Annemin ağzından çıkan cümle kulaklarımda yankılandığında içimde sert bir boşluk oluştu. Damla’yı seçtim demişti. O an odanın havası ağırlaştı. Nefes almak zorlaştı. Gözlerimi kırpmadan anneme baktım. Bu cümleyi gerçekten kurup kurmadığını anlamaya çalıştım.
“Bu ne demek şimdi,” dedim.
Sesim beklediğimden daha sert çıktı. Annem geri adım atmadı. Bakışları kararlıydı. Sanki günlerdir bu ana hazırlanmıştı.
“Bence Damla’dan daha iyi bir eş olamaz sana,” dedi. “Zeynep’le de yakınlaştı zaten. Büyük bir rol yapmana gerek kalmayacak. İnsanlar bu duruma çok daha kolay adapte olacak.”
Söylediklerini duydukça içimdeki sinir büyüdü. Gözlerim istemeden Damla’ya kaydı. Olduğu yerde dimdik duruyordu. Omuzları gergindi. Yüzü solgundu. Bu konuşmanın tam ortasında bırakılmış gibiydi. Onun bu halini gör
