Yemek sona erdiğinde, odamıza doğru yürümeye başladık. İçimde hala yemeğin gerginliğini hissediyordum. Hanım Ağa'nın memnuniyetsiz bakışları, Baran'ın sessiz şüphesi. Diyar'ın yanında olmak, bana her ne kadar güven verse de, içimde bir huzursuzluk vardı. Koridor boyunca yürürken, arkamızdan gelen ayak seslerini duydum. Baran'ın bize doğru yaklaştığını fark ettim. Diyar da aynı anda durup arkasına döndü. Baran, hızlı adımlarla yanımıza geldi ve gözlerinde derin bir şüpheyle bize baktı. Felaket öncesi sessizlik gibi bakışlarıyla önce beni daha sonra da abisini süzdü. Derin bir nefes aldı ve konuşmaya başladı.
"Abi, sana sormak istediğim bir şey var. Anlattığın tanışma hikayesi kafamı karıştırdı. Bu mümkün değil."
Diyar, şaşkın bir ifadeyle Baran'a baktı. "Neden imkansız olsun, Baran? Ne de
