Yemek masasının önünde beklerken insanların bana merakla baktığını görünce konuşmaya karar verdim. Bir an nefesimi tuttum. Gözlerimde beliren yaşları silerek, içimdeki tüm cesareti topladım. Herkesin dikkat kesildiği o an, gerçeği söylemekten başka çarem olmadığını anladım.
"Size bir şey söylemem gerekiyor," dedim, sesim titriyordu ama kararlıydım. Gözlerim Baran'ın gözleriyle buluştu. İçimdeki öfke ve hayal kırıklığı yerini bir an için hüzne bıraktı. Herkes sessizlik içinde beklerken, derin bir nefes aldım. "Benim adım Elif değil, Zenan," diye başladım. "Gerçek adım Zenan. Aslında siz bu ismi yıllar öncesinden biliyorsunuz. Bebekken kan bedeli olarak alınıp başka bir aileye emanet edilen, fakat aile bebeği kendi ailesine teslim ettiği için izini kaybettiğiniz Zenan. Şimdi karşınıza nası
