CLAIMING THE BILLIONAIRE'S, EX-WIFE

CHAPTER 07

CHERRY'S POINT OF VIEW

Five years later….

“Ano ulit ‘yon, Almiera?!” pasigaw kong sambit sa telepono.

Sobrang ingay kasi ng paligid kung kaya ay hindi ko marinig kung ano ang sinasabi niya.

“Hey, Cherinah.” Sambit ng kung sino mula sa aking likuran.

Binalingan ko ito habang nanatili pa ring nakadikit sa aking tenga ang telepono.

“Is there a problem?” kyuryusong tanong ng isa sa mga ka-trabaho ko.

Umiling lang ako at sinenyasan siyang okay lang ang lahat. Pagkatapos niyon ay tumango lang din siya at bumalik sa kanyang pwesto.

“Hey, Almiera. Nandyan ka pa ba?” muling sambit ko dahil wala pa rin akong narinig na sagot mula sa kanya.

Maya-maya lang ay natigilan ako ng umalingawngaw ang malakas na pag-iyak ng anak ko.

Sandali akong naging blangko, gumapang ang matinding kaba sa buong sistema ko.

“A-anong nangyayari?” nanginginig kong tanong.

Dinig na dinig ko ang pagpapatahan ni Almiera, kay Isaac. Pero hindi ito huminto sa pag-iyak, bagkus ay mas lalo pang lumakas.

“May lagnat si Isaac. Dadalhin ko siya sa ospital ngayon din.” Saad ni Almiera.

Hindi ako kaagad nakasagot, parang may kung anong bumara sa lalamunan ko na di ko maibigkas ang mga salitang gusto kong sabihin.

“Cherry! I have to end the call.” Muling saad niya at sunod-sunod akong tumango kahit hindi niya naman iyon nakikita.

Pagkababa ng linya ay agad akong kumaripas ng takbo patungo sa opisina ng manager. Pagbukas ko ng pinto ay sumalubong sa akin ang malamig na tingin nito.

“S-sir… I'm so sorry, but can I go home? Dinala sa ospital ang anak ko,” mahinang sambit ko.

Pinipigilang pumatak ang luha ko dahil sa hindi ko maipaliwanag na emosyon na dumadaloy sa katawan ko.

“Do you really have to leave?” kalmadong tanong niya.

Nakayuko akong tumango.

Humigpit ang pagkakahawak ko sa laylayan ng aking damit nang marinig ko ang malalim na pagbuntong-hininga nito. Kinakabahan ako nang husto dahil baka hindi ito pumayag.

“Fine. You go home, Cheery. Your son is more important.” Wika nito.

Kaagad akong nag-angat ng tingin, at mas lalo akong naging emosyonal dahil nakangiti ito sa akin. Ngiti na pinapahiwatig niyang may trabaho pa rin ako bukas.

“Thank you very much, Sir. Pagbubutihan ko pa ang trabaho ko.” Usal ko.

Natawa lang siya at pagkatapos ay sinenyasan akong umalis na. Tumango pa ako nang isang beses bago tuluyang lisanin ang opisina nito.

“Going home?” Salubong sa akin ni Mitch.

“Yeah. My son is currently at the hospital. Mataas ang lagnat niya.” Sagot ko habang isinusuot ang aking jacket.

Hindi na ito muling nagsalita at tinapik lamang ang balikat ko. Matapos iyon ay agad na akong lumabas ng building, lakad takbo ang ginawa ko hanggang sa tuluyang akong nakahanap ng taxi.

*****

“How is he?” diretsyong tanong ko kay Almiera.

Dumiretsyo ako sa tabi ni Isaac. Nakahiga ito sa hospital bed at nanlumo ako ng makita ko ang tubong nakalagay sa kanyang ilong.

“Ang sabi ng doktor ay kailangan muna nilang obserbahan si Isaac. They said that his heart was weak, Cherry.” Aniya.

Nang marinig ko iyon ay parang nalakumos ang puso ko sa sakit. Hawak-hawak ko ang kamay ng anak ko at emosyonal na tinititigan ang payapang mukha nito habang natutulog.

Masyado pa siyang bata para maranasan ang ganitong bagay.

Ipinatong ko ang noo ko sa kanyang kama, walang tinig na umiiyak at hinahalikan ang likod ng kanyang palad.

“M-mommy…”

Mabilis kong nai-angat ang ulo ko at tumingin sa kanya.

“May m-masakit ba sa ‘yo?” tanong ko at pinipilit ang sariling ngumiti, dahik ayaw na ayaw kong nakikita niyang umiiyak ako.

Umiling siya, nakita ko ang pag-angat ng kamay niya at dumapo iyon sa kaliwang pisnge ko.

“Are you crying, Mommy?” inosenteng aniya, at patuloy pa ring hinahaplos ang pisnge ko.

Hinawakan ko ang kamay niyang iyon at mas lalong idiniin sa magkabilang mukha ko. Suminghot ako at dahan-dahang umiling habang nanatili pa ring nakatingin sa kanya.

“Mommy is okay. As long as my baby is doing fine.” I said.

Then, he smiled at me.

A smile that could take away all the pain I'm feeling right now. Sapat na ang ngiti niyang iyon upang mawala ang pagod na nararamdaman ko.

Kahit na pagod na pagod ako sa trabaho, kahit na halos mam*tay na ako sa sobrang hirap ay ayos lang. Dahil alam ko na sa pag-uwi ko ay unang sasalubong sa akin ang magandang ngiti niya na kayang ayusin ang nasira kong araw.

I'm willing to lose everything I have, but not him.

Not my little one…

Nanatili ako roon buong magdamag kasama si Almiera. Ayaw niyo rin namang umuwi kahit na pinapauwi ko na siya, she chose to stay here with me.

KINABUKASAN niyon ay muling bumisita ang doktor sa kwarto ni Isaac.

“Kailangang siyang bantayan 24 oras. Your son's heart is weaker compare to other children who were in the same age as him.” Usal niya at bumaling kay Isaac. “You have to take a good care of him, kailangan lagi kayong naka-monitor sa kanya. Kung nasa kinse-anyos pataas siya ay masasabi kong hindi magiging gano'n kahirap ang sitwasyon, but he's just five years old.” Dugtong ng doktor.

Naiintindihan ko ang punto niya, at kahit labag sa kalooban ko ay kailangan kong mag-resign sa trabaho ko.

Nang makaalis na ang doktor ay naiwan kaming dalawa ni Almiera. Siya na ang umayos ng gamit ni Isaac at nagulat ako dahil binayaran niya ang hospital bill.

“Ano ba! Parang sir*ulo ‘to. Okay nga lang, inaanak ko ‘yan e.” Asik niya at tinatanggihan ang perang pilit kong inaabot sa kanya.

“Pero, Almiera… ang dami mo ng nagastos sa aming mag-ina, nakakahiya na sa ‘y—”

“Ibalibag kita d'yan e. Okay nga lang. Di naman ako naniningil.” Asik niya at kaagad akong tinalikuran.

Nanatiling naka-angat sa ere ang kamay ko habang hawak-hawak ang pera na dapat ay ibabayad ko sa kanya. Napabuntong-hininga na lang ako at ipinasok iyon sa bulsa ko.

“Mommy, are we going home, po?”

Ibinalik ko ang tingin ko kay Isaac, ngumiti ako habang humahakbang papalapit sa kanya.

“Yup. So let's go?” nakangiting sambit ko habang inilalahad ang palad ko sa kanya.

Nakangiti siyang tinanggap iyon at pagkatapos ay binuhat ko na siya at naglakad na ako palabas ng kwarto.

Nasa kalagitnaan ako ng hallway nang bigla kong napansin ang pigura ng isang lalaki. Natigilan ako at bahagyang sinilip para makita kung sino iyon, at gano'n na lamang ang panlalaki ng mga mata ko nang bigla itong lumingon paharap sa akin at nagtama ang mga mata naming dalawa.

Gulat na nakatingin sa akin si Nickolas.

“What's wrong mommy?” biglang bulalas ni Isaac, sabay silip ng aking mukha.

Sa mga sandaling iyon ay biglang bumilis ang t***k ng puso ko. Lalong-lalo na nang maramdaman ko ang mga mata ni Nickolas sa gawi ko.

“N-nothing,” saad ko at nagpatuloy sa paglalakad at nag panggap na wala akong nakita.

Sobrang bilis ng bawat hakbang na ginagawa ko, kinakabahan ako dahil iniisip ko na baka susundan ako ni Nickolas.

Nakahinga lang ako nang maluwag ng makita ko ang sasakyan ni Almiera sa harapan ko. Bumaba siya sa kanyang kotse at pinagbuksan ako ng pinto.

Pagkapasok ko sa loob ng passenger seat at muli kong tinanaw ang ospital at napasinghap ako ng makita ko si Nickolas sa entrance. Nakatingin ito sa sasakyan kung nasaan ako.

Napalunok ako at kaagad na nag-iwas ng tingin. Itinuon ko na lamang ang atensyon ko kay Isaac, hanggang sa tuluyan ng pinaandar ni Almiera ang sasakyan.

*****

Pagkarating namin sa bahay ay unang sumalubong sa akin si Mamita.

“Hayaan mong buhatin ko siya.” Sambit niya at agad ko namang ibinigay sa kanya si Isaac.

Siya na ang bumuhat sa bata patungo sa kanyang kwarto. Habang ako naman ay tinulungan si Almiera na ibaba ang mga gamit ni Isaac.

Maya-maya pa ay may inabot siyang papel sa akin.

“Ano naman ‘to?” kunot-noong tanong ko.

“Duh…. Hiring, Sis. Mag-apply ka na sa kumpanyang yan. Mabait ang boss sabi ng kakilala kong nagta-trabaho riyan.” Aniya.

Tiningnan ko ang papel, binasa ko lahat ng nakasulat roon at halos lumuwa ang mata ko ng makita ko kung magkano ang isasahod nila.

Two-hundred thousand a month?

“Ang laki nito ah? Anong klaseng trabaho ang gagawin sa kumpanyang ‘to, maglalako ng sh*bu?” sa isip ko habang kinakamot ang aking noo.

Nag-angat ako ng tingin sa kanya, sabay sabing… “Pero kailangang hands on ako kay Isaac,” nanlulumong sambit ko.

Ipinagkrus ni Almiera ang kanyang braso at walang gana akong tiningnan.

“I can watch him over for you. Habang nasa trabaho kay ay ako ang magbabantay sa kanya. Also, Mamita is here, pwede kaming dalawa magbantay sa kanya. Malaking tulong rin yang 200 thousand a month, sa mga medications ni Isaac.” Aniya.

Napangiti lang ako at sobrang nagpasalamat dahil nagkaroon ako nang mabuting kaibigan.

“Fine. Pupunta muna ako sa clubhouse bukas, pa-file ng resignation letter.” Sambit ko at tinanguhan niya lang ako.

Muli kong sinuyod ng tingin ang papel na hawak ko. Paulit-ulit na bumubuntong-hininga na animo'y may mabigat na nakadagan sa dibdib ko.

“Sana ay matanggap ako sa kumpanyang ‘to.”

TO BE CONTINUED….