ความรักของใครหลายคนเริ่มต้นจากการ ‘แต่งงาน’ แต่ความรักของเขาเริ่มต้นจากการ ‘หย่า’! คนไม่รักกันที่ต้องแต่งงานกันเพราะอุบัติเหตุ หนึ่งคนต้องชดใช้อยู่ที่ไร่วีรกานต์เพื่ออยู่ทดแทนจากอุบัติเหตุที่ทำให้เจ้าของไร่ต้องสูญเสียพ่อแม่ไป

วันนั้นเขาเป็นคนอ้อนวอนให้เธอปล่อยเขาไป ทว่าวันนี้ใจกลับโหยหา... หากว่า 'ไม่มีอะไรสายไป สำหรับการเริ่มต้นใหม่' เขาจะใช้มันเริ่มต้นใหม่กับเธอ จะอ้อนวอนยอมทำทุกอย่าง เพื่อให้ใจของเธอกลับมาเต้นได้ใหม่อีกครั้ง... “คุณกานต์รู้ไหม มลไม่เคยหวัง ไม่เคยคาดหวังกับใครสักคนว่าเขาจะมารัก ว่าเขาจะเป็นของมล” “...” “แต่กับเขา...” เธอว่าแล้วใช้มืออีกข้างจับท้องของตัวเอง “มลรู้สึกมีความสุขมากที่มีเขาอยู่ในนี้กับมล ถึงเขาจะไม่รักมล... แต่เขาทำให้มลมีความหวัง มลจะดูแลเขาให้ดีที่สุด เขาคงรักมลบ้าง แต่หากไม่... มลจะรักเขา จะรักให้หมดหัวใจ ให้ทั้งหมดที่มลมี” “มล...” “คุณกานต์ขา มลอยู่ไม่ได้หรอกนะ แค่คิดว่าจะไม่มีเขา มลอยู่ไม่ได้ มลต้องตาย ต้องตายแน่ ๆ ฮือ ๆ” ร่างของวิมลกานต์ถูกรวบไปกอดไว้อีกครั้ง กานต์พงศ์จุมพิตย้ำ ๆ ตรงขมับของคนในอ้อมกอดหวังให้สัมผัสของเขาช่วยปลอบโยนให้เธอรู้สึกดีขึ้น และสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้เธอจะได้ในสิ่งที่ต้องการ “มลทำตามที่คุณกานต์ขอทุกอย่าง แต่ครั้งนี้... มลขอนะคะ” แววตาคนพูดรอคอย กานต์พงศ์จับเส้นผมที่รุ่ยร่ายเปียกชื้นด้วยน้ำตา แล้วเช็ดมันออกอีกครั้ง แต่เป็นปากของเขาที่จูบซับให้แทน ก่อนจะแนบหน้าลงกับหน้าผากมน ทิ้งสัมผัสนิ่งนาน เรียกกำลังใจให้ทั้งตัวเขาและเธอ กานต์พงศ์จับมือของเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง ยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่จริงใจแตกต่างไปจากทุกที วิมลกานต์หัวใจเต้นถี่ขึ้น ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดเกิดขึ้นกับใจ “ผมคงให้ตามที่มลขอไม่ได้” แต่ครั้นได้รับคำตอบ รอยยิ้มก็พลันเลือนหายไปจากใบหน้า น้ำตาที่แห้งเหือดไปเริ่มคลอนัยน์ตาคู่สวย มองไปที่ชายหนุ่มอย่างตัดพ้อ

หัวใจที่แข็งแกร่งมั่นคง แนวแน่ในสิ่งที่ยึดถือกลับต้องแพ้พ่าย... จากตั้งใจจะร้ายกลับพ่ายแพ้ให้กับรักที่แสนบริสุทธิ์ รักบริสุทธิ์จาก 'น้ำค้าง' ว่าหนักหนากับใจแล้ว แต่ทันทีที่ 'ยัยหนูแก้มแดง' ปรากฏตัว หัวใจของ 'เมฆา' พลันได้ประจักษ์ถึงความพ่ายแพ้อย่างราบคาบ ! “นายจ๋าอยากฟังความลับของหนูไหม” เมฆาก้มลงมองคนที่เงยหน้าขึ้นมาหากัน หนูน้อยเรียกเขาเช่นนี้อย่างที่เขานึกอยากฟัง คำจ๊ะจ๋าน่ารักเหลือเกิน "หืม ? ความลับหรือคะ" เขาย่อตัวลงข้างยัยหนูแก้มแดง จับเอาตะกร้าผลไม้มาถือไว้เสียเอง ดวงตาคู่คมไม่พอใจเมื่อเห็นรอยแดงบนมือน้อย เขาลูบมันแผ่วเบา "ค่ะ แต่นายจ๋าห้ามบอกคนอื่นนะ" เสียงนั้นดึงเมฆากลับมาหาใบหน้าของหนูน้อย "หนูจะบอกนายจ๋าคนเดียว" "สัญญาค่ะ" เมฆายิ้มกว้างเมื่อประโยคเจื้อยแจ้วบ่งบอกว่าเขาสำคัญ ไม่รู้ละ การที่บอกเขาคนเดียวเขาควรจะเหมาเอาได้สิว่าเขาสำคัญกับยัยหนู "ที่จริงหนูชอบแอปเปิลแบบนั้นมากที่สุดเลย" "..." เมฆาฟังอย่างตั้งใจ แต่ใจเขาหมองหม่นเมื่อใบหน้าของหนูน้อยคลอไปด้วยความเศร้า เด็กตัวเท่านี้มีเรื่องใดให้เศร้าหนอ? แล้วทำไมเขาเศร้ากว่า ทว่าความเศร้ากลับทบเท่าทวีเมื่อสียงแผ่วเบาเอื้อนเอ่ยในประโยคต่อมา "แต่หนูไม่ทานดีกว่า เพราะว่าแม่จะเหนื่อยอีก แม่จะเหนื่อยมาก ๆ หนูไม่อยากให้แม่เหนื่อยเพราะหนู" "...!" เหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ตรงคอ คล้ายความขมขื่นชนิดหนึ่ง พานให้เมฆาหายใจไม่ออก เขาสาบาน ทุกวันเขาจะมีแอปเปิลให้ยัยหนูนี่ทานทุกวันเลยเชียว ! คอยดูสิ !

หญิงสาวผู้เรียบร้อยอ่อนหวานรักการทำขนมไทยกับนักธุรกิจหนุ่มแสนเจ้าเล่ห์สมบูรณ์แบบที่มาพร้อมการลวงหลอกเธอให้มารักแต่สุดท้ายเขาก็เผลอหลงรักเธอเสียเอง และรับผลกรรมจากการลวงหลอก เธอเจ็บปวดเขายิ่งเจ็บปวดกว่า ต้องเยียวยาให้ใจดวงน้อยกลับมาเข้มแข็งและรักกันอีกครั้งให้ได้

เล่ห์กลที่ว่าร้ายก็ยังแพ้พ่าย... พ่ายเพราะฤทธิ์รักของ ‘ตรีทัศน์’ ที่มีต่อ ‘มัทนียา’ ผู้เป็นดั่ง 'ยาใจ' ของเขาจนหมดหัวใจ “ฉันชื่อตรี ตรีทัศน์ เรียกฉันว่าตรี” “นะ...นาย... นายโรคจิต” ตรีทัศน์ผงกศีรษะจ้องมองเธอทันทีกับคำเรียกขานแบบนั้น ให้ตายเหอะมีอย่างที่ไหน คู่นอนกำลังเรียกเขาว่า ‘นายโรตจิต’ “ยะ...หยุดทำไม อย่านะ!” มัทนียารัดรอบคอเขาไว้แน่น เธอไม่อยากให้เขาหยุด หรือเธอทำอะไรผิด ทำไมเขามองมาแบบนี้ “นาย...ขอร้อง...อย่าหยุด” เธอทรมาน ทรมานจะตายอยู่แล้ว “เธอชื่ออะไร บอกฉันมา” ตรีทัศน์กระชากบราของคนใต้ร่าง ทว่าสายตากลับจดจ้องอยู่ที่ดวงตาคู่สวยที่เริ่มปรือปรอยบ่งบอกความปรารถนาของเจ้าของ ก่อนที่ปากจะจุมพิตไปทั่วดวงหน้างาม เขาเห็นแววตาคล้ายโล่งใจของเธอ ก่อนเสียงหวานสั่นจะตอบกลับมาอย่างว่าง่าย “ชื่อมัท มัทนียา” “มัท...” ตรีทัศน์ทวนชื่อพลางสบตาของคนใต้ร่าง พลางถอดชิ้นล่างของเธอออกโดยที่หญิงสาวให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีด้วยการยกสะโพกขึ้น หรือบางทีในตอนนี้เธออาจจะทำมันไปโดยไม่รู้ตัว “อ๊ะ!” มัทนียาร้องออกมา ความตกใจระคนเสียวซ่านปะปนกัน เมื่อเขาบีบเบา ๆ ยังสิ่งที่หวงแหน ความรู้สึกแปลก ๆ แทรกเข้ามา แปลก...แต่รู้สึกดีเหลือเกิน “นาย...” ตรีทัศน์สบตาคนใต้ร่าง ใบหน้าของมัทนียาแดงระเรื่อ ปากอิ่มที่เรียกเขาว่านายโรคจิตในครั้งแรกที่เจอกัน มักจะกัดมันไว้เพื่อกักเก็บบางอย่างไว้ แต่เขาไม่ต้องการให้เธอเก็บและทำให้ร่างกายของเธอต้องเจ็บ แบบที่เห็นอยู่ตอนนี้ และเธอเก็บกลั้นมามากพอแล้ว นิ้วแกร่งลูบเบา ๆ บนปากอิ่มของคนใต้ร่าง ที่เริ่มบิดส่ายไปมาเพราะความต้องการที่เพิ่มขึ้น “อื้อ...” ปากอิ่มถูกปิดลงอีกครั้ง และคราวนี้คนไม่ประสาก็จูบตอบเขากลับมาอย่างเงอะงะ ตรีทัศน์ยิ้มอย่างพึงใจ ยันกายขึ้นเพื่อกระชากเสื้อผ้าของตัวเองออกเร็ว ๆ จนเหลือเพียงชิ้นเดียวบนเรือนกาย “นาย...” มัทนียาเรียกเขาเมื่อร่างหนาทาบทับลงมาอีกครั้ง เขานำมือเธอไปสัมผัสร่างกายหนั่นแน่น ฝ่ามือ สั่น ๆ ถูกวางไว้บนอกแกร่งที่ไร้อาภรณ์ขวางกั้น มัทนียาลูบไล้เบา ๆ และรู้สึกดีขึ้นเมื่อได้ทำ แต่เธอยังทรมานและต้องการกว่านี้ “นะ...นาย ไม่ไหว...ช่วยฉันที...” รู้ดีมีเพียงเขาเท่านั้นที่เธออยากให้ช่วยปลดปล่อยมันในตอนนี้ แต่แทนที่เขาจะช่วยสานต่อกลับมองมาราวกับเธอทำอะไรให้ไม่ถูกใจ แววตาเหมือนเมื่อกี้ ตอนที่เธอเรียกเขาว่านายโรคจิต หัวคิ้วขมวดมุ่นอย่างใช้ความคิดว่าเธอทำอะไรผิดไปหรือเปล่า... ตรีทัศน์ทำเพียงลูบไล้ร่างกายของเธอ สลับกับการจุมพิตไปทั่ววงหน้า ‘ยัยอสรพิษ’ สอนไม่รู้จักจำ บอกว่าให้เรียกตรี แบบนี้ต้องทำให้จำ จำให้ขึ้นใจ... “ตรี...” ปากสั่น ๆ เพราะความทรมานที่เพิ่มขึ้นเรียกชื่อเขาด้วยความไม่มั่นใจ และหลุดยิ้มออกมาทั้งน้ำตาเมื่อตรีทัศน์ยิ้มตอบกลับมา ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าลงมาหา มัทนียาโอบรอบลำคอแกร่งไว้แน่น ปิดเปลือกตาลงยอมรับทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นด้วยความเต็มใจ และนับจากนี้มันจะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล...

อดีต 'เขา' และ 'เธอ' คือคนในความรัก เป็นความทรงจำของกันและกัน แต่ปัจจุบัน...เขาและเธอก่อเกิด 'ความรัก' ท่ามกลาง 'ความแค้น'! เพราะความเข้าใจผิด ทำให้เขาคิดทำร้ายเธอ จาก 'เทพบุตร' แปรเปลี่ยนเป็น 'จอมมารใจร้าย' กว่ากรวิชญ์จะรู้ตัว นริสาก็จากเขาไปพร้อมหัวใจของเขาถึงสองดวง ดวงหนึ่งคือเธอ อีกดวงคือสายใยรักในร่างกายเธอ!