the beast must die

kabanata 8

Sa bahay ni Gaios nagpalipas ng buong araw si Kali, binabantayan niya ito habang tulog at nagpapahinga.

Because of the werewolves healing ability, they were able to reattach his arm back.

Naramdaman ni Kali ang pag-iinit ng gilid ng kanyang mga mata. Ang una ay si Nuqui, ngayon naman ay si Gaios. Kung wala lang silang kakayahan na pagalingin ang sarili, sigurado ay patay na ang mga ito.

“G-gaios,” she cries. “Ano bang dapat nating gawin?”

She felt hopeless. Masyadong malakas ang kalaban nila, kahit mag-isa lang ito ay kayang-kaya silang ubusin nitong lahat. Paano sila mananalo sa gano’n?

Nagbuntong-hininga si Kali, hindi niya alam kung bakit kinakausap niya ang tulog.

Tumayo siya at hinalikan ang nobyo sa pisngi, bigla niyang naisip na wala pa rin palang nakakaalam ng relasyon nilang dalawa. Ngunit sa tingin niya ay alam na rin naman ng mga ito kahit hindi nila sabihin.

Nagpasya si Kali na maligo sa batis kinagabihan, nang lumabas siya ng bahay ni Gaios ay nasa loob na ang lahat ng mga kasamahan nila at nagpapahinga na.

Tahimik siyang naglakad papunta sa batis, nadaanan niya ang mga matataas na puno. Pagkarating niya ro’n ay hinubad niya ang lahat ng kanyang damit saka lumubog sa tubig.

She can’t help but close her eyes because of the cold water, pakiramdam niya’y lahat ng pagod niya ay nawala. Hinawi niya ang kanyang buhok at sumandal sa bato habang nakapikit pa rin, ang tubig sa gawing iyon ay hanggang bewang niya lang.

She could feel the cold wind touching her bare neck and breast. Hindi siya nababahala na may makakita sa hubad niyang katawan dahil wala nang nagpupunta ro’n ng hating-gabi.

Bigla niyang naalala ang mga nakababatang kapatid, ang mga iyon ang madalas niyang nakakasama sa pagligo ro’n.

Nagbuntong-hininga siya at nagdilat ng mata, pinagmasdan niya ang buwan. Ngayon lang niya naalala na malapit na pala ang full moon ngayong buwan, noong nabubuhay si Lionel ay naghahanda na agad iyon kapag ganito na kalapit.

Pero mukhang walang nakaalala nito dahil lahat ay okupado dahil sa bago nilang alpha. Mag-iisang buwan na rin pala magmula nang sakupin nito ang Basileio.

She closed her eyes again and heaved out a deep sigh. “Alasdair Seberinus,” she whispers under her breath.

Mabilis siyang napadilat ng mata nang makarinig siya ng kaluskos sa paligid, agad niyang tinakpan ang hubad niyang dibdib at pinaling-paling ang ulo para hanapin kung saan nanggaling ang narinig niya.

“Sinong nandyan?” tanong niya.

Walang sumagot. Gusto niyang isipin na hayop lang ‘yon tulad ng usa o kaya ay oso, pero wala siyang narinig na tumakbo iyon palayo. Kaya’t sigurado ay nandito pa rin ang narinig niya.

Mabilis siyang napalingon nang marinig niya ang paggalaw ng halaman sa likuran niya. Itinuon niya ang tingin niya ro’n, madilim sa gawi na iyon dahil sa mga puno.

Naisip niya na baka palaka lang iyon.

Humakbang siya palapit doon habang pinagmamasdan ng maigi kung ano ‘yung nasa dilim.

She reached her hand out. At habang tumatagal at palapit siya ay naaaninag na niya ang nandoon.

It’s someone!

Nanigas siya sa kinatatayuan niya nang biglang dumilat ang nandoon. The color of a citrine stone, it is bright like light through the dark. She only knows one werewolf that owns that eye color!

Alasdair Seberinus! And he is directly staring at her, and her body.

Sinubukan niyang umatras ngunit huli na ang lahat, agad siyang hinawakan nito sa kanyang palapulsuhan.

She gasped when she felt his long fingers slide on her lower back, and then he pulled her closer to him. She could feel his hard and warm body pressing on her bare breast, her body flushed uncontrollably.

“Darling,” his voice took on a lustful tone. His breath caressed her lips as he spoke, and that made her shiver. “Tell me, why was my name upon your lips?”

She almost flinched when she felt his arousal pressed into her. His fingers continued their feather-light caress over her back, it was the gentlest touch she had ever felt.

Her breath caught in her throat so hard, she thought she might choke.

She wanted to push him and run away, but her body has a mind of its own. She couldn’t understand how her body was reacting to him.

“I-I don’t know. .” she answered.

She inhaled sharply and then held her breath as his hand slid down her bottom. Pleasure curled through her stomach.

And then he felt his warm mouth on her shoulder and a cry escaped her.

Her eyes widened as she cupped her mouth to stop herself from making a sound. Then, she pushed him away with all her might. The absence of his touch was so shocking, but she controlled herself.

Nanginginig na lumayo siya habang sapo pa rin ang bibig, nanlalaki pa rin ang mata na nakatingin sa kaharap. She couldn’t believe she’d let this happen!

It’s as if she had been hypnotized!

Mabilis siyang tumalikod ngunit hinawakan siya nito sa braso.

“Kalista.”

Her eyes flashed with anger when she looked back on him, then she slapped him right on his cheek. She felt the numbness on her palm because of it, but he did not even move.

“How dare you,” she breathed, furious.

His face had turned stony, lips tight, eyes hard. She clenched her jaw and pulled herself from the water, she picked up her clothes from the rock and ran away while hugging herself.

Sobbing silently.

Magdamag yata siyang umiyak at halos mag-uumaga na nang makatulog, yakap ang sarili habang mag-isa sa higaan.

She’s ashamed of herself. How could she do those things with another man when she has Gaios? And it is not just another man, it is Alasdair!

Their enemy! The man who killed and hurt her loved ones! Bakit hinayaan niyang mangyari iyon?

“Kali?”

Kinabukasan ay gulat na sinalubong siya ni Petra. Pinagmamasdan siya nito at halatang nag-aalala ang itsura.

“Anong nangyari sayo?” tanong nito.

Hindi siya sumagot, at nang makita niya si Gaios na palapit sa kanya ay siya na ang lumapit. Agad niyang niyakap ang nobyo kaya’t nagulat ito.

“Are you okay?” tanong nito.

Tumango siya. “Masaya lang ako na maayos na ang lagay mo ngayon.”

Nagbuntong-hininga si Gaios at mahina siyang itinulak palayo para makita ang mukha niya. Kumunot ang noo nito nang makita ang namamaga niyang mata.

He sighed. “Have you been crying all night?”

“Gaios, sabihin na natin sa kanila ang relasyon natin,” saad niya.

He squinted his eyes. “Why all of a sudden?”

Because she’s feeling guilty, she wanted to answer that but she couldn’t.

“Kailangan na nilang malaman,” sagot niya.

He smiled and nodded. “Sabihin natin sa kanila pagkatapos ng pag-uusap.”

Tumango siya at kumapit sa braso nito para pumunta sa bahay nina Jaime kung saan sila magtitipon-tipon. Pag-uusapan nila ang dagger na dinala nila sa witch kahapon, pati na rin kung paano nila maisasagawa ang plano.

“You are being showy today,” puna ni Gaios. “It’s as if you’re not trying to hide it anymore.”

She looked up at him. “Why? You don’t like it?”

“You know that I do.”

Ngumiti siya ng tipid. Her chest feels heavy, she feels guilty and disgusted by herself. Kahit si Gaios ay hindi pa nahahawakan ang katawan niya, pero. .

Napatigil siya sa paglalakad nang makita niya sa hindi kalayuan si Alasdair.

He’s looking straight at her, standing in the middle of the training ground. Her hold on Gaios tightened, and she didn’t realize that she’d been holding her breath.

“What’s wrong, Kali?” tanong ni Gaios.

Alasdair’s jaw clenched as they stared at one another for a long moment. Napaiwas siya ng tingin at hinila na palayo si Gaios doon.

Pumikit siya ng mariin at pinakalma ang sarili, kailangan niyang kontrolin ang sarili niya. Ayaw niyang may mapansin si Gaios.

“Mapapatay ba talaga siya nito?” tanong ni Elena habang hawak ang dagger na dinala nila kay Alice Ilse.

Tumango si Marcus. “Oo, ngunit mahihirapan tayong gawin iyan.”

“May problema ba?” tanong ni Jaime.

“He will only be killed if he’s been pierced by someone that he loves,” sagot ni Gaios.

Agad na nanlaki ang mata ng lahat. Hindi nila alam kung gaano katagal na walang nagsalita, pero lahat sila ay nag-iisip.

“Imposible,” sambit ni Elena.

Kumunot ang noo ni Jaime. “Paano kung ang sumaksak nito sa kanya ay hindi niya gusto?”

“Walang epekto iyon kay Alasdair, ngunit ang gagawa no’n ay mamamatay.”

“Hindi pala tayo dapat magpadalos-dalos,” ani Elena.

“Yes, we cannot stab him with it, unless we’re sure about his feelings.”

“Does he even have any feelings?” mahinang saad ni Kali.

Lahat ay napalingon sa kanya dahil doon, sakto naman na bumukas ang pinto at pumasok si Winona. Kanina ay nagtataka si Kali kung bakit wala ito kanina, mukhang na-late lang.

“Bakit hindi na lang si Kali?” Ngumiti si Winona. “Hindi niyo ba napapansin na hindi siya sinasaktan ni Alasdair? Tulad nga ng sinasabi nina Petra, mukhang interesado sa kanya si Alasdair.”

Hindi nakapagsalita si Kali. Anong sinasabi ni Winona? Bakit parang sinasadya nito na siya ang gawing pain?

Naningkit ang mata ni Elena. “Sigurado ka ba riyan?”

“Oo,” sagot nito. “Una pa lang, nilabanan siya ni Kali. Pero sino ang sinaktan niya? Si Nuqui. Sino ang pinatay niya? Si Tasio. She even spit on his face and he never laid a finger on her.”

“Oo nga!” ani Elena. “Pati no’ng naglaban sila ni Nuqui, muntik nang masaktan si Kali dahil sa kanya ngunit niligtas siya nito!”

“Kali! Mukhang nagugustuhan ka nga ni Alasdair!” ani Sonia.

“Hindi totoo ‘yan!” tutol ni Kali. “How would someone—”

“Hindi mo ba napapansin?” sabi ni Winona. “Kahapon lang e. He almost killed Gaios, and you stopped him from doing it.”

“At hindi niya nga ginawa. .” Namamangha na sabi ni Sonia, pagkatapos no’n ay nag-ngitian sila ni Winona. “Kali! Sa tingin ko ay ikaw lang ang makakagawa nito.”

Sumimangot si Winona. “Tsaka, Kali. . ikaw lang ang nag-iisang babae sa Basileio na ganyan ang edad na kayang protektahan ang sarili niya.”

“Tama,” sabat ni Elena at hinawakan si Kali sa magkabilang kamay. “Kali, sina Winona ay hindi kaya ang makipaglaban. Ikaw, kaya mong protektahan ang sarili mo. Mukhang ayaw ka rin saktan ni Alasdair!”

Umiling siya ng maraming beses at hinila ang kamay niya pero hinawakan ulit nito, mas mahigpit. Habang tinititigan siya.

“Para sa mga kasamahan natin ito, para sa magulang mo.” Nang hihilahin niya ulit ang kamay niya ay hindi nito pinayagan. “Isipin mo na lang, kung si Winona o kaya si Sonia ang pinaggawa natin nito. Sa tingin mo ba ay tatagal sila? Mamamatay lang sila sa wala.”

“Oo nga, Kali,” sabat ni Sonia. “Akala ko ba ay gagawin mo ang lahat para sa kalayaan ng Basileio? Kung kaya ko lang ang makipaglaban, ako na sana ang gagawa, gusto ko rin ipaghiganti ang mga kasamahan natin!”

Magsasalita pa sana si Kali nang hilahin na siya ni Gaios palayo kay Elena, natahimik silang lahat nang makita ang galit na itsura nito.

“Hindi siya ang gagawa,” saad nito.

“Eh, sino? Si Lolita? Si Elena? Ako?” tanong ni Winona.

“Hindi pwedeng ako, matanda na ako. Mahina na ang katawan ko,” sabi agad ni Elena at bumaling muli kay Kali. “Hindi mo kaya itong gawin para sa Basileio?”

“Ayaw mo bang makita muli ang mga kapatid mo?”

“Hindi mo nami-miss ang dating Basileio?”

“Ayos lang ba sayo na nakikitang araw-araw ay may duguan sa isa sa mga sa’tin?”

“Hindi pwede, maghahanap tayo ng iba,” giit ni Gaios.

“Ang ibig mong sabihin ay ayos lang sa’yo na iba ang gagawa pero si Kali ay bawal? Bakit?”

“Winona!” Lahat sila ay napaigtad nang lumakas ang boses ni Gaios. He clenched his fist and his jaw clenched.

Napatahimik ang lahat dahil doon, pati si Winona ay hindi na rin nakapagsalita.

“We will find someone,” ani Gaios. “Anyone, but not her. Because Kali and I, we’re—”

“Gaios.” Mabilis na hinawakan ni Kali ang kamay ni Gaios kaya’t napatigil ito sa pagsasalita. Nalilito ang itsura nitong pinagmasdan siya.

Kinagat niya ang kanyang labi at pumikit bago nagsalita, “Fine, I will do it.”

Nanlaki ang mata ni Gaios, sina Elena naman ay napasigaw dahil sa tuwa. Nagulat si Kali nang lumabas ang binata, napatingin siya sa mga kasama nila bago niya ito sinundan.

“Gaios!” pagtawag niya ngunit hindi ito lumingon. Sinundan niya pa rin hanggang sa makarating sila sa bahay nito.

Walang kibo itong umupo sa upuan sa hapag-kainan at sinuklay ang buhok gamit ang dalawang kamay. He looks so frustrated. . and angry.

“Gaios. .”

He looked up. “Kali. . just why?”

“Tama sila! Walang ibang makakagawa nito kung hindi ako lang—”

“We will find someone!”

“Sino? May kakilala ka pa ba na ibang babae sa Basileio na marunong makipaglaban? Ako lang, diba? Sina Diana, they died that night.”

“Paano ka?” Nanghihinang tanong nito.

Hindi siya agad nakasagot. Naramdaman niya ang pag-iinit ng mata niya, lumapit siya sa binata at niyakap ito sa ulo.

“I-I will be okay,” she whispers.

“How? Even Nuqui and I, we’re nothing to him. Can’t you remember what he did to me yesterday?”

“‘Yan ang dahilan,” saad niya. “I don’t want someone to get hurt like that again. Gaios. . I don’t want you to die.”

“Kali,” his voice pleaded. “This will never be safe for you.”

Kumalas siya sa pagkakayakap at hinawakan ang mukha ni Gaios, then she kissed him right on his mouth. He held her head and pushed her to deepen the kiss, and once it broke off. They were catching their breath.

“Bakit hindi mo hinayaan na sabihin ko sa kanila?”

Nag-iwas ng tingin si Kali. “Naisip ko lang na baka iba ang pilitin nilang gumawa nito kapag nalaman nila na may relasyon tayo.”

“That would be better,” agap nito.

Umiling siya at hinawakan ang mukha ng binata. “No one can do this, but me. Please, trust me.”

“I trust you,” he said. “It’s Alasdair that I do not trust.”

Natigilan siya saglit dahil doon. Bigla na lang pumasok sa isip niya ang nangyari sa batis, nabalik siya sa ulirat nang maramdaman niya ang mainit na paghinga ni Gaios sa kanyang leeg.

“G-gaios, what are you—”

“I will mark you,” he said before she felt his warm mouth touch her neck.