Chapter 5 : Secret

1413 Words

Secret รถของไคกำลังเคลื่อนตัวใกล้เข้าสู่บริษัท เจสสิก้ามองออกไปนอกรถ ถนนหนทางข้างทางต่างๆที่เธอชอบมองมันมากตั้งแต่เด็กๆ ก่อนจะคิดอะไรเรื่อยเปื่อย จนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ “ ไค ” เจสสิก้าเรียกชื่อคนข้างๆขึ้น “ หื้มม~ ว่าไงครับ ” ไคตอบขณะที่บังคับพวงมาลัยรถยนต์พร้อมกับสายตาที่มองตรงไปด้านหน้า “ เราต้องบอกคนที่บริษัทมั้ยอะ หรือทำตัวปกติ ” “ เรื่อง? ” เขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย ชายหนุ่มจะหันมามองหน้าหญิงคนรักเพียงครู่เดียวก่อนจะหันกลับไปมองทางตรงหน้าต่อ “ ก็เรื่องของเราไงงง~ ต้องบอกคนที่บริษัทมั้ย ถ้าสมมติเขาถามไรเงี้ย ” “ ก็แล้วแต่คุณอะ ถ้าเขาถามก็บอกไปตามจริงก็ดีนะคุณ ” “ คิดงั้นเหรอ อื้มม~ แล้วเราเป็นอะไรกันอะ ” “ นั้นสิคุณ เราเป็นอะไรกัน คนกำลังดูใจกันอย่างนี้เหรอ มันดูเลี่ยนๆเนอะคุณว่ามั้ย ” “ ฉันก็ว่างั้นแหละ งั้นยังไม่ต้องบอกมั้ย รอให้อะไรๆแน่นอนก่อน ” “ อะไรๆแน่นอนนี่มันอะไรอะคุณ ” “ ก็..คุณบอกคุณจะทำให้ฉันรักคุณไง ตอนนี้ฉันรู้สึกดีกับคุณนะ แต่ต้องขอเวลาสักหน่อย คุณก็รีบทำคะแนนล่ะ คนต่อคิวเยอะ ” “ หึ! ทำมาเป็นพูด ผมไม่เห็นจะมีใครมาตามจีบคุณเลย ” ใช่สิ หลายปีมานี้ไม่มีใครตามจีบสาวเจ้าสักคน เธอเอาแต่บ้างาน จะเอาเวลาที่ไหนไปมีคนรัก แล้วเขารู้ได้ยังไงน่ะเหรอ ก็เพราะเขาแอบชอบเธอไง คงจะนึกภาพออกใช่มั้ยว่า ถ้าเรารักใครสักคนไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน เราก็สามารถมองเห็นเขาได้ตลอดเวลา เพราะมันเป็นกฎของแรงดึงดูด “ ฉันมีของฉันแล้วกันย่ะ ” “ ค้าบบบๆๆ ” ไคเออออไปบทสนทนาเลยจบลงอย่างเงียบๆ ก่อนที่รถยนต์จะมาถึงบริษัทพอดิบพอดี 10.50 น. บริษัท “ ไปกันเถอะ ไว้ตอนเที่ยงฉันโทรหานะ เผื่อไปกินข้าวกัน ” “ ได้ครับผม เจอกันนะ บายยย~ ” เขาโบกมือลาเธอก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง เจสสิก้าเดินเข้าไปในห้องทำงานสีขาวของตัวเอง เธอชอบสีขาวมาก ไม่ว่าจะเป็นบ้านของเธอ รถยนต์ของเธอ แม้แต่ห้องทำงานของเธอ ทุกอย่างเป็นสีขาวไปหมด สาวเจ้านั่งลงอย่างหมดแรง เนื่องจากยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเธอเลย แถมยังต้องมาเจอศึกหนักแต่เช้าอีก “ อีกนิดเดียวนะยัยเจส ทนเอาหน่อยนะ ” “ ทนอะไรยัยเจส ” คาร่าพูดขึ้น หลังจากเดินผ่านห้องทำงานของเพื่อนสาวกะว่าจะแวะมาทักทายเสียหน่อยและก็ได้เห็นเจสสิก้าบ่นพึมพำอยู่คนเดียว “ ฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้าอะดิแก หิวไส้จะขาดแล้วเนี่ย ” ว่าแล้วเธอก็นั่งลูบท้องตัวเอง “ ฮ่าๆ ” “ แกขำอะไร ” “ ขำแกอะแหละ ดูทำหน้าเข้า นี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้วออกไปหาไรกินเลยมั้ยแก ” คาร่าชวนหลังจากยกนาฬิกาข้อมือดูเวลา “ ฉันว่าจะเคลียร์งานสักพักอะแก เพิ่งมาถึงด้วยเดี๋ยวโดนบอสด่า ” “ โอเคๆแก ไม่ไหวก็บอกฉันนะ อยากกินอะไรรองท้องก่อนมั้ย ฉันมีแซนด์วิชเพิ่งทำเมื่อเช้าเอง เอาปะ ” “ เอาสักหน่อยก็ดีแก ขอบใจนะ ” “ ไม่เป็นไรรร~ เพื่อนกัน เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้ ” ไม่นานคาร่าก็กลับมาพร้อมกับกล่องใสที่มีแซนด์วิชอันน่ารับประทานเป็นอย่างมากในเวลานี้ เจสสิก้านั่งทานแซนด์วิชของคาร่า พร้อมๆกับเคลียร์งานที่ตอนนี้กองเท่าภูเขาอยู่ตรงหน้าเธอไปด้วย หน้าที่เธอไม่มีอะไรมากนอกจากจะเป็นนักร้อง คิดแนวเพลงคอนเซปต์เพลงแล้ว เธอยังถือหุ้นของบริษัทนี้อยู่ด้วยจึงทำให้เธอต้องเซ็นเอกสารมากมาย 11.40 น. “ ยัยเจสสส~ ไปกินข้าวกัน ” คาร่าเดินมาพร้อมกับไอวาและลีโอ “ ไง ไอ้เจส คาร่ามันบอกแกหิวข้าวไปเร็วรีบไป ฉันก็หิวเหมือนกัน ” ลีโอพูด “ เฮ้ยย~ พวกแกไปกินกันก่อนเลย ฉันเหลืออีกนิดหน่อย ” เจสสิกาเอ่ยตอบ ขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่กับเอกสารตรงหน้า “ อ้าว ไปด้วยกันดิเจส ” ไอวาเสริม “ เออนั้นดิ ไหนบอกหิว ” คาร่าพูดต่อ “ เออหน่า พวกแกไปกันก่อนเลย เนี่ยแกมาชวนฉันคุยจะเสร็จมั้ยงานเนี่ยไปก่อนเลยๆ ” “ อะๆโอเค รีบตามมานะ ” ไอวากล่าวจบก่อนพาลีโอและคาร่าออกจากห้อง ‘ ตื้ดตื้ด ตื้ดตื้ด ’ โทรศัพท์เจสสิก้ามีสายเข้า เธอมองชื่อก่อนกดรับ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนที่เธอนัดไว้ “ ฮัลโหลว่าไงคุณ ฉันใกล้เสร็จงานแล้วคุณมารอฉันที่ห้องทำงานก็ได้ แค่นี้ก่อนนะ ” เธอเอ่ยเร็จสรรพก่อนจะตัดสายไป ‘ ก๊อกๆๆ ’ “ เข้ามาเลยคุณ ” ไม่ถึงห้านาทีไคก็มา เขาเดินมาดูว่าเจสิก้าทำงานอะไรอยู่ และเดินไปนั่งรอที่โซฟาสีขาวของเจสสิก้า “ เฮ้อออ~ เสร็จละคุณ ไปกัน ” เจสสิก้าพูดพร้อมกับเก็บของไป หันมาดูอีกทีไคก็หลับไปแล้ว “ คุณๆ ตื่นเร็ว ไปกินข้าวกัน ฉันเสร็จงานแล้ว ” เธอพูดพร้อมกับเอามือไปแตะแขนของเขาเบาๆ “ อื้ออ~ ไปๆ ” เขาตื่นมาด้วยอาการงัวเงีย “ ไปเร็ววว~ ” เจสสิก้ายื่นมือไปจับมือของเขาและเดินออกไปพร้อมกัน “ อ้าว ยัยเจส แกยังไม่ไปอีกเหรอ ” คาร่าทักขึ้น เจสสิก้าเห็นคาร่าก่อนจึงรีบปล่อยมือจากไค พวกเธอกินข้าวกันเสร็จแล้วเจสสิก้ายังเพิ่งจะออกไป ยัยเพื่อนคนนี้นี่ขยันจริงๆ “ กำลังจะไปเนี่ย ไว้ค่อยคุยกันนะ ” “ โอเคๆ อ้าวแล้วไค...มากับยัยเจสเหรอ ” “ เอ่อ..บังเอิญน่ะคาร่า เราขอตัวก่อนนะ ” “ อ่าๆ ” คาร่าแปลกใจที่เห็นสองคนนี้เดินมาด้วยกัน และเธอยังเห็นเหมือนเขาสองคนจับมือกันอีก เธอคงตาฝาดไปเอง ไม่น่าจะมีอะไรหรอก มั้ง... 12.15 น. ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังร้านข้าวแกงหน้าบริษัทของป้าสุ ที่เปิดมาตั้งแต่บริษัทเริ่มเปิดใหม่ๆรวมแล้วก็สิบกว่าปีได้ ร้านป้าสุเป็นร้านเล็กๆไม่ใหญ่มาก ส่วนใหญ่ก็มีแต่พนักงานของบริษัทนี่แหละที่อุดหนุนร้านแก “ คุณ กินไรดี ” ไคถามขึ้นหลังจากนั่งลงในโต๊ะในสุดของร้าน “ อื้มมม~ เอากระเพาะไข่ดาวไม่เผ็ดไม่ผัก ” เจสสิก้าทำท่าคิดก่อนจะตอบออกไป “โห เผ็ดก็ไม่กิน ผักก็ไม่กิน ถึงว่าผอมขนาดนี้ ” “ ก็ฉันไม่ชอบนี่นา คุณอะกินไรรีบๆสั่งเร็วเข้าป้าเขารอ ” “ เอ่อ ผมเอาคะน้าหมูกรอบรับป้า ” “ เอาน้ำอะไรดีหนู ” “ น้ำเปล่าค่ะ / ครับป้า ” พูดจบป้าก็เดินไปเข้าครัว ก่อนจะกลับออกมาพร้อมอาหารสองจาน “ คุณนี่ กินเหมือนเด็กเลยนะ ดูสิผักก็ไม่มี สั่งไม่เผ็ดอีก ” ไคพูดขึ้นหลังจากกินไปสักพัก “ ก็ฉันไม่ค่อยชอบกินผัก ใส่มาเสียดายของเปล่าๆ ส่วนเรื่องไม่กินเผ็ด ฉันไม่ชอบกินอะ จริงๆก็กินได้นะแต่ทรมานตัวเองเปล่าๆก็เลย..อย่างที่เห็น ” เจสสิก้าอธิบาย “ ที่บ้านคุณคงทำกับข้าวแบบพวกต้มจืดอะไรแบบนี้ปะ ” “ ก็ประมาณนั้นแหละ แต่ฉันชอบไข่เจียวฝีมือแม่ที่สุด แม่ฉันทำกับข้าวอร่อยนะคุณ เดี๋ยวไว้จะพาไปกิน ” “ ดีๆจะได้ไปฝากเนื้อฝากตัว ขอบคุณนะค้าบบบ~ ” “ ฮ่าๆ ได้ค่ะ ” ท่าทางทะเล้นของเขาทำให้เจสสิก้าอดขำไม่ได้ จริงๆเขาก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย หลังจากทานมื้อกลางวันเสร็จทั้งสองก็แยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง “ คุณจะเลิกงานแล้วโทรหาผมนะ ตั้งใจทำงานนะ ” “ ค่ะ คุณก็ด้วยนะ ”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more