"ไอ้บ้า ก็บอกอยู่ว่าโดนโกง โกงนะโกง ฟังไม่เข้าใจหรือไงห๊า" "แล้วไง" "ไอ้นี่ พูดไม่เข้าใจ เอางี้ขอเวลาสัก 3 ปี ไว้ฉันเรียนจบจะหาเงินมาใช้คืน โอเคมะ" "3 วัน ไม่งั้น... ฉันจะจำใจยอม 'เอา' เธอมาใช้หนี้แทน"

'แวววรรณ' เป็นเด็กสาวคนหนึ่งที่มีหัวใจอันไร้เดียงสา เฝ้าแอบรัก แอบมอง ‘รุ่นพี่’ สุดฮอตประจำโรงเรียนมาตั้งแต่มัธยมต้น ทว่า… ความที่รูปร่างหน้าตาค่อนข้างธรรมดาออกแนวดาษดื่น จึงทำให้ไม่มีความกล้าพอจะเดินเข้าไปสารภาพความในใจให้อับอายผู้คน ซ้ำร้าย ‘รุ่นพี่’ หนุ่มสุดฮอตยัง ‘อันตราย’ เสียจนขนในกายลุกชัน

คืนนั้น... ในงานแต่งงานของเพื่อนรัก เธอเผลอ... กับพี่ชายของเจ้าบ่าวผู้เป็นศัตรูเก่าแก่ จน... ทะ ท้อง!

“ถ้าเด็กที่คุณแม่ราดข้าวแดงแกงร้อนเลี้ยงมาอยากตอบแทนพระคุณมากนักก็มาเป็นเมียบำเรอของลูกจะเป็นอะไรไป!”

เมื่อบางครั้งพระรองแสนดีก็อยากเป็นพระเอกแสนเลวบ้าง... “การแต่งงานมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะเม เธอจะเดินเข้ามาในคอนโดเราแล้วขอร้องเราให้ไปเป็นเจ้าบ่าวแทนแฟนเธอ มันไม่ตลกไปหน่อยเหรอ” ณภัทรชักสีหน้า เสียใจกับคำขอร้องของ ‘เภตรา’ เพื่อนสนิท ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ ‘ถังขยะ’ ที่เธอมักมาระบายความรู้สึกแล้วจากไปเหมือนสิ่งไร้ค่าที่เธอแค่หยิบฉวยเมื่อนึกถึง “เราขอให้ท็อฟช่วย เราไม่ได้บังคับ ถ้าท็อฟไม่ทำเราก็ไม่อยากเซ้าซี้ให้นายรำคาญ” “แล้วตินล่ะ ผู้ชายคนนั้นเป็นแฟนเม ทำไมเมไม่ไปขอให้เขามาแต่งงานด้วย” เภตราช้อนสายตาขึ้นมองเพื่อนสนิทแล้วถอนหายใจ “ตินยังไม่อยากแต่งงาน เขายังไม่พร้อม” “แล้วเราล่ะเม อะไรทำให้เมคิดว่าเราพร้อม อะไรทำให้เมมั่นใจว่าเราจะทำ” ชายหนุ่มพรั่งพรูความรู้สึกออกมาด้วยความเสียใจ ทั้งโกรธ และน้อยใจที่เธอไม่เคยเหลียวมองเขาอย่างผู้ชายคนอื่นกลับเอาแต่ผลักไสให้เขายืนอยู่ไกลๆ ในที่ของตัวเองมาตลอด 15 ปี ทิ้งระยะห่างแต่ก็ให้ความหวังเรื่อยมา “โว้ย ถ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ เราบังคับท็อฟเหรอ เราสั่งเหรอ ก็ไม่ ถ้าท็อฟลำบากใจมากมายขนาดนั้น เราก็จะเลิกตอแย ขอโทษที่ทำให้นายรำคาญ!”เภตราตวาดเสียงดังก่อนจะตวัดสายตาแข็งกร้าวมองเพื่อนสนิทที่คิดไม่ซื่อกับตัวเองมาตลอดแล้วเม้มปากพูดเสียงแข็ง “ถ้าเราไม่ลำบาก เราไม่บากหน้ามาที่นี่หรอก!” “หึ”ณภัทรแค่นหัวเราะ มือหนากำแน่นอย่างสะกดอารมณ์ เจ็บ ชายหนุ่มกัดริมฝีปากตัวเองแน่น เสียใจ กับความรักและความหวังดีที่เขาทุ่มเทให้เธอมาตลอด 15 ปี “ถ้าเมสงสารเราสักนิด เมจะไม่ทำร้ายเราด้วยคำขอร้องบ้าๆ นั่น”

ความงก+ความ(กำลัง)จนทำให้โมรินจำเป็นต้อง ‘หา’ เพื่อนร่วมแชร์ค่าห้องผ่านทาง Facebook ด้วยความอับจนหนทาง “หาเพื่อนร่วมแชร์ค่าเช่าห้อง ขอแบบต่างคนต่างอยู่ ไม่พาเพื่อนมาเที่ยว ไม่พาแฟนมาค้าง ไม่เบี้ยวหนี้ ที่สำคัญขอเป็นผู้หญิงค่ะ ติดต่อ: 0844744414 หรืออินบ็อกซ์ที่ Facebook: หมูน้อย โมริน” ในวันที่โมรินเกือบจะตัดสินใจเลือกเพื่อนร่วมห้องได้แล้ว แชทในหน้าเฟสบุ๊คก็เด้งขึ้นมา ตื้อดึ่ง! “ผมสนใจร่วมแชร์ค่าเช่า แต่เป็นบ้าน… กับคุณครับ!” ข้อความสั้นๆ กระชับได้ใจความ สื่อสารให้เข้าใจความหมายแบบไม่มีอ้อมค้อมแนบมาพร้อมรูปภาพ บ้านเดี่ยวสองชั้นหลังไม่ใหญ่มาก แต่สภาพแวดล้อมชวนให้คนฝันอยากมีบ้านอย่างเธอตาค้าง! “บ้าน 2 ชั้นขนาดกลางในหมู่บ้านจัดสรรชื่อดัง ไม่ไกลจากตัวเมือง อยู่แถวถนนเส้นรอบเมือง 2 ห้องนอน 1 ห้องน้ำ มีที่จอดรถยนต์ส่วนตัว และมียามดูแลความปลอดภัย 24 ชั่วโมง” แต่เขาเป็นผู้ชาย แถมเป็นใครก็ไม่รู้ เธอไม่มีทางยอมตอบตกลงเพราะบ้านสวยหรอกนะ! “ตกลงค่ะ!”

'คิมคยองซู' นักธุรกิจหนุ่มมาดนิ่งที่ใครๆ ก็บอกว่าเขาเย็นชาและไม่มีหัวใจ ภายนอกดูเป็นคนสุขุมแต่ข้างในแฝงไว้ซึ่งความเจ้าเล่ห์ เขาคิดทุกอย่างเพื่อผลกำไร ถ้าฉันต้องลงทุนทุกอย่างต้องมีกำไร! หัวใจที่ด้านชาต่อความรักมีสาเหตุมาจากหัวใจที่เคยแตกสลายต่อการจากไปของมารดา เขาไม่เคยเชื่อในเรื่องความรัก และไม่เคยเชื่อว่ารักแท้มีอยู่จริง สิ่งเดียวที่เขาเชื่อคือเงินสามารถซื้อทุกอย่างได้ แม้กระทั่งความรักสิ่งเดียวที่มนุษย์ต่างโหยหา ภายในหัวใจมีกำแพงน้ำแข็งที่ทั้งสูงและหนาปิดกั้นเขาจากความรัก แต่เมื่อเขาได้พบกับเธอ... 'แก้วกัลยา' ผู้หญิงไทยธรรมดาที่เข้ามาทำลายกำแพงน้ำแข็ง และเปลี่ยนหัวใจของปีศาจน้ำแข็งให้อบอุ่น อ่อนโยนอย่างไม่เคยเป็น

สี่ปีก่อน... เธอจากไปโดยไม่เอ่ยคำลา สี่ปีต่อมา... เขาได้พบเธออีกครั้งโดยไม่ทันตั้งตัว ความสัมพันธ์ในวันวานไม่อาจลืมเลือน เขาก้าวเข้าไปในชีวิตของเธออีกครั้ง จึงพบ 'ความหลัง' ที่มีบางอย่างแฝงเร้น! "ไม่ได้พบกันนาน ฉันคิดว่าบางทีเธออาจมีเรื่องสำคัญต้องบอกฉันนะ!"

‘พิมพ์รัก’ ถูกฝากเข้าทำงานในโรงงานที่ ‘เพื่อนสนิทของพี่ชาย’ ฝากให้ หญิงสาวที่หัวใจแตกสลาย เพราะอดีตอันขมขื่น ทำงาน กลับบ้าน ทำงาน วนเวียนกันเช่นนี้จนแทบไม่มีเวลาเฉียดใกล้ ‘เพื่อนพี่ชาย’ อีกเลย ทุกอย่างคงจบลงแค่ตรงนั้น ตรงที่หล่อนจำเขาได้เพียงชื่อ และเสียงอันเลื่องลือ ‘นักรบยอดนักรัก’ ฉายาที่คนทั้งแผนกจำแนกความเป็นเขา ทว่าคนที่ถูกมองว่าเป็น ‘เด็กในสังกัด’ กลับเมินเฉย ไม่ยินดียินร้าย กระทั่ง… สิ่งที่พิมพ์รักเรียกว่าฝันร้ายมาถึง “พี่ไม่ปฏิเสธว่าตัวเองมีสติ แต่ที่เราไม่มีสติ อันนี้พี่ไม่เกี่ยว” เขาข้ามเส้นความสัมพันธ์จากเพื่อนพี่ชายกลายมาเป็นสามีในคืนวันที่ พ.ศ. เปลี่ยน!

“เธอจะไปไหน” อัลเฟรโด้เอ่ยเสียงแข็งเมื่อเห็นบัวสวรรค์ทำท่าเหมือนจะวิ่งตามหลังบิดาออกไป ขาเรียวชะงักก่อนจะหันไปหน้าบึ้งตึงกลับมาตอบเสียงห้วน “หนูจะกลับบ้าน” คนฟังแค่นหัวเราะเสียงเย็น ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวขาเพียงสามก้าวก็ประชิดร่างบอบบางได้ทัน “นี่พ่อเธอยังไม่บอกเหรอ” บัวสวรรค์นิ่วหน้าหันมาจ้องเขาตาเขียว ริมฝีปากจิ้มลิ้มเม้มแน่น จมูกรั้นเชิดขึ้นแล้วเอ่ยถามกลับ “บอกอะไรคะ?” “หึ” อัลเฟรโด้แค่นหัวเราะก่อนจะเงยหน้ากลั้วหัวเราะออกมาเสียงเย็น ทุกสิ่งเป็นอย่างที่เขาคาดเดาเอาไว้ไม่มีผิด นายพิชัยบิดาของบัวสวรรค์เป็นตาแก่หน้าเงินที่ยอมขายลูกสาวเพียงเพราะเงินแค่สองแสนจริงๆ มาเฟียหนุ่มหุบรอยยิ้มหยัน และเสียงหัวเราะเยียบเย็นลงแล้วตวัดสายตาคมกร้าวไปมองคนตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นเทาแต่ทำปีกกล้าตรงหน้า “พ่อเธอขายเธอให้ฉันแล้วบัวสวรรค์” ”มะ ไม่จริง!” บัวสวรรค์แผดเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตที่เคยสดใสเบิกกว้าง ริมฝีปากจิ้มลิ้มเผยอขึ้นเมื่อเจ้าตัวกำลังตกใจจนแทบสิ้นสติ สาวน้อยส่ายหน้าปฏิเสธสิ่งที่เขาพูดเป็นพัลวัน ภาวนาในใจให้เขาเพียงต้องการล้อเล่นอย่างวันก่อน ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องจริง บิดารักเธอ หลังจากมารดาจากไปบิดาสัญญากับเธอแล้วว่าจะดูแลเธออย่างดี เขาโกหก ผู้ชายคนนี้โกหก “คุณโกหก!” อัลเฟรโด้แสยะยิ้มร้ายจ้องมองคนตัวเล็กเขม็ง เขาโกหกอย่างนั้นหรือ หึ เด็กน้อยไร้เดียงสาอย่างบัวสวรรค์หรือจะทันเล่ห์เหลี่ยมของตาแก่หน้าเงินคนนั้น เขาเฝ้าดูเธอมาตลอด และดูมานานจนรู้แน่แก่ใจว่าชายสูงวัยคนนั้นเป็นแค่เจ้าของน้ำเชื้อที่ไม่เคยทำหน้าที่ ‘พ่อ’ เลยสักครั้ง พอเขาใช้เงินล่อก็ใส่พานถวายลูกสาวคนเล็กที่เป็นลูกของภรรยารองให้ทันที เขาอยู่ในวงการมืดจนรู้ตื้นลึกหนาบางในจิตใจโสมมของคนโลภโมโทสันมานักต่อนัก กับชายสูงวัยคนนั้นเช่นกันแค่มองตาก็รู้แล้วว่าจิตใจดำมืดคิดแค่เรื่องเงินเท่านั้น บัวสวรรค์เป็นลูกสาวที่มันไม่ต้องการ ไม่รัก ไม่ห่วงใย ถึงได้ถีบหัวส่งใส่พานถวายขายให้ผู้ชายง่ายๆ แบบนี้ “หึ เด็กน้อยแล้วเธอคิดว่าพ่อของเธอพาเธอมาทิ้งไว้กับฉันเพราะอะไรล่ะ อุปการะหรือ หึ ที่นี่ไม่ใช่ทุ่งลาเวนเดอร์ให้เธอมาวิ่งเล่นหรอกนะ ฉันจะอุปการะเธอไปทำไมในเมื่อตัวเองอยากทำอย่างอื่นมากกว่า!” ถ้าเขาไม่ใช่คนที่ถูกเลือกล่ะ! ชายหนุ่มตั้งคำถามน่าเจ็บใจกับตัวเองก่อนจะทอดมองร่างแน่งน้อยที่เริ่มสั่นเทิ้มมากขึ้น ดวงตากลมโตเอ่อคลอน้ำตาจนเขาต้องถอนหายใจแรงๆ เพียงแค่จินตนาการว่าบัวสวรรค์จะถูกบิดาเลวๆ ใส่พานเร่ขายให้ชายแก่มากหน้าหลายตาไปเรื่อยๆ หัวใจข้างในก็กระตุกวูบ ไม่ได้! เขายอมไม่ได้จึงต้องใช้วิธีตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม

เธอ... แต่งงานแทนน้องสาว ส่วนเขา... แต่งงานแทนพี่ชาย การแต่งงานที่เริ่มต้นจากความจำเป็นก็ต้องจบลงเมื่อหมดความจำเป็น ทุกอย่างควรกลับสู่สภาวะปกติ หากว่า… 5 ปีต่อมาเขาไม่ได้พบเธออีกครั้ง พร้อมความลับอันน่าตกใจที่ถูกซุกซ่อนไว้หลายปี

‘มาทำงานให้ฉัน’ เขาบอกเสียงเรียบ แววตานิ่งสนิทราวกับพูดเรื่องธรรมดาทั่วไป ไม่มีอะไรน่ากังวล ทว่าเป็นปาริมาเองที่หวั่นใจในแววตาแฝงเร้นจนต้องเอ่ยถาม ‘งานอะไรคะ’ ‘แสดงละคร ถ้าเธอตกลง... ’ เขาเว้นช่วงเล็กน้อย ก่อนอธิบายต่อ ‘ฉันจะรับผิดชอบจ่ายค่ารักษาของพ่อเธอ รวมถึงหนี้ของพี่ชายเธอด้วย คิดดูให้ดีๆ นะปาริมา โลกใบนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับคนอ่อนแอ ยิ่งอ่อนแอแล้วยังจน ยิ่งไม่มีแม้กระทั่งพื้นที่ให้หายใจ’ นั่นคือจุดเริ่มต้นของตำแหน่ง 'เมียน้อยรับจ้าง' ของเธอ...

“ผมทำผู้หญิงท้อง” พรวด กาแฟอุ่นๆ หอมกรุ่นในปากพุ่งกลับออกมาแทบจะทันที “แกว่าอะไรนะ!” ใบหน้าหล่อเหลาติดเข้มขรึมเป็นนิจก้มต่ำ ก่อนตอบคำถามของพี่ชายบุญธรรมเสียงแผ่ว “ผมทำผู้หญิงท้อง” “ทะ ท้อง ผะ ผู้หญิง” ‘หยางเบย์เดน’ ถึงกับสำลักน้ำลายอีกรอบ หลังจากสำลักกาแฟไปแล้วก่อนหน้า “ฉันอาจจะหูฝาดหรืออาจได้ยินไม่ชัด แกพูดใหม่อีกทีซิ” ‘หลี่ต้าหยาง’ ก้มหน้าถอนหายใจหยาวเหยียดคล้ายทุกข์ในอกกำลังสุมกันเผาไหม้จนหัวใจวอดวายไปทั้งดวง “ผมทำผู้หญิงท้อง และหล่อนท้องได้สามเดือนแล้ว” “สามเดือน!” คราวนี้พี่ชายบุญธรรมใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาเบิกถลนมองน้องชายคนเดียวเขม็ง “กะ แกทำผู้หญิงท้องสามเดือน!” เจ้าตัวคอตกกว่าเดิม ถอนหายใจอีกรอบก่อนตอบเสียงอ่อย “ครับ”

3 ปีก่อนเขาพรากบางสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตของเธอไป 3 ปีต่อมาเขากลับมาพร้อมทวงสิ่งที่เขาบอกว่าเธอขโมยมา… หัวใจของ ‘ลิลลา’ แหลกละเอียดกับความเจ็บปวดแสนสาหัสในอดีตพร้อมๆ กันถึงสองครั้งในวันเดียวกัน แม้จะพยายามกลบฝังสิ่งที่ยังลอยวนอยู่ในฝันร้ายทุกๆ คืน ทว่าไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนหัวใจก็ยังคงรู้สึกถึงมัน 3 ปีที่พยายามข่มใจเก็บซ่อนความเสียใจเอาไว้เสมอมา และพยายามพร่ำบอกตนเองว่ามันเลือนรางไปบ้างแล้ว ทว่า… เพียงแค่ 'จิณณวัตร' เดินกลับมา หัวใจดวงน้อยก็แตกเป็นเสี่ยงซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกครั้ง “ได้โปรด ฮึก ปล่อยฉันไปเถอะ ฮึก ปล่อยฉันเถอะ ฮือ” “ไม่ ต่อให้ฟ้าจะถล่มดินจะทลาย พี่ชายเธอเอาปืนมายิงฉัน ฉันก็จะไม่มีปล่อยเธอไปอีก!”