Akşam yemeği için masaya oturduklarında, Diyar'ın yokluğu hemen dikkati çekti. Hanım Ağa'nın yüzünde derin bir üzüntü ve düşünceli bir ifade vardı. Sessizce oturuyordu, gözleri dalgın ve içi hüzünle doluydu. Rojin de onun bu halini fark etmişti. Yemek sessiz bir şekilde ilerlerken, Baran'ın içindeki düşünceler daha fazla sessiz kalmasını imkansız hale getirdi. "Anne," dedi, sesi yumuşaktı. "Abimin bu akşam gelmemesi seni çok üzdü, biliyorum."
Hanım Ağa, gözlerini Baran'a çevirdi, yüzünde hala düşünceli bir ifade vardı. "Evet, Baran. Abin neden böyle davranıyor anlamış değilim. Onunla bu şekilde çatışmak beni çok üzüyor. Çocuğumun huyu suyu değişti."
"Anne, Elif'e yaptıkların doğru değildi, her yeri yara bere içindeydi. Bu kadar sert davranmamalıydın, onu sokağa attığında başına bir şey g
