Silent

twelve

"Kailan n'yo ba ako ilalabas dito?" nakanguso kong aniya sa kanila. Ilang taon na ba ako narito? Ayaw kong mag-reklamo at wala akong karapatan mag-reklamo pero hindi ko mapigilan dahil wala akong makita kundi ang kisame at tiles. Lahat kabisado ko na ang bawat gamit na narito kahit wala naman akong ginagawa.

"Bakit, ayaw mo ba dito?" sagot ni kuya Rashma habang inaayos sa pagkakatali ang buhok ko. Nilagyan pa nito ng palamuti. Umiling ako pagkatapos kumandong kay kuya Rashma.

"Gusto, pero gusto ko ring lumabas kahit jan lang sa bakuran," malungkot kong sagot. Hindi ko alam kung anong meron kong bakit ayaw nilang palabasin ako sa bahay na ito.

"Nababagot na po ako, namimiss ko nang tumapak sa lupa at makita ang langit," mahabang dugtong ko pagkatapos tinignan sila, ipinapakita ko sa aking mga mata kung gaano ko na ka gustong lumabas.

"I think kailangan mo nang payagan, twin," saad ni Kuya Rashma kaya ramdam ko ang pagbuntong-hininga ni Kuya Riley.

"Okay, pero sasamahan ka naming mag-libot," para akong batang binigyan ng pinapangarap kong laruan dahil sa sobrang saya hindi ko mapigilang halikan ang labi ni Kuya Riley. Matagal ko na itong dinalangin na muli akong makalabas at ngayon na pinayagan nila ako, parang hindi ako makapaniwala.

"Mukang excited talaga ang little p namin, pero bakit wala akong kiss?" Parang nagtatampo anas ni Kuya Rashma. Ngumuso rin ito na kinahagikhik ko, hindi kasi bagay dito ang ngumuso.

"Ito na, Mahal," aniya ko bago inabot ang labi nito at pinatakan ng halik. Kita ko naman kung papano lumiwanag ang gwapo nitong mukha.

Kumuha si Kuya Rashma ng damit pamalit ko pero hindi naman iyon akin kundi sa kanila pa rin. Dahan-dahan nilang binihisan pagkatapos pinaulanan ng halik ,bukas na raw ako lalabas dahil medyo masama ang panohon parang may nagbabadyang ulan .

Iyon rin sana ang nais ko, ang maramdaman muli ang ulan sa aking balat. Pero hindi na ako nagsabi dahil pinayagan na nila akong lumabas bukas, kahit sabihin pang kasama sila. Kaya hindi na ako nagsabi, iniisip ko na lang na walang pinagkaiba ang ulan sa shower sa banyo para maibsan lang ang kagustuhan kong muling makaramdam ng ulan.

Matagal man akong naninirahan sa loob ng bahay at kahit nasanay na ako, hindi parin mawawaglit sa akin ang lumabas sa tahanang ito. Para lang kasi iyon ulam kong pabalik-balik. Minsan, magsasawa ka na. Ganon rin ako, minsan nagsasawa na ako dahil sa buong bahay lang na ito umiikot ang buhay ko, pabalik-balik na ang nakikita ko. Ang hindi ko lang pagsasawaan ay ang makasama ang dalawang lalaki sa buhay ko. Kailanman, hindi ako magsasawang makasama sila. Kabaliktaran pa nga, mas lalo akong nasasabik sa tuwing kasama ko sila. Hindi ko kakayanin mawala sila sa akin. Parang pag-iisipin kong magkakahiwalay kami ng dalawang kuya ko, pakiramdam ko'y dinudurog ang puso ko. Iyan pa lang sakit na mararamdaman ko sa tuwing iisipin kong maghihiwalay kami, kumpermado nang mas lalo na silang napalapit sa akin at ayaw ko na lang humiwalay pa.

"A-am, l-love at Mahal, pupunta ba tayo sa Maynila?" Nag-aalangan kong tanong sa kanila. Hindi naman ako umaasa na pupunta kami ng Maynila o isasama ako nila, pero nais ko lang malaman para maging okupado na talaga ang aking isip na walang pag-asang muli akong makapunta ng Maynila.

Nagkatinginan muna sila saglit bago ako kinandong ni Kuya Riley. Pinaglaruan naman ni Kuya Rashma ang mga daliri ko.

"Babalik tayo sa Maynila kapag pinakasalan mo kami," bigla akong nagulat sa naging sagot ni Kuya Rashma. Ngunit hindi ko rin malaman kung bakit parang may insektong lumilipad sa puson ko ng marinig ko ang salitang iyon.

Pero bakit kami magpapakasal? Ang alam ko lang, ang dapat magpakasal ay iyong katulad nila Mama at Papa na nagmamahalan. Oo mahal ko sila at alam kong mahal nila ako, ngunit ganoon ba kami katulad ng mga magulang ko? At isa pa, bakit kami? Ibig bang sabihin dalawa sila? Pwede ba iyon?

"Kasal?" Tanong ko.

"Hmm, you will marry us kapag nakabalik tayo sa Maynila," simpleng sagot ni Kuya Riley pero hindi pa rin nito nasagot ang katanungan ko.

"Bakit po?" Muli kong tanong habang seryoso akong tumingin sa kanila.

"Dahil mahal ka namin, little p. Kaya tayo magpapakasal ,kami ba little p. Mahal mo ba?" Mabilis akong tumango dahil mahal ko naman talaga sila. Hindi ko alam kung anong batayan kung gaano kabigat ang pagmamahal ko sa kanila, basta ang alam ko lang mabilis tumitibok ang puso ko at hindi mapapantayan ang saya ko sa tuwing kasama ko sila.

"Oo mahal ko kayo. Pero ganon ba iyon? Kapag may mahal akong tao dapat pakasalan ko?" Tanong ko. Kung ganoon, dapat ko bang pakasalan kapag may kaibigan ako o mga taong dadaan sa buhay ko at mamahalin ko.

"No, little p. Kami lang ang dapat mong pakasalan. Iba ang pagmamahalan natin kaysa sa pangkaraniwang pagmamahal na binibigay mo sa ibang tao noon. Bakit ayaw mo ba kaming pakasalan?" May bahid na pagtatampo ang boses ni Kuya Rashma. Tama ito, masasabi kong iba ang pagmamahalan namin kaysa sa pagmamahal ko sa iba. At kung titimbangin man, walang duda kina Kuya parin ang mas matimbang at walang tutumbas.

"g-gusto"nahihiya kong sagot

"pero bakit kami ? Ibig bang sabihin kayong dalawa ang pakakasalan ko? pwede ba iyon?"dugtong ko , talaga namang sasaya ako kapag dalawa silang papakasalan ko dahil pariho ko silang mahal .

"pwede iyon little p. at mas lalong walang mali kong dalawa ka naming papakasalan ang mali doon kong iba ang papakasalan mo baka makapatay kami"hindi ko pinansin ang huli nitong saad dahil nakatuon ang pansin ko sa una nitong sinabe ,tama ito wala akong nakikitang mali kong dalawa nila kong papakasalan at mamahalin dahil wala naman kaming sinaktan na tao, maaring kakaiba ang pagmamahalan namin dahil dalawa sila pero kong anong pamamaraan at pagpapahalaga nila saakin pariho lang sa pang karaniwang tao na nag mamahalan.