งานวิวาห์ไม่ปรารถนา ระหว่าง นางฟ้า กับ นักเลง

เธอ พลาด มีค่ำคืนเร่าร้อน กับ เพื่อนสนิท :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: “ไม่ต้อง! เราไม่อยากได้! เราเป็นเพื่อนกันนะม่อนจะมารับผิดชอบได้ยังไง” เขาพูดแต่สิ่งที่เธอไม่ต้องการ “เราไม่เป็นเพื่อนกับเดือนแล้วก็ได้” “เรากำลังซีเรียสนะ ม่อนอย่ามาทำเป็นเล่น” “พูดจริง” ใบหน้าคมสันพาซื่อแต่นัยน์ตาพราวระยับ “เราได้กันแล้วนี่ เลิกเป็นเพื่อนกันเถอะ” เผียะ! สกาวจันทร์ทนระคายหูไม่ไหวจึงฟาดมือไปที่ต้นแขนกำยำหนักๆ หนึ่งครั้ง “หยุดพูดเลยนะ” “โอ๊ะ! ซี๊ด” คนโดนตีสะดุ้งวูบ ลูบแขนแก้เก้อ “พูดความจริงผิดตรงไหน เอากันจนถุงยางหมดไปสองกล่องน่ะ” “ม่อน!” ถลึงตาดุเม้มปากข่มอารมณ์ ทั้งที่หน้าแดง แก้มร้อนวูบวาบหัวใจเต้นตึกตัก เขาจะย้ำให้เธออับอายจนต้องกลั้นใจตายเลยหรืออย่างไร

นั่นคือความเหงา ความใคร่ หรือคิดถึง ทำไมจึงโหยหาตราบทุกลมหายใจ ******* เมื่อความเผลอไผลเกิดเป็นความพลาดจนเกือบพังและสร้างตราบาปในหัวใจ ผู้หญิงที่โหยหาความรักอย่างเธอจะทำเช่นไรเมื่อหัวใจเดินมาถึงทางแยก หรือแท้จริงแล้วนั่นคือทางตัน ผู้หญิงร่านร้อนอย่างเธอไม่สมควรได้รับความรักจากใคร ******* “แก้วจะรู้สึกอะไรกับใครแล้วคุณพ่อมาเกี่ยวอะไรด้วย” “ยังจะพูดอย่างนี้อีก” มุรธาหงุดหงิดกับถ้อยคำไม่ไยดีต่อกันของอีกฝ่าย “ก็มันจริง” เงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงอย่างท้าทาย “เดี๋ยวก็รู้”

เธอรักเขาหมดหัวใจ แต่ เขาให้เธอเป็นได้แค่คู่นอน ******* “ถ้าคิดจะจับฉันต้องเนียนกว่านี้” หรี่ตาประเมิน ฝากฝันก็เหมือนผู้หญิงที่ผ่านๆ มาของเขา อยากเป็นเจ้าของจนต้องร้องไห้ฟูมฟายแสดงละคร เขามองออกและฉลาดกว่าพวกเธอ จึงไม่คิดใจอ่อนเด็ดขาด เขาเลือกได้และไม่เลือกเธอซ้ำยังจะเอาคืนและจองเวรคนเนรคุณให้สาสม “ดรีมไม่เคยคิดจะจับคุณเลย ไม่เคยคิด ดรีมรักคุณบูม ได้ยินไหมคะว่าดรีมรักคุณ” เธอบอกซ้ำๆ เพราะว่านี่คือครั้งสุดท้ายที่จะมีโอกาสได้บอกให้อีกฝ่ายรับรู้ แอบหวังว่าเขาจะเปลี่ยนใจแล้วรับข้อเสนอ “ได้ยิน!” บูรพาโผงออกมา อยากให้เธอหยุดพูดเสียที “..!..” ฝากฝันสะดุ้งไปวูบหนึ่ง เขาตะคอกแบบนั้นก็แสดงว่าได้ยินชัดเจน ทว่าอาการหน้าตึงตาแข็งก็ทำให้เธอพอจะเดาคำตอบได้ ความจริงรู้คำตอบของคำถามดีอยู่แก่ใจแต่ก็อยากถาม อยากมีความหวังทั้งที่ไม่มีตั้งแต่แรก ถามเองก็เจ็บเอง ตัดพ้อตัวเองในใจแต่ดูเหมือนยังไม่สาแก่ใจคนใจร้าย “พูดมากน่ารำคาญ จะไปไหนก็ไปเลยไป” ตะคอกเสร็จคนออกปากไล่ก็เป็นฝ่ายเดินตอกส้นปึงปังออกห่างเสียเอง ปัง! เสียงกระชากปิดประตูอย่างแรงทำเอาคนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสะดุ้งวูบกับความฉุนเฉียวของเจ้าของห้อง พอสติหลุดอารมณ์ที่พยายามเก็บกดไว้ในอกระเบิดทะลัก หยดน้ำใสหยาดรินจากหางตาสวยอาบแก้มขาวเป็นสายราวกับสร้อยมุกขาด คนอกหักมองบานประตูห้องพักผ่านม่านน้ำด้วยสายตาตัดพ้อก่อนกวาดมองรอบกายด้วยความรู้สึกเปลี่ยวเหงา วูบโหวงในทรวงราวกับไม่มีก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจกระตุกเต้น เมื่อตระหนักว่านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้อยู่ที่นี่ก็ใจหาย เรื่องระหว่างเขากับเธอจบแล้ว จบแล้วจริงๆ