Exchange Love แลกรัก

Exchange แลกรัก? ::Prologue:: "คุณคนขับรถขา เย็นนี้ไม่ต้องมารับหนูที่โรงเรียนนะคะ หนูบอกคุณป๋าเรียบร้อยแล้วค่ะ ว่าจะไปทานชาบูกับเพื่อนๆ" เด็กหญิงเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานละมุน ก่อนจะยกมือกระพุ่มไหว้คนขับรถของที่บ้านอย่างที่ทำเป็นประจำทุกๆวัน "ทานเสร็จให้ผมมารับก็ได้ครับคุณหนู" สารถีประจำบ้านบอกด้วยสีหน้าลำบากใจ ทุกครั้งที่เธอแจงว่าบอกคนเป็นพ่อแล้ว เขามักจะถูกประมุขของบ้านต่อว่าเสมอ ว่าเชื่อลูกสาวของตัวเองได้ยังไง.... "จริงๆค่ะ คุณคนขับรถโทรถามคุณป๋าสิคะ" ไม่รอให้อีกฝ่ายหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาต่อสายหาคนเป็นพ่อ คนตัวเล็กรีบคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งลงจากรถทันที "ฟู่วว! ไหวตัวทันตลอดเลยนะคะ คุณคนขับรถ" มือน้อยๆยกขึ้นมาเช็ดเหงื่อตามกรอบหน้าของตัวเอง ก่อนจะก้าวขาเรียวเล็กไปยังห้องเรียน "อ้าว! ยี่หวา ทำไมหน้าแดงขนาดนั้น" เพื่อนสาวคนสนิทเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "ไม่เป็นอะไรหรอกใบบัว พอดีวิ่งขึ้นบันไดมา ก็เลยเหนื่อยนิดหน่อย" เธอวางกระเป๋าจาคอปลง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะของตัวเอง ดวงตากลมโตมองนาฬิกาบนผนังครั้งแล้วครั้งเล่า ใจดวงน้อยภาวนาให้ถึงเวลาเลิกเรียนเร็วๆ เพราะจะได้ไปเจอใครบางคนที่เขานัดเธอเอาไว้ ใครบางคนที่จะทำให้เธอหลุดพ้นจากอะไรบางอย่างเสียที.... 15 : 40 น. "เจอกันพรุ่งนี้นะใบบัว" เด็กสาวโบกมือหยอยๆให้กับเพื่อนสนิทที่กำลังก้มเก็บกระเป๋า เธอรีบวิ่งออกมาจากห้องเรียนทันทีที่พูดจบ ทำเอาคนที่ได้เห็นงุนงงว่าเธอจะรีบไปไหน "หนูเลิกเรียนแล้วค่ะ คุณอยู่ตรงไหนคะ" (มองมาทางขวามือ รถคันสีดำ เปิดประตูแล้วขึ้นมาได้เลย) มือเล็กกำสมาร์ทโฟนราคาแพงเอาไว้แน่น แก้มขาวขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อจากความเหนื่อย เธอก้าวเท้าไปยังรถคันนั้น ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วขึ้นมานั่งที่เบาะด้านหลังทันที ปึ้ง!! ประตูรถถูกปิดลง เด็กสาวก้มหน้ากำชายกระโปรงแน่นด้วยความประหม่า "ชื่ออะไร" เสียงเข้มเอ่ยถาม พร้อมกับกลิ่นบุหรี่จางๆที่ลอยเข้ามาปะทะกับจมูกของเธอ "วันยี่หวาค่ะ" คนตัวเล็กค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียงดุดันนั่น เขาน่าจะเป็นลูกครึ่งฝั่งยุโรป เพราะตัวใหญ่ หน้าคล้ายฝรั่ง แถมนัยน์ตายังเป็นสีฟ้าน้ำทะเลอีกด้วย "คุณชื่ออะไรเหรอคะ" "ฉันไม่จำเป็นต้องแนะนำตัวกับเธอ ถ้าอยากให้ฉันช่วย ก็แค่ตอบคำถามของฉัน" ร่างสูงตามแบบผู้ชายอเมริกันปรายตามองเด็กสาวผมเปียเล็กน้อย กลิ่นเหงื่อจากเธอทำให้เขาหงุดหงิด "หนูไม่มีสิทธิ์ถามคุณบ้างเลยเหรอคะ" ริมฝีปากอวบอิ่มเบะคว่ำลงอย่างกระเง้ากระงอดอย่างที่ชอบทำบ่อยๆ "....." ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรกลับมา มีเพียงเสียงแค่นหัวเราะเบาๆในลำคอเท่านั้น "เหรอคะ หนูไม่มีสิทธิ์ถามคุณเลยเหรอคะ" เธอเอื้อนเอ่ยคำถามเดิม พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปหาอีกคน จนปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ ดวงตากลมโตนั่นกลอกกลิ้งไปมาด้วยความสงสัย ผิดกับชายหนุ่มที่ยกยิ้มด้วยความสมเพช "ไอ้อัลเฟรดมันเลี้ยงลูกออกมาได้ถูกใจกูจริงๆ เป็นมาเฟียประสาอะไร เลี้ยงลูกให้ใสซื่อไม่ทันคนแบบนี้" ร่างสูงผลักใบหน้าหวานนั้นออกห่าง "ถ้าหนูใสซื่อไม่ทันคนจริงๆ หนูคงไม่กล้าขึ้นรถของศัตรูคุณป๋าหรอกค่ะ" วันยี่หวาตีหน้างอเง้า เขาดูถูกเด็กอย่างเธอเกินไป "แล้วถ้าเธอฉลาดพอ เธอจะรู้ว่าฉันพาเธอมาฆ่าแล้วส่งศพไปขู่พ่อเธอ" "...." "ฉันชื่อฮิวโก้ จำชื่อฉันเอาไว้ เวลาตายไปจะได้ลงไปฟ้องยมบาลถูกว่าใครทำ"