“Z-Zav! Zavian!” Panay ang pag-iyak ko sa pangalan niya habang nakahawak nang maghigpit sa kanyang suot na damit. Hindi ko maintindihan bakit ako umiiyak. Dahil siguro sa matinding kagaanan ng pakiramdam na nararamdaman ko nang biglaan ko siyang makita.
“Shh, Triana…” Hinagod niya ang aking likod upang pakalmahin ako. Subalit hindi iyon sapat dahil iniisip ko ang lahat ng nangyari sa amin.
“Z-Zav, si Mama…” panimula ko, ang paghikbi ay hindi pa rin nawawala kaya’t nagpuputol-putol ang aking pananalita. “Kailangan nating balikan si Mama. Baka kung anong mangyari sa kanya kapag nakita siya ng mga tauhan ni Javier.”
Itinuro ko kung saan ako nanggaling.
“Hindi pa naman tayo n-nakakalayo. N-Naiwan doon si Mama.” Halos lamunin ng hikbi ko ang aking boses, pero nagawa ko pa ring tapusin ang s
