Aligaga ang utak ko kung alin ang uunahing gawin na mukhang naintindihan naman nina Trey, Zane at Lip nang magpasya akong dumiretso muna ng ospital pagkatapos akong kuhanan ng statement sa himpilan ng pulisya kahit magha-hatinggabi na. Wala na akong pakialam kung mukha man akong gusgusin sa katatapos lang na delubyong naranasan ko, ang mahalaga ay makita ko ang kalagayan ni Lilet.
“Ate,” kita ko ang pagliwanag ng mukha ni Lilet pagbungad ko sa pintuan ng kaniyang silid. Mas maganda ang kulay ng balat niya ngayon at nagbalik ang pagka-pinkish ng mga pisngi niya.
Ohmy, totoo ngang gising na siya. Nagmamadali ko siyang nilapitan kasabay ng pagsambulat ng hindi masukat na tuwa sa aking dibdib. Kinuha ko ang kaniyang kamay saka ikinulong sa aking mga palad. Naiiyak na ako nang magsalita. “Gis
