บนโลกนี้มีกฎข้อไหนที่ห้ามไม่ให้คนจนหลงรักคนรวย ไม่มี... ความเหมาะสมที่คนมักจะเอามาอ้าง ไอ้เฟลมไม่เห็นว่ามันจะสำคัญเลยสักนิด คนเหมือนกัน ใช้ออกซิเจนหายใจเหมือนกัน ไม่เห็นจะต่างกันตรงไหน! ทว่าความคิดนั้นก็ได้เปลี่ยนไปเมื่อเด็กแว้นลูกแม่ค้าขายข้าวแกงอย่างเขาตกหลุมรักเด็กคอนแวนต์ค่าเทอมปีละล้าน ทั้งยังเป็นลูกสาวท่านประธานบริษัทนำเข้ารถหรู จากที่ไม่คิดว่ามันจะต่าง พอได้เห็นลูกคุณหนูอย่างแก้มใส หมาวัดอย่างไอ้เฟลมก็เริ่มจะหวั่นใจที่จะเด็ดดอกฟ้าขึ้นมา "ลูกคุณหนูอย่างเธอยังไม่เคยเจอลูกคนจนตามจีบสินะ" "..." "ฉันชื่อเฟลม จำหน้าฉันเอาไว้ให้ดี เพราะต่อจากนี้ฉันจะตามจีบเธอ!"

"แต่งงานกับฉัน แล้วฉันจะใช้หนี้ทั้งหมดให้เธอ"

เด็กวัยสิบแปดปีที่อ่อนต่อโลกอย่างยาหยีกลับต้องมาพัวพันกับอาชญากรอย่างกระทิง ความป่าเถื่อน ไร้ความปราณี และใจร้ายกับเธอจนไม่น่าให้อภัยของเขาทำให้ยาหยีต้องเสียน้ำตาทุกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นอาชญากรที่มักจะปล้นบ้านเศรษฐี จะเปลี่ยนมาเป็นอาชญากรปล้นใจเด็กอย่างยาหยีเข้าสักวัน!

'รู้อะไรไหม ฉันสามารถฆ่าเธอโดยที่ไม่รู้สึกผิดบาปอะไร เหมือนเวลาที่ฉันฆ่ามดฆ่าแมลงนั่นแหละ'

เธอเป็นนักเขียนนิยายอีโรติกมือใหม่ที่ไร้ประสบการณ์ ยอดวิวเป็นศูนย์ คอมเมนต์มีเพียงแค่หนึ่ง! แต่หนึ่งคอมเมนต์นั้นดันเป็นอะไรที่บั่นทอนจิตใจซะจนเธออยากจะเลิกเขียนนิยายให้มันรู้แล้วรู้รอด แต่เพราะคำแนะนำของเพื่อนที่บอกให้เธอออกไปหาประสบการณ์ 'เสียว' และเธอดันบ้าจี้ทำตามจนได้เจอกับ 'เขา' ชายหนุ่มหน้าหล่อที่มีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรบางอย่าง เธอเข้าหาเขาเพราะผลประโยชน์ ส่วนเขาเข้าหาเธอเพราะความแค้น

เพราะเป็นอา นราธิป จำเป็นต้องขีดเส้นกั้นความสัมพันธ์ของเขากับ หนึ่งธดา ให้ชัดเจน อยู่ที่บริษัท เธอเป็นเด็กฝึกงานเจ้าปัญหา อยู่นอกบริษัท เธอเป็นหลานสาวคนโปรดของคุณอา.. ทว่าในส่วนลึกของหัวใจ นราธิปอยากจะเป็นอะไรที่มากกว่านั้น...

เพราะเป็นลูกสาวที่มีพ่อถือมั่นในคำสัตย์ เอิงเอย จึงต้องรับผิดชอบคำพูดเมื่อสามสิบปีที่แล้วด้วยการแต่งงานกับลูกชายเพื่อนสนิทของพ่ออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าเจ้าบ่าวที่เธอเพิ่งผ่านพิธีแต่งงานมาด้วยหมาด ๆ จะไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบเธอเลยแม้แต่เสี้ยวของความรู้สึกก็ตาม "เอยรู้ว่าพี่ไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบเอย พี่ทำตามคำสั่งของคุณลุง แต่พี่ก็รู้อยู่เต็มอกนี่คะว่าเอยรักพี่แค่ไหน เอยยอมตายแทนพี่ได้ด้วยซ้ำ" "เพราะพี่ไม่ได้ชอบเอย คำตอบมันก็ชัดอยู่แล้วนี่" พิรันตวัดสายตามองใบหน้าหวานละมุนที่เริ่มแดงก่ำ "จะให้พูดกี่ครั้งคำตอบมันก็ยังเหมือนเดิม" --------------------------------------------------

"กูจะเอามันไปเป็นเชลย"

"อ้าว น้องมะขิ่น ไม่ได้เจอกันนาน สวยขึ้นนะเราอ่ะ" ร่างสูงในชุดกางเกงยีนส์รัดรูปสีดำ ตัดกับเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงิน เรียกให้หญิงสาวหยุดเดินก่อนจะเงยหน้าปะทะกับใบหน้าคมเข้ม "ก็นึกว่าใคร ไอ้พสุธาคนปากหมานี่เอง" เธอเปลี่ยนถุงใส่ของมาไว้อีกมือ แล้วปรายตามองคนตรงหน้าด้วยสายตานิ่งๆ "อ้าว นี่มาทักดีๆปากหมาใส่กันเฉย เลี้ยงหมาไว้ในปากตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ยังไม่เลิกเลี้ยงอีกเหรอครับ" "แล้วใครจ้างให้แกมาทักฉัน ฉันไปขอร้องอ้อนวอนแกหรือไง ก็ไม่หนิ เพราะฉะนั้นอย่ามาพล่าม" "แขวนหลวงปู่มั่นเหรอครับน้อง ถึงได้มั่นหน้าว่าพี่อยากทักเรามากขนาดนั้น ทักทายตามประสาคนรู้จัก ตามมารยาทอ่ะรู้จักไหม หรือไม่มีมารยาทเลยไม่รู้" คนตัวสูงยกยิ้มเหมือนเห็นเด็กสาวชักสีหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ "เฮงซวย!" ร่างบางจงใจเดินกระแทกไหล่อีกคนให้พ้นทาง แต่กลับเป็นตัวเองที่เซล้มคว่ำลงไป โชคดีที่พสุธาคว้าชายกระโปรงเธอเอาไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นหน้าเธอคงกระแทกปูนเสียโฉมไปเป็นเดือน แควก!!! เสียงเนื้อผ้าขาดออกจากกัน เรียกสติของเด็กสาวที่ล้มลงไปให้รีบหันกลับมาดูกระโปรงของตัวเอง "กะ...แก!!!" ร่างบางรีบยกมือขึ้นมาปิดก้นเอาไว้ เมื่อกระโปรงตัวเก่งของเธอขาดตั้งแต่ชายจนเกือบถึงเอว แน่นอนว่ากางเกงในสีดำลายลูกไม้แถมยังเป็นจีสตริงออกมาเซย์ฮัลโหลต่อสายตาของชายหนุ่มเต็มๆ "สมน้ำหน้า อยากปากดีใส่ฉันเอง เดินกางเกงในโผล่แบบนี้ไปแล้วกัน ไปล่ะ!" "กรี๊ดดดดดดดดดด!!!!!! ไอ้พสุธา! ไอ้ชั่ว!!"

"ทำไมฉันต้องกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนแบบนี้ด้วยวะเนี่ย!!" ร่างบางที่เดินไปเรื่อยๆสบถกับตัวเองด้วยความเหนื่อยหน่าย ตั้งแต่วันนั้นเธอก็รู้ตัวว่าเธอไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป เธอโดนรถชนเสียชีวิต... และกลายมาเป็นวิญญาณเร่ร่อนแบบนี้... "เบื่อ!! เบื่อๆๆๆๆ!" ใบหน้าหวานบูดบึ้งเมื่อมองไปทางไหนก็เจอแต่พวกสัมภเวสีเร่ร่อนน่าตาน่ากลัวเต็มไปหมด เธอพยายามหาที่ที่ปลอดภัยจากการถูกวิญญาณตัวอื่นทำร้ายและที่ที่เธอจะได้หยุดการเร่ร่อนไปมาแบบนี้สักที แต่นี่มันก็เดือนนึงแล้ว หายังไงก็หาที่แบบนั้นไม่เจอ "ฮัลโหลครับ โทรจากบริษัทขนส่งนะครับ ลูกค้าอยู่ห้องไหมครับมีพัสดุมาส่ง กล่องใหญ่มากครับ ครับโอเคครับ" ฟึ้บ!! "ไหนๆก็ไม่มีที่ไปแล้ว แถมยังเหนื่อยกับการหาที่สิงสถิตแล้วด้วย ขอสิงอยู่ในกล่องนี้ก็แล้วกัน บางทีเจ้าของกล่องนี้อาจจะเป็นคุณป้าใจดี ฝักใฝ่ในธรรมมะก็ได้"

"คุณคนขับรถขา เย็นนี้ไม่ต้องมารับหนูที่โรงเรียนนะคะ หนูบอกคุณป๋าเรียบร้อยแล้วค่ะ ว่าจะไปทานชาบูกับเพื่อนๆ" เด็กหญิงเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานละมุน ก่อนจะยกมือกระพุ่มไหว้คนขับรถของที่บ้านอย่างที่ทำเป็นประจำทุกๆวัน "ทานเสร็จให้ผมมารับก็ได้ครับคุณหนู" สารถีประจำบ้านบอกด้วยสีหน้าลำบากใจ ทุกครั้งที่เธอแจงว่าบอกคนเป็นพ่อแล้ว เขามักจะถูกประมุขของบ้านต่อว่าเสมอ ว่าเชื่อลูกสาวของตัวเองได้ยังไง.... "จริงๆค่ะ คุณคนขับรถโทรถามคุณป๋าสิคะ" ไม่รอให้อีกฝ่ายหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาต่อสายหาคนเป็นพ่อ คนตัวเล็กรีบคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งลงจากรถทันที "ฟู่วว! ไหวตัวทันตลอดเลยนะคะ คุณคนขับรถ" มือน้อยๆยกขึ้นมาเช็ดเหงื่อตามกรอบหน้าของตัวเอง ก่อนจะก้าวขาเรียวเล็กไปยังห้องเรียน "อ้าว! ยี่หวา ทำไมหน้าแดงขนาดนั้น" เพื่อนสาวคนสนิทเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "ไม่เป็นอะไรหรอกใบบัว พอดีวิ่งขึ้นบันไดมา ก็เลยเหนื่อยนิดหน่อย" เธอวางกระเป๋าจาคอปลง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะของตัวเอง ดวงตากลมโตมองนาฬิกาบนผนังครั้งแล้วครั้งเล่า ใจดวงน้อยภาวนาให้ถึงเวลาเลิกเรียนเร็วๆ เพราะจะได้ไปเจอใครบางคนที่เขานัดเธอเอาไว้ ใครบางคนที่จะทำให้เธอหลุดพ้นจากอะไรบางอย่างเสียที.... 15 : 40 น. "เจอกันพรุ่งนี้นะใบบัว" เด็กสาวโบกมือหยอยๆให้กับเพื่อนสนิทที่กำลังก้มเก็บกระเป๋า เธอรีบวิ่งออกมาจากห้องเรียนทันทีที่พูดจบ ทำเอาคนที่ได้เห็นงุนงงว่าเธอจะรีบไปไหน "หนูเลิกเรียนแล้วค่ะ คุณอยู่ตรงไหนคะ" (มองมาทางขวามือ รถคันสีดำ เปิดประตูแล้วขึ้นมาได้เลย) มือเล็กกำสมาร์ทโฟนราคาแพงเอาไว้แน่น แก้มขาวขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อจากความเหนื่อย เธอก้าวเท้าไปยังรถคันนั้น ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วขึ้นมานั่งที่เบาะด้านหลังทันที ปึ้ง!! ประตูรถถูกปิดลง เด็กสาวก้มหน้ากำชายกระโปรงแน่นด้วยความประหม่า "ชื่ออะไร" เสียงเข้มเอ่ยถาม พร้อมกับกลิ่นบุหรี่จางๆที่ลอยเข้ามาปะทะกับจมูกของเธอ "วันยี่หวาค่ะ" คนตัวเล็กค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียงดุดันนั่น เขาน่าจะเป็นลูกครึ่งฝั่งยุโรป เพราะตัวใหญ่ หน้าคล้ายฝรั่ง แถมนัยน์ตายังเป็นสีฟ้าน้ำทะเลอีกด้วย "คุณชื่ออะไรเหรอคะ" "ฉันไม่จำเป็นต้องแนะนำตัวกับเธอ ถ้าอยากให้ฉันช่วย ก็แค่ตอบคำถามของฉัน" ร่างสูงตามแบบผู้ชายอเมริกันปรายตามองเด็กสาวผมเปียเล็กน้อย กลิ่นเหงื่อจากเธอทำให้เขาหงุดหงิด "หนูไม่มีสิทธิ์ถามคุณบ้างเลยเหรอคะ" ริมฝีปากอวบอิ่มเบะคว่ำลงอย่างกระเง้ากระงอดอย่างที่ชอบทำบ่อยๆ "....." ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรกลับมา มีเพียงเสียงแค่นหัวเราะเบาๆในลำคอเท่านั้น "เหรอคะ หนูไม่มีสิทธิ์ถามคุณเลยเหรอคะ" เธอเอื้อนเอ่ยคำถามเดิม พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปหาอีกคน จนปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ ดวงตากลมโตนั่นกลอกกลิ้งไปมาด้วยความสงสัย ผิดกับชายหนุ่มที่ยกยิ้มด้วยความสมเพช "ไอ้อัลเฟรดมันเลี้ยงลูกออกมาได้ถูกใจกูจริงๆ เป็นมาเฟียประสาอะไร เลี้ยงลูกให้ใสซื่อไม่ทันคนแบบนี้" ร่างสูงผลักใบหน้าหวานนั้นออกห่าง "ถ้าหนูใสซื่อไม่ทันคนจริงๆ หนูคงไม่กล้าขึ้นรถของศัตรูคุณป๋าหรอกค่ะ" วันยี่หวาตีหน้างอเง้า เขาดูถูกเด็กอย่างเธอเกินไป "แล้วถ้าเธอฉลาดพอ เธอจะรู้ว่าฉันพาเธอมาฆ่าแล้วส่งศพไปขู่พ่อเธอ" "...." "ฉันชื่อฮิวโก้ จำชื่อฉันเอาไว้ เวลาตายไปจะได้ลงไปฟ้องยมบาลถูกว่าใครทำ"

บังเอิญรัก NC20+++ เมืองเมา x บังเอิญ ::บทนำ:: "สวัสดีค่ะ เราชื่อบังเอิญรัก วัฒนภูกิต ชื่อเล่นว่าบังเอิญ ย้ายมาจากโรงเรียนที่จังหวัดเชียงใหม่ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ" "บังเอิญรักจะมาเรียนกับพวกเราตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฝากเพื่อนด้วยนะ" อาจารย์วัลภาหันไปบอกลูกศิษย์ของตัวเอง ก่อนจะไล่สายตามองหาที่ว่างให้นักเรียนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ "ไปนั่งข้างเมืองเมาก็ได้ อย่าแกล้งเพื่อนนะเมือง" คนตัวเล็กกำสายกระเป๋าสะพายแน่นเมื่อคุณครูให้เธอไปนั่งข้างผู้ชายคนนั้น... ผู้ชายที่ชื่อ'เมืองเมา' เธอเห็นว่าเขามองเธอตั้งแต่เธอเดินเข้ามาภายในห้องแล้ว "ขะ...ขอนั่งด้วยนะ" เด็กสาวพูดด้วยความประหม่า อีกฝ่ายพยักหน้าให้เธออย่างขอไปทีแล้วไม่ได้สนใจอะไรเธออีก "เอาล่ะ เรามาเริ่มเรียนกัน" ถึงคราวที่คุณครูหยิบหนังสือขึ้นมาสอน ทุกคนดูเบื่อหน่ายเพราะเป็นคาบเรียนตอนเช้า ใครๆก็อยากนอนห่มผ้าอยู่ที่บ้าน ไม่ใช่ต้องมานั่งเรียนตอนแปดโมงเช้าแบบนี้ "ขอยืมลิคขวิดหน่อยดิ" เสียงห้าวๆดังขึ้น ทำเอาคนตัวเล็กที่กำลังสนใจสิ่งที่คุณครูสอนสะดุ้งโหยง "ขวัญอ่อนจังนะแม่คุณ" "อะ...นี่" มือเรียวเล็กหยิบลิคขวิดส่งให้คนที่นั่งข้างๆอย่างกล้าๆกลัวๆ เมืองเมาหน้าตาดุ เสียงก็ดุ เธอคิดในใจ "แต๊ง" เขาตอบกลับเธอมาแค่นั้น ดวงตากลมโตลอบมองเขาเป็นระยะ ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับซองบุหรี่ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อนักเรียนของอีกคน "สูบบุหรี่ไม่ดีนะ...เป็นมะเร็งปอด" เธอบอกเขาด้วยเสียงอันแผ่วเบา ญาติเธอหลายคนเสียชีวิตจากการสูบบุหรี่ เธอมักจะติดนิสัยเตือนคนอื่นๆด้วย เพราะอยากให้คนที่กำลังสูบอยู่ เลิกสูบเสีย "แล้วมายุ่งอะไร" ชายหนุ่มในชุดนักเรียนมอปลายหันมามองคนตัวเล็กด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย "เอ่อ..." "ขี้เสือก" ใบหน้าหวานชาวาบเมื่อถูกอีกคนด่าด้วยถ้อยคำหยาบคาย เธอรู้ว่าเดี๋ยวนี้มันเป็นเรื่องปกติที่ใครจะพูดคำหยาบก็ได้ แต่เธอไม่คิดว่าเมืองเมาจะกล้าพูดกับคนที่เพิ่งเจอหน้ากันแค่ไม่กี่นาทีแบบนี้ "ขะ...ขอโทษ" บังเอิญหลุบสายตาลงต่ำ เธอกำกระโปรงนักเรียนของตัวเองเอาไว้ แล้วเม้มริมฝีปากแน่น อย่าร้องไห้ตอนนี้นะ.... เธอพร่ำบอกกับตัวเองถึงแม้ว่าน้ำตาจะคลออยู่ที่หน่วยตาแล้วก็ตาม "คุณครูครับ ไอ้เมืองแกล้งบังเอิญครับ" เสียงของใครบางคนดังขึ้น เป็นจังหวะเดียวกันที่น้ำตาหยดน้อยๆของบังเอิญร่วงผล็อยลงมา "เชี่ยเอ็ม! กูไปแกล้งอะไรวะ ยังไม่ทันทำไรเลย" คนตัวสูงปาสมุดใส่คนที่ชื่อเอ็ม นั่นยิ่งทำให้คนตัวเล็กสะอื้นไห้หนักกว่าเก่า "เอ้า...แล้วร้องไห้ทำเหี้ยอะไรครับเนี่ย" "เมืองเมา เธอทำอะไรบังเอิญ" คุณครูถือไม้เรียวเดินเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะดึงร่างบางเข้าไปกอดปลอบ "ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะจารย์ อยู่ๆยัยนี่ก็ร้องไห้เอง" เมืองเมารีบแก้ตัว "คิดถึงพ่อแม่เหรอลูก" น้ำเสียงของคุณครูวัลภาอ่อนลงเมื่อหันมาคุยกับเด็กสาวที่กำลังสะอื้นไห้จนตัวโยน "ฮึก!" "พ่อแม่ของเพื่อนเพิ่งเสียไปได้ไม่กี่วัน จิตใจเพื่อนกำลังอ่อนแอ พวกเธอต้องสงสารเพื่อน ห้ามแกล้งเพื่อนเด็ดขาด เข้าใจไหม" ทุกคนพยักหน้าเบาๆอย่างเห็นใจ ยกเว้นร่างสูงที่ควงปากกาเล่น "เข้าใจไหมเมืองเมา" "ก็ผมไม่รู้หนิ ว่ายัยนี่เป็นเด็กกำพร้า" เขายักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน "หนูขอเปลี่ยนที่นั่งได้ไหมคะ อึก! หนูไม่อยากนั่งกับเมืองเมา"

"ที่ฉันหวงเธอก็เพราะฉันหวงเธอ แล้วไอ้กระโปรงสั้นๆนั่นหนะ บ้านยากจนจนไม่มีเงินซื้อกระโปรงดีๆมาใส่หรือไง"

ร่างบางสูดลมหายใจเข้าปอดหนักๆ เธอมองซ้ายมองขวาจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้น ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาพร้อมยื่นมือไปจับมือสากของคนตรงหน้าให้แบมือออก แล้ววางอะไรบางอย่างลงบนฝ่ามือใหญ่ แสงเหนือเงียบไปเมื่อเห็นว่ามันคือที่ตรวจครรภ์ และที่สำคัญมันขึ้นสองขีด เขาไม่ได้โง่จนไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไร “มาบอกฉันทำไม” “คะ?” น้ำตาหยดแรกเอ่อคลอที่หน่วยตา ลิลินเอ่ยถามพลางแค่นหัวเราะอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง “ท้องกับใครก็ไปบอกคนนั้นสิ” แสงเหนือยื่นที่ตรวจครรภ์คืนให้กับคนตัวเล็ก ไม่ใช่ว่านี่คือครั้งแรกที่มีผู้หญิงมาบอกกับเขาแบบนี้ มันหลายครั้งจนเขาชินชา… “พี่พูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง ในเมื่อเด็กในท้องเป็นลูกของพี่” ลิลินกำมือแน่น เธอปาดน้ำตาออกลวกๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับแสงเหนือที่กำลังจ้องมองเธออยู่เช่นกัน “เธอหายไปสองเดือนแล้วอยู่ดีๆ มาบอกว่าตั้งท้องลูกของฉัน ต้องการอะไรกันแน่”

“อยากแต่งงานกับนาย ต้องจ่ายเงินกี่บาท”

"ถ้าเราดื้อเหล้าจะตีก้นเราหรือเปล่า เราอยากให้เหล้าตีก้นเรานะ" คำพูดของเด็กสาวทำเอาคนที่ได้ยินเงียบไป

“แค่เห็นหน้านายฉันก็หงุดหงิดจนอยากจะอ้วกแล้ว” น้ำจันทร์เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ดวงตากลมโตมองวิวทิวทัศน์ข้างทางแทน “ท้องเหรอ ถึงแพ้ท้องเหม็นหน้าผัวตอนเช้าๆแบบนี้” “ฉันเกลียดนาย...อัลเฟรด” “แต่ฉันชอบเธอนะ”

“น่ารักเนอะ เด็กที่ชื่องอแงนั่นน่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกคนเป็นพี่ “เหอะ ที่แท้ก็อยากมาดูเด็ก” เบงกอลแค่นหัวเราะด้วยความเย้ยหยัน “มึงก็ลองดูดิ เด็กคนนั้นน่ารักดี” ด้วยความที่รำคาญแรงสะกิด เบงกอลจึงตวัดสายตาไปมองคนที่ไทเกอร์ชมว่าน่ารักนักน่ารักหนา “ตอนเด็ก ๆ แม่คงไม่ได้พาไปหยอดวัคซีน ตัวถึงได้เล็กเหมือนคนแคระแบบนั้น”

ความทรงจำในวัยเด็กที่ถูกฝังกลบไปนานกลับมาในฐานะว่าที่ภรรยาของเขา ‘น้องใจ๋คนฮอต’ สาวเฟียสที่ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าเธอน่ะฮอตปรอทแตก แต่สำหรับสมิงแล้ว ผู้หญิงคนนี้ไม่ต่างอะไรกับดาราเอวีที่ตกผู้ชายด้วยความเซ็กซี่ แต่เพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจ ทำให้เขาต้องจำใจแต่งงานกับดาราเอวีคนนี้จนได้