CHAPTER 9
2073 Words
Chapter 9: Poisoned
"HERSEY! Are you okay?! W-What happened?" nag-aalalang tanong sa akin ni Aizen nang makita ang pagbagsak ko at mabilis na nilapitan ako.
Inangat niya pataas ang kalahati ng katawan ko pero hindi ko man lang naramdaman ang paghawak niya sa akin. Dahilan na bumilis ang t***k ng puso ko. Parang na-paralyzed ako sa lagay kong ito!
"Hersey!" narinig kong sigaw niya sa pangalan ko. Nahihilo ako pero bakit gising na gising pa rin ang diwa ko kahit halos wala na akong nararamdaman pa sa katawan ko?
Parang normal naman sa akin ang lahat. Hindi ako nakakaramdam ng kung ano'ng kirot sa katawan ko.
"Fvck! Call the ambulance! Call the ambulance!" paulit-ulit na sigaw pa niya at napapikit ako. Grabe pala mag-panic ang isang ito.
But seriously. Wala akong nararamdaman, tila naninigas ang katawan ko at tanging malamig lang ang dumadaloy sa ugat ko?
What happened?
"Let me!" Narinig ko pang sigaw naman ni Jinsen.
"No! Don't come near her! Stay away!" At nagawa pa nilang mag-away.
"Fvck, let me! I'm a doctor! I know this kind of situation! Go, move!" Gusto ko tuloy silang suwayin dahil sa halip na tulungan ako ay mag-aaway pa yata sila sa harapan ko.
"Hey, open your eyes. Can you hear me? Can you hear my voice?" tanong niya sa marahan na boses. Hindi ko alam kung nagkamali lang ba ako sa narinig ko o nadala lang ako sa nakakalitong pakiramdam na ito.
Pero nahihimigan ko sa boses niya ang pag-aalala pero dahil doctor nga siya ay pilit niya ring pinapakalma ang sarili niya. Tama nga siya na alam niya ang ganitong sitwasyon.
Ilang segundo ang nakalipas bago ko muling narinig ang kanyang boses. Pilit na kinakausap ako kahit wala namang lumalabas na boses ko.
"She was poisoned! She needs to be taken to the hospital, ASAP! Call the ambulance, now! Hurry up!" I heard him shouted.
"B-But...she's okay? She will be fine? What kind of that poisoned?" Aizen asked him, in a worried voice.
We're just friends, na kahapon lang din nagsimula ang pagiging magkaibigan naming dalawa pero heto siya. Sobra kung mag-alala sa akin na para bang mamamatay na ako.
But what the hell?! Poison? Nalason ako?! Seriously?! Saan ko nakuha ang lason?!
"She's still awake. She just can't move her body and she doesn't feel anything either. But her heartbeat stops every second. She needs to take an antiodote of whatever kind of poison she-- fvck! The antiodote, she needs to drink that fvcking antiodote!" Now, he was not calm.
"Poisoned?! She was poisoned?! Who will poison her, anyway?! She's with-- Del Castillo, what have you done?! Did you put poison in her food? Do you?!" sigaw ni Aizen. Kahit nakapikit ako ay naririnig ko ang nagmamadaling footsteps niya na tila sinugod niya si Mr. Del Castillo. I'm not sure though. Galit na galit ang boses niya at napakalamig no'n.
"What, what?! I didn't do anything! Nag-usap lang kami tungkol sa empleyadong kukunin ng hotel ko and I'm just her client! I am not a killer! Seriously! I can't do that! I never be!" sigaw ni Mr. Del Castillo. Mukha man siyang defensive dahil sa mabilis na pagsagot niya kay Aizen ay alam ko naman na sincere siya sa mga sinabi niya.
Wala siyang kinalaman sa nangyari sa akin pero sino nga ba ang lumason sa akin? Kumain lang kami ng...
"Can you hear me, right? Open your eyes." Dahil sa lambing ng boses niya ay nagmulat ako ng mga mata at kitang-kita ko nga ang pag-aalalang naglalaro doon.
Nasa kaliwang pisngi ko ang kamay niya at seryosong tinitigan ulit ako. Naaanigan ko ang isang pamilyar na pigura ng babae na marahil ang Sarina na iyon kaya muli akong pumikit. Kasabay nang pag-angat ulit ng katawan ko.
Gising ang buong diwa ko habang isinasakay nila ako sa ambulansya at nagkakagulo rin sila sa paligid ko. Kinunan nila ako ng BP at hindi rin iyon normal na tila tumaas daw ang blood pressure ko. Pati ang heartbeat ko.
Hanggang sa dinala nila ako sa hospital at nararamdaman ko ang maraming presensiya nila. Siguro mga doctor na kasalukuyang sumusuri sa akin. Pero akala ko ay hindi na ako mawawalan pa nang malay dahil sa ilang oras na lumipas ay tuluyan akong kinain ng kadiliman.
Pero nagising din ako kalaunan.
Ano'ng klaseng lason ba ang nakain ko? May lason nga ba ang pagkain na in-order namin kanina? Sino naman kaya ang may lakas ng loob na lasunin ako?!
"Hersey J-nea Leogracia-Montallana, right?" Narinig kong sambit ng babae sa pangalan ko. Kilala niya ako. Sino naman kaya ito?
I opened my eyes that to found out na si Senator Miamor Ferrara lang pala ang tumawag sa akin. The daughter of President Ferrara. Ano ang ginagawa niya rito at bakit niya ako kilala?
"You okay, Ma'am? I am sorry if I did this to you, dear. I just need you," sabi nito sa seryosong boses. Mukhang--wait a minute. Siya ba ang lumason sa akin?
Shoot! The restaurant! She's the owner of that resto! May kinalaman ba siya sa nangyayari sa akin ngayon?
Sa ginawa niya, hindi ba siya nababahala na baka masira ang reputasyon ng restaurant niya?! Is she even thinking?!
"I have my antiodote here, because I planned to poison you, honestly speaking. You're just in time on my restaurant. Lucky me, I just want to have your help. Are you in? Then, I'll give you the antiodote, so you won't be paralyzed there. Hmm, you can't feel anything in your body. Apparently you're stiff and you can't move either. Even speak, you can't. But your spirit is so alive even if you feel dizzy. It was shocking, right? I'm a great inventor, then!"
What the hell? Hindi lang siya isang senator, ang sama naman niya, ha.
And what the actual fvck?! She invented this poison?! Then doctors won't find any cure for this! She only has the antiodote! Because she's a monster inventor!
"If you don't want to cooperate with me. Your heart, it can stop functioning, I mean, it will stop completely if you can't take my medicine for 48 hours. That's why your heart will be stop every seconds. Don't worry, CEO Hersey. It's just a small thing you can help me with. Be my bodyguard and I want your friend, too. I heard that she will go home here and stay for good. I just want your team, pretty cool!" mahabang sabi nito sa akin. Pero nasa boses ang pagkaaliw. She's crazy!
Kung hindi lang ako nagkakaganito ay baka masampal ko pa siya. Napaka talaga nito! Ginagamit niya lang ang pinag-aralan niya para makuha ang isang bagay! At wala akong pakialam kung senator man siya at anak pa ng presidente ng bansa! Puwede siyang makulong sa ginawa niyang panglalason sa akin!
This is a freaking blackmailing!
"Don't worry, you have your own time to decide. I'll be back, pretty. Hoping your answer is a yes, next time I'll visit you. All right?" Narinig ko ang footsteps niya at mukhang lalabas na siya mula sa kuwartong pinagdalhan sa akin ng mga doctor.
Mariin na napapikit ako dahil pino-proseso ko lahat ang mga pinagsasabi ng babaeng iyon!
Bodyguard?! CEO ako ng kompanya ko na ipinamana sa akin ni dad tapos magiging bodyguard lang ako ng isang senator na iyon?!
Alam ko kung gaano kagulo ang buhay ng mga politician! Tapos gusto pa niyang mga bodyguard din si Xena?! Alam niya ba ang pinagsasabi niya?
Wait, she knew my best friend! Oh, damn it! Ano pa ang nalalaman ng Ferrara na iyon?!
Bigla ay napadilat ako nang maramdaman ang pag-angat ng katawan ko. Okay, ito lang nararamdaman ko.
Ang mukha ng asawa ko ang sumalubong sa akin. Walang expression ang mukha niya.
"You're need to drink this. Water can help you. I'm sorry, we haven't found a cure yet for the poison that is now flowing in your blood," sabi nito.
Nakahilig na ako sa dibdib niya at hawak din niya ang balikat ko para maalalayan ako. Sa kanang kamay niya ay may hawak siyang isang basong tubig na may straw.
Inilapit niya ito sa bibig ko. Sa totoo lang. Hindi naman niya kailangang gawin ito. Ayos naman na kung ang mga nurse nila ang magpapainom sa akin pero bakit siya pa?
Nasa labi ko na ang straw at kahit nahihirapan akong sumimsim mula rito ay pinilit ko na lang.
Parang ngayon lang ako na-frustrate sa sarili ko. Gusto kong gumalaw. Ayoko nang ganito na tila paralisado ang katawan ko.
Oh, shet! Ano ba ang binabalak ng babaeng iyon at ako pa ang naisipan niyang maging bodyguard niya?!
Dahil sa nahihirapan kong pagsimsim ng tubig ay parang wala rin akong nalalasahan na ano, kahit wala namang lasa ang tubig pero hindi ko man lang siya maramdaman sa lalamunan ko.
"Jinsen, what the hell?! Ipaubaya mo na lang siya sa mga nurse niyo! Hindi mo na siya kailangang tulungan pa at alalayan!" Great, nasa loob ng kuwartong ito ang lintang kabit at sa sinabi niya ay parang gusto kong ngumisi bigla.
Panira lang ang lason na nasa dugo ko na rin yata. Galit na galit kasi ang bruha dahil kay Jinsen. Because he cared for me.
"She's my patient, Sarina. You may go home, first," kaswal na sabi lang ni Jinsen. I want to clap him dahil ngayon niya lang ako pinili!
48 hours, hindi ko alam kung ilang oras na akong nalalason pero mas gusto ko pa yata ang ganito na muna pero kailangan ko ring makainum ng antiodote at baka tuluyan akong mamatay!
Si Sarina Alfred pa ang mananalo kung nagkataon! Mas makukuha na nga niya sa akin ang asawa ko at maging ang anak ko. Ang karapatan, lahat-lahat!
Ayokong mangyari iyon! Ha! In her dreams!
"Babe. Let's go home," seryosong sabi ni Sarina.
Let's go home? Bakit, gabi na ba? At inaaya na niyang umuwi si Jinsen? Talagang hindi siya umuwi mag-isa, masigurado lang na ang gagawin ng asawa ko. Tsk.
"She still need my help, babe. Go home, first. We'll talk tomorrow. Don't be stubborn, please."
"Pero off mo na sa work mo!" Hayst.
"Okay," simpleng sabi ni Jinsen at inayos ulit ang pagkakahiga ko. Napatingin ako kay Sarina na matalim ang mga matang tinitigan din ako.
Aba, hindi lang siya sa takot sa akin ngayon dahil ganito pa ang sitwasyon ko. Dahil kung hindi, hindi niya ako maganyan-ganyan, ha.
Pero nakasunod talaga ang mga mata niya sa bawat galaw ng asawa ko.
"Rest," maikling sabi ni Jinsen sa akin, Pagkatapos niyang ayusin ang kumot ko ay lumapit siya kay Sarina. Hinapit pa niya ito sa baywang saka sila lumabas.
Natulala lang ako kahit hindi ko naman ramdam kung ano ba ang magiging expression ng mukha ko.
Sa huli ay hindi pa rin ako pinili ni Jinsen. Ang lintang kabit pa ang pinili niya. Makakaganti rin ako!
Hindi na naging malinaw sa akin ang lahat dahil parang umuulap ang mga mata ko.
Nalaman ko lang ang nangyayari sa akin nang pumasok si Aizen sa loob ng silid. Nagmamadali pa itong lumapit sa akin.
"Hersey, why are you crying? Are you okay? Fvck!" natatarantang sabi pa niya. Sa halip na lapitan nga ako ay nagmamadali siyang lumabas.
Siya namang pagpasok ng senator na ito, ang lumason sa akin. What's with her black outfit ba?
"I'll change my mind. I'm not here para makuha ang sagot mo. But I'll give you my antiodote but a new poison. This thing can help you," sabi niya at may itinurok siya sa dextrose ko.
Kinakabahan ako sa ginagawa niya. Antiodote na ba iyon? O panibago na namang lason?
Hindi nga siya katiwa-tiwala!
"I'm not your enemy, dear. I'm an ally, you'll be okay after this," sabi niya. She even tapped my cheek before she left the room.
Doon lang din bumalik sa normal ang katawan ko. Nagagawa ko na ring gumalaw pero nahihirapan pa ako.
Habol na habol ko pa ang hininga ko dahil parang kakapusin ako. Shet! Ano na naman ba 'to?!
Nagawa kong igalaw ang kamay ko at una kong tinanggal ang dextrose sa palapulsuhan ko. Napangiwi ako nang makaramdam na ako ng kirot doon at may dugo pa ang kumawala.
Dahan-dahan din akong bumangon. Bumukas ang pintuan at pumasok ang mga doctor doon, ngunit hindi ko na nakita pa si Aizen.
Kasabay no'n ang pagbagsak ko sa sahig. Hindi ko na rin namalayan pa ang lahat...
What's with that injection, Senator Ferrara?
Another poison?
- Writer
