Van ay nakatayo sa gilid ng kama, hindi makagalaw, hindi makapagsalita. Tumingin siya kay Judith na nakapikit, tila malalim ang iniisip, ngunit may pag-aalala sa mga mata.
“Judith… kung may mangyaring masama bukas, nais ko lang malaman mong…”
Hindi siya nakatapos ng pangungusap. Lumapit si Judith sa kanya, mga mata'y puno ng kalungkutan, ngunit may hangaring makuha ang lahat ng sinasabi ng kanyang puso.
“Wala nang ibang mahalaga. Ang tanging nais ko… ay makasama ka.”
Walang salita. Walang pangako. Ang tahimik nilang paglapit sa isa’t isa ang nagsilbing wika ng kanilang damdamin. Dahan-dahan, ipinikit ni Judith ang kanyang mga mata, at si Van ay lumapit. Ang kanilang labi ay magaan na nagtagpo—isang simpleng halik na puno ng mga hindi nasabi at mga pangarap na hindi pa natutupad.
Matap
