra hemen geriye çekildi, hafif bir irkilme ile. “Amma çok uyuyorsun sende!” diyerek hafifçe çıkıştı, ama sesi sertliğinin altında gizlenmiş bir gülümseme barındırıyordu.
Tarık, yavaşça omzunu doğrultarak yataktan kalktı ve alaycı bir tonla karşılık verdi. “Bende uyurken tepemde seni görmeyi beklemiyordum. Günaydın sana da, Kayra.”
Kayra, gözlerini devirerek odadan çıkarken hafifçe sırıttı. “Evet evet, şimdi kalk da aşağıda seni bekliyorum. Günümüzü kaybetmeyelim.”
Tarık kapının arkasından kafasını çıkarıp baktı, gözlerindeki parıltıyla alaycı bir şekilde cevap verdi. “Böyle uyanmak hiç fena değilmiş. Sanırım günüm güzel başlıyor.”
Kayra merdivenleri
