ร่างสูงกำยำก้าวยาวๆ อย่างเร่งรีบออกไปไกลประมาณหนึ่งกิโลเมตรแล้วก็ต้องชะงักเท้าลง เมื่อรู้สึกถึงบางอย่างตรงใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งทางปลายหางตา พอหันไปมองก็เห็นร่างเล็กๆ นั่งกอดเข่าจับข้อเท้าข้างหนึ่งพร้อมกับกดเบาๆ ทว่าใบหน้าเล็กๆ นั้นก้มแนบชิดหัวเข่า ธนกฤตถอนหายใจออกมาทันที แล้วจึงเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กที่นั่งคุดคู้อยู่
เหมือนลูกแก้วจะรู้สึกว่ามีคนเดินเข้ามาหยุดยืนใกล้ๆ สาวน้อยเงยหน้าขึ้นมาแทบจะทันทีด้วยท่าทางตื่นตระหนกพร้อมน้ำตาอาบแก้มสองข้างเป็นทางยาว ทำเอาธนกฤตชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเป็นใครท่าทางตื่นกลัวของเธอก็หายไป หลงเหลือเพียงแววตาโกรธขึ้งที่จ้องกลับมาเท่านั้น
ธนกฤตเองก็นิ่งไปเหมือนกัน เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรกับอีกฝ่ายดี แต่แล้วคำพูดที่หลุดจากปากก็กลับเป็นคำถากถางเช่นเคย
“ไง หมดฤทธิ์แล้วเหรอ นึกว่าจะไปได้ไกลกว่านี้ซะอีก”
ลูกแก้วไม่พูดอะไรนอกจากมองชายหนุ่มด้วยความโกรธเพียงเท่านั้น เม
