Plan goes Wrong

CHAPTER 5- THE DECISION

ALDEN'S POV

"Why you? Because you're Dylan's ex."- I answered Nathalie and she's very shocked.

Tapos bigla siyang napatitig sa tattoo ko sa may braso sa may right side. Ako lang ang may tattoo sa right side to recognize that I am the President of the Fight for Right Organization sa University namin. Then lahat ng members ko is sa left side na.

Ang cool no? Yes, that's what we need in an organization para naman may uniqueness na dala ang isang group.

"A-ano?"- that's Nathalie's response. It's just a simple 'what".

And of course as what I've expected, she's very shock.

Hindi ko naman na hinayaang magtanong pa siya ng madami pa about sa akin or sa offer ko sa kanya.

"So, what now?"- tanong ko naman sa kanya.

Natahimik talaga siya.

Ilang minuto at segundo at hindi pa din siya sumasagot. Tulala lang siya.

For I know, si Dylan lang ang iniisip niya niyan.

Kaya naman nagsalita nalang ulit ako.

"It's already 1:30 in the morning. Baka hinahanap kana ng mga magulang mo."- I said.

Bigla naman siyang natauhan.

"A-ah, E-eh, O-oo, hinahanap na nga siguro nila ako lalo na nakalimutan ko 'yung cellphone ko sa bahay at alam nilang oras ng out ko sa duty sa coffee shop is hanggang 11pm lang. Sige na. Tara na."- sabi naman niya.

"Okay, let's go. Hatid na kita sa inyo, to make sure that you're heading to your house safe."- sabi ko naman sabay tumayo na kami sa bench sa park at sumakay na din sa kotse at habang nasa byahe papunta sa bahay nila walang kumikibo sa amin, tulala na naman siya.

Dylan! Kung makikita mo lang ngayon si Nathalie, mahal ka pa rin nito. I can see it in her eyes.

Dylan was so dumb to lost a girl like her.

Hanggang sa makarating na din naman kami sa bahay nila.

"Okay, thank you sa paghatid, Alden. Thank you din dahil nandyan ka kahit papaano."- pagpapasalamat niya.

Nasa loob pa kami ng kotse.

"No worries."- sagot ko naman.

Bubuksan na sana niya 'yung pinto ng kotse ko but I stopped her.

"Nathalie, I didn't force you to decide now about my offer. But, for me? pag-isipan mo lang ng mabuti ang offer ko and kapag may chance na na pumayag ka na magpanggap na girlfriend ko, let me know. And I will explain to you the whole reason."- pagpapaalala ko sa kanya.

"It will help you."- dagdag ko pa.

Tumango lang naman siya as a sign of yes?

Kaya hindi na din naman ako kumibo ulit.

Pagkalabas naman niya ng kotse nagpasalamat ulit siya.

"Thank you ulit, Alden. Ingat."- sabi niya.

Tumango lang din naman ako. Sabay pumasok na siya sa loob ng bahay nila.

Nag-drive na din naman ako pauwi.

Habang pa-uwi naman ako, napadaan ako sa 7-11 and parang nag-slow mo dahil nakita ko lang naman si Dylan at si Shanelle.

Namimili sila ng drinks.

I stop my car for a while.

I STILL f*****g LOVE YOU SHANELLE.

I hate you seeing smiling with other guy and worst? sa bestfriend ko pa. DAMN!

I grab my phone and texted her.

"I WANT YOU BACK. PLEASE."

That's my message to her.

Nakita ko naman na tinignan niya 'yung phone niya. But, sadly she ignore it.

"f**k!"- sigaw ko sa loob ng kotse.

"Why Shanelle? Why! You made a mistake and hurt me, but, why I'm still f*****g inlove with you!"- sigaw nalang ako ng sigaw sa loob ng kotse.

"I love you, Shanelle."

"I. STILL. LOVE. YOU."

I texted her again.

"I still love you, my Princess."

But, again, she ignores it kaya mabilis ko nang pinatakbo ang kotse ko pauwi ng bahay.

I didn't notice na may luha na pala ang mga mata ko.

Hindi ako takot umiyak. For me, kapag hindi ka umiiyak, mahina ka.

And because that's what my mom told me.

Kapag galit ka, masaya ka, malungkot o nasaktan ka or anything that can make your tears fall, just let it be. Because if that will make you feel a little bit better, why not?

Pagdating ko sa bahay, biglang tumunog ang phone ko.

Shanelle replied to my messages.

"Stop messaging me, Alden. I don't love you, I didn't even love you. So please, just stop this nonsense thing." - she replied.

Fuck! After 3 years!

After 3 years! Hindi niya ako minahal?

Nakakagago naman!

"f**k YOU ALL!!!"- sigaw ko sa loob ng kwarto ko and then I throw my phone.

3 years that we are in a realtionship at sa 3 years na 'yun? Wala lang 'yun? Ginamit lang ba niya ko para mapalapit kay Dylan!?

"s**t! Ikaw na Dylan! Ikaw na talaga! Gago! Napakagago niyong dalawa!!!"- sigaw ko pa din.

"AHHHHHHHHH!!! s**t THIS LIFE!!!"- sigaw ko dahil sa galit at sakit na nararamdaman ko, sabay balibag sa bote ng whine na malapit lang sa'kin.

Nagulat naman ako nang may dugo na sa braso ko. Tumilansik yata yung piraso ng bote ng wine dahilan para masugatan ako.

Kaya naman tumawag ako ng katulong sa baba.

"Manang, I need some gauges, bandaid, alcohol and cotton. Bring those here, okay?"- utos ko sa maid namin.

"Okay po, Sir Alden."- she answered.

"Okay. Thanks."- sagot ko.

I don't know. Bakit ako nagkakaganito dahil lang sa isang babae.

If this is what we all called "true love"?

Why? Why it is needed to be painful like this?

You all know the feeling? The feeling that you still love someone, but, you can't do anything to bring her/him back to you.

The feeling na hindi mo kayang makita siya na may kasamang iba, kahit na niloko ka niya.

I HATE THIS FEELING!

NABABALIW NA YATA AKO.

ANO BANG KULANG SA'KIN SHANELLE.

I KEEP ON ASKING MYSELF.

AM I NOT ENOUGH?

*ding dong*

The doorbell makes sound.

Sign na may tao sa labas ng kwarto ko and I think it's Manang Belen, so I opened the door.

Inabot naman niya ang mga pinadala ko.

"Ohhh? Sir, ano po ang nangyari sa inyo? Saan po kayo nasugat?"- Manang said with a worried face.

"Ahm, it's nothing Manang. Nagasgasan lang po ako sa labas."- I said.

"I'm fine. Matulog na po kayo ulit. Salamat."- dugtong ko and then hindi naman na nagtanong si Manang.

Si Manang Belen ang pinaka-close na maid ko because she is the one na "one call away" ko lamang.

Now? It's almost 3:00 am in the morning and Manang still woke up for me.

Pinunasan ko lamang ang sugat sa braso ko at natulog na din.

Inantok lang ako sa kakaiyak.

Pssh! Sa iba nakakabakla ang pag-iyak.

Sa bahay lang ako umiiyak. I don't want anyone to see me crying because others think that it is a sign of weakness, right?

Nakatulog ako nang hindi ko namamalayan.

Paggising ko naman, I noticed that nalinis na pala ang kwarto ko, what I mean is 'yung bote ng whine na binalibag ko noong madaling araw.

It's Monday today, and may pasok ako ngayon. Half day lang ang pasok ko.

From 8 o'clock in the morning until 12 o'clock in the afternoon.

Naligo, nagbihis at hindi na ako nag-breakfast, sa school nalang.

After ako umalis ng bahay, nakita ko naman na may missed call si NATHALIE?

"Looks like you already made a decision?"- sabi ko. Sabay napangiti ako.

I have a feeling na papayag siya sa offer ko.

Umalis na ako ng bahay.

Pagdating ko sa school, as usual inaabangan ako ng mga kagrupo ko sa organization at may mga babae din naman sa harap ng school who's waiting for me too.

Marami nga ang gustong sumali sa club namin just to see us.

I don't know, araw araw iba iba ang nginingitian kong babae and they're happy by that.

Weird.

Nasa hallway na ako at nakita ko ang mga member ng organization na pinamumunuan ko. I saw Dylan.

Ayoko ng gulo.

Hindi ko siya pinansin.

Nagsignal lang ako sa kanila na may meeting kami mamaya.

Of course lahat kami. Including Dylan.

Labas ang personal matters namin sa organization sa school.

We must act professionals, besides hindi na kami mga bata, we're adults.

Pumasok muna kami sa room namin, we are all classmates, including Shanelle.

Nagtitimpi lang ako kay Dylan.

Hindi ko alam, parang wala akong lakas ngayon. Wala ako sa mood.

Tulala lang ako kahit na may nagdidiscuss na Professor sa harap ng klase namin.

Our couse is Bachelor of Science in Business Administration.

Yah, of course karamihan sa amin ay businessman ang mga magulang so here we are, following the journey that they've started.

Hanggang sa matapos ang klase.

Bago kami nagmeeting ay kumain muna kami ng lunch. Karamihan sa member ng Fight for Right organization ay mga kaibigan ko at yung iba ay mga freshman pa lamang for training ba. Lima sa grupo ng FfR ang kasabay kong kumain, ako si Joseph, Mark, Jericho, Vincent, and Harold, so bale anim kami and the remaining two joined each other, so eight members na 'yan ng club then as what I've mentioned 'yubg dalawa is freshman and they're both girls sila Janella at Kimberly.

Si Dylan at si Dennis, magpinsan ang dalawang 'yan kaya hinayaan ko nalang, kasama nila si Shanelle.

After lunch, pumunta na kami sa personal room intended for our meetings.

Ilang minuto lang naman ay dumating na din naman si Dennis at sa harap ng pinto ay nandoon si Dylan at nagpaalam pa sa kanya si Shanelle.

"I'll wait for you in the room, babe."- Shanelle said.

"Okay."- matipid na sagot ni Dylan.

Sabay hinalikan pa siya ni Shanelle sa lips.

Mukhang hindi naman masaya si Dylan.

"Pshh! Seriously? In front of me?"- sabi ko. Narinig naman ako ng mga kasama ko.

"Just let them, Dude. It's not worth it. Madami pang iba dyan!"- sabi ni Vincent.

"Just wait for my revenge, Dylan."- I said.

"Okay! Let's start this meeting."- panimula ko.

" Alam niyo naman na may isang organization na pilit tayong kinakalaban diba? And they are the organization of "Fly High" under Bachelor of Science in Tourism Management and last year second place sila sa overall ranking sa University and ilang points lang ang lamang."- panimula ko.

Every year kasi mayroong foundation na nagaganap sa University, and we all know that right? So, kami ang laging top sa list or ranking kaya most outstanding organization ang title ng organization namin and we must maintain that because mayroong prize na natatanggap for the ranking from 1st to 10th rank ng organization and the prize na nakukuha namin is ginagamit namin for fund as well as for the other students na hindi kaya ang expenses sa University.

And ang organization namin is mayroong nasa 300 scholars.

"Yes, we know that and we knew that masyado daw competitive ang organization na 'yan. I've heard that they are aiming for the rank one in the upcoming foundation week next month, Pres."- sabi ni Joseph.

Bigla naman akong kinabahan ng kaunti.

"I don't care, wala silang asset na kayang magpababa sa organization natin."- I said.

Every year kasi during foundation week, iba iba ang programs na nakahanda, from day 1 to day 7, mayroong contest for academic, sports, talents, pageants, concerts, and most importantly is the contest for the organization's seminars or event. Yearly, during the last day of foundation week nagcoconduct ng big events ang bawat organization, meaning lahat ng organization ay may kanya kanyang seminar that will serve as a fund raising event and that seminar ay nakadepende sa amin if paano namin siya bibigyan ng excitement sa mga students like may iinvite kaming artists like that and so madami ang pupunta at magiging interested sa aming event.

"Last year, nagpaseminar tayo of course about bullying right? And we the other topics or concerns ng mga students and we invited some singers for our audience to be attached to our program. And it works!"- I said.

But also something bad happened.

"But happened na may trouble na nangyari noon diba?"- dagdag ko pa.

"Meaning?"- singit naman ni Dylan.

"Meaning, someone or something wants to ruin our event. Maybe the other organization?"- sagot ko.

"I think Pres. we must be wise this time. Next month na ang foundation week, dapat maging ma-ingat tayo and maging mapagmatiyag sa bawat kilos ng taong nasa paligid natin. We don't know, baka mayroong plano ang ibang organization or worse baka mamaya mayroong spy dito. Hahaha! Just kidding."- sabi naman ni Vincent.

"Shut up. Walang magkakamali na gawin 'yan. Because kung mangyari man 'yan, pagsisisihan niyang naging parte siya ng organization na 'to or worse ng University na 'to."- I said seriously.

Nag-meeting lang kami patungkol sa plano na gagawin namin next month during foundation week.

We need a lot of funds to raise for our scholars and achieve the rank one in overall ranking, isang karangalan din na kami ang nasa rank one and we are also represent our College which is the College of Business Administration.

After 2 hours natapos na din ang meeting namin.

Nakalimutan ko nag-missed call nga pala si Nathalie sa akin.

So, I checked my phone.

Hindi na ulit siya tumawag, so I'm the one who called her.

Hindi naman siya sumasagot.

Hinayaan ko nalang muna.

Nag-stay muna kami lahat sa room ng organization namin.

May inaasikaso pa kasi ang iba, and may nagpapaprint din na ibang students dito, for me? nagpapaprint lang sila dito to see the other members and me of course.

May printing and photocopy din kasi dito na available, and 'yung income is for extra fund.

Nang matapos naman ang mga ginagawa nila ay nagsi-uwian na din kami.

"Babe! Let's go!"- sabi ni Shanelle sabay hatak kay Dylan.

"Okay!"- sagot naman niya.

Magha-hang out pa siguro sila.

Ganyan si Shanelle, after ng class hours gusto niya magkasama pa din.

Susundan ko sana sila nang biglang may tumawag na naman sa akin.

*Manang Bellen Calling...

Akala ko si Nathalie na.

"Yes, Manang?"- bungad ko.

"Ahm, Sir Alden nandito na po ang Mommy at Daddy niyo."- sagot ni Manang Belen.

Ahh. Nakauwi na pala sila.

"Okay."- sagot ko.

Kaya naman umuwi nalang ako.

Only child ako, kaya hahanapin at hahanapin ako nila Mommy at Daddy.

Kaya agad na din naman akong sumakay ng kotse at nag-drive na pauwi ng bahay.

NATHALIE'S POV

Hayyy... Paano na ako ngayon.

Wala na akong trabaho.

Hindi ko sinabi kila Mama at Papa ang nangyari dahil alam ko, kapag nalaman nila is mag-aalala sila. Isa pa nilang iisipin 'yun.

"Oh anak, wala ka bang pasok ngayon?"- tanong ni mama.

Lunes nga pala ngayon at alas-tres na ng hapon. Ganito kasi ang oras ng pasok ko sa coffee shop.

Tinry kong tawagan si Sir George pero hindi naman sumasagot, and mukhang naka-blocked na din yata ako sa social media accounts niya dahil ime-message ko sana pero wala, hindi ko makita ang account niya.

"Ahmm... wala po Mama, pinag-leave po ako ni Sir George for 1 week pero may pinapagawa naman po sa akin na paper works kasi may bagong mga trainee sila muna daw ang papasok sa shift ko."- pagsisinungaling ko kay Mama.

Sorry mama, ayoko lang talaga na mag-alala kayo ni Papa, at isa niyo pa akong iisipin.

Hayaan niyo maghahanap ako kaagad ng paraan para kumita ng pera.

"Ahh ganoon ba, sige magpahinga ka nalang muna diyan."- sabi ni mama.

"Okay po."- sagot ko naman.

"Sige anak, pakitingnan mo nalang muna si Jenica at makikipag-labada muna ako sa kapitbahay."- bilin ni mama.

"Sige po mama, ingat po. Ako na pong bahala kay bunso."- sagot ko. Sabay lumabas na ng bahay si mama.

Natutulog naman si Jenica. Linggo linggo bumibili kami ng gamot ni Jenica at buwan buwan naman siyang may theraphy.

Nagiging matigas na din kasi ang ulo niya habang lumalaki siya, mas nahihirapan siyang mag-focus sa mga ibang bahay, halimbawa na lamang kapag nanonood siya ng T.V bigla nalang siyang napapalingon sa bintana tapos biglang tatakbo palabas ng bahay. 'Yung tipong hindi siya mapakali sa iisang lugar. Minsan naman ang hyper niya. Bipolar ba, ganoon. Ilan lang kasi 'yan sa signs or effects ng sakit niya na ADHD kaya mabuti nalang at matiya si mama.

Nakahiga lang ako katabi ni Jenica.

Bigla naman tumunog ang cellphone ko.

Hindi ko napansin na napindot pala kanina ni Jenica ang cellphone ko at natawagan si Mr. Kabute.

Kaya ngayon tumatawag siya.

Hindi ko naman sinagot.

Iniisip ko pa 'din yung binanggit niyang offer sa akin.

Magpapanggap akong girlfriend niya?

Para saan? At anong kinalaman ni Dylan doon?

Hindi kaya...

Siya 'yun?

'Wag naman sana.

Hindi ko namalayan at nakatulog na pala ako sa tabi ni Jenica.

ALDEN'S POV

Ilang araw ang lumipas at naging busy kaming lahat para kumpletuhin ang nga papers na kailangan for foundation week.

Madami din kasing requirements ang kailangan naming ipasa like accomplishment report and such. At requirements din to enter the contest for the upcoming organization's battle.

So ngayon, after class nandito kami ngayon sa room namin. 'Yung iba nagla-layout for invitation, 'yung iba nagpi-print ng mga pinapa-print ng nga students then 'yung iba nagsusulat and nagreresearch for different plans na pwede namin gawin.

And me? Heto nagchecheck ng mga possible na pwede din namin gawin para maka-attract ng maraming audience.

"Hi, babe!"- sigaw ni Shanelle sabay silip sa bintana ng room kung saan naroon kami.

"We're busy."- sagot ko.

"I'm not talking to you, Alden."- sagot naman niya.

"Pshh."- 'yan nalang ang nasabi ko.

"Ahm. Babe, can you wait for me outside nalang?"- sabi naman ni Dylan.

"No. You can sit here."- sabi ko naman. Sabay offer sa space sa tabi ko.

"Okay. "- sabi naman ni Shanelle sabay upo sa tabi ko.

Mukhang inaantok yata siya.

"Are you sleepy?"- tanong ko sa kanya. Medyo malayo si Dylan sa amin kaya hindi niya kami gaanong naririnig at busy siya sa pagta-type ng mga documents and requirements kasama ang pinsan niyang si Dennis.

"A little bit. But I'm fine, don't worry."- sabi naman niya.

Tumayo naman ako tsaka kumuha ng unan sa may clinic, katabi lang kasi ng room namin ang clinic.

"Here. Humiga ka nalang muna dyan habang hinihintay mo siya."- pago-offer ko sa kanya.

"Thank you."- sabi niya.

Bakit hindi ko magawang magalit ng tuluyan sa'yo Shanelle.

Its been 1 and a half month since we broke up pero kahit na niloko mo 'ko. Bakit?

Bakit ikaw pa din.

"I still love you."- sabi ko.

"Sorry... Sorry, Alden but I love him."- pabulong na sagot niya.

"s**t!"- sigaw ko. Sabay lumabas nalang ako ng room na 'yun.

Bakit kasi sa dinami-dami pa ng ipapalit niya sakin.

Best friend ko pa.

Ang hirap mag-move on sa taong naging parte na ng mga plano mo sa buhay. And worse araw-araw ko pa silang nakikita.

Nasa canteen ako nang biglang may nag-text sa akin.

Its Nathalie.

Kaya agad ko naman in-open ang message.

Napangiti naman ako bigla.

Nakalagay sa message is...

"Pumapayag na ako sa offer mo, wala na akong choice."

Tagumpay ang plano ko!

Just wait, Shanelle. We'll see, babalik ka din sa akin. And Dylan? Babagsak din 'yan kay Nathalie.

Kaya nireplyan ko naman siya kaagad.

"Let's meet tomorrow, after my class. 5 o'clock at the mall kung saan tayo first nagkita."

Good decision, Nathalie.

We will both benefit from this. Alam kong mahal na mahal mo pa din naman si Dylan and I can see it in your eyes.

Tignan lang natin, Dylan kung talaga burado na sa puso mo si Nathalie.

ITUTULOY...