เรื่องราวโดย เสี่ยว จิง หยู
author-avatar

เสี่ยว จิง หยู

bc
ท่านและข้าอย่าได้มีวาสนาต่อกันเลย
อัปเดตเมื่อ May 22, 2025, 01:59
"หากสวรรค์ส่งข้ากลับมาอีกครา... ชาตินี้ท่านและข้าก็อย่าได้มีวาสนาต่อกันเลย" “ท่านเกลียดข้ามากถึงเพียงนี้เชียวหรือ…” เสียงหวานสั่นเครือเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบา องค์หญิงสิบเอ็ดจ้องมองบุรุษตรงหน้า ดวงตาคู่งามที่เคยพร่างพราวด้วยความรัก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยน้ำตาจากความปวดร้าวและสิ้นหวัง มือเล็กสั่นระริก เอื้อมไปแตะกริชเล่มนั้นอย่างแผ่วเบา คมของมันยังฝังลึกลงกลางอก เลือดสีชาดทะลักออกมาจากบาดแผล เปรอะเปื้อนเต็มฝ่ามือนาง ดวงตาคู่งามพร่ามัว หยาดน้ำตาไหลรินลงอาบแก้ม แต่กลับไร้ซึ่งเสียงสะอื้นใดๆ มีเพียงลมหายใจที่แผ่วเบาลงทุกขณะ และร่างกายที่เย็นเยียบลงช้าๆ นางหัวเราะเสียงแผ่ว นัยน์ตาหม่นแสง พร้อมรอยยิ้มกลับเต็มไปด้วยความขมขื่น “ข้าช่างโง่เขลานัก… รักท่านหมดใจ กลับได้สิ่งนี้เป็นสิ่งตอบแทน” ลมหายใจของนางขาดห้วง ดวงตาพร่าเลือนราวกับม่านหมอกปกคลุม หยาดน้ำตาอุ่นร่วงหล่นบนพื้นเย็นเยียบ นางเฝ้ารอให้เขายื่นมือมา แต่กลับไร้ซึ่งสัมผัสใดๆ แรงทั้งหมดในร่างค่อยๆ หายไป เปลือกตาค่อยๆ ปิดลง อย่างช้าๆ ในที่สุดทุกอย่างก็ดับวูบลง เหลือไว้เพียงร่างอันไร้ลมหายใจ กับรักที่ถูกทอดทิ้ง........
like
bc
เกิดใหม่ครานี้ไม่ขอเป็นสตรีโง่งม
อัปเดตเมื่อ Feb 18, 2025, 19:17
"ในวันที่น้ำตาหยดสุดท้ายของนางไหลลงเพื่อเขา นางคิดว่านั่นจะเป็นการสิ้นสุดทุกสิ่ง... แต่โชคชะตากลับลิขิตให้นางตื่นขึ้นมาอีกครั้ง อวี้เหยาเหยาต้องเผชิญหน้ากับการคัดเลือกเป็นชายารัชทายาทอีกครั้ง ทั้งที่หัวใจของนางยังคงถูกหลอกหลอนด้วยอดีตที่เจ็บปวด ในโลกที่ความงามเป็นเกราะกำบัง ความจริงอาจเป็นดั่งคำสาป นางจะหวนเลือกชะตาชีวิตเดิม หรือจะลุกขึ้นเปลี่ยนชะตาชีวิตใหม่เพื่อตนเอง? ติดตามเรื่องราวได้ใน 'เกิดใหม่ครานี้ไม่ขอเป็นสตรีโง่งม'" _______________________________________________________________ "น้ำตาของข้าหยดนี้... จะเป็นหยดสุดท้ายที่ไหลลงมาเพื่อท่าน" เสียงของนางเบาหวิว แต่กลับหนักแน่นในความหมาย หัวใจของไป๋อวี้เหยาถูกบีบคั้นด้วยความเจ็บปวด ความทรมานที่เก็บไว้ภายในมานานเกินกว่าจะทนได้อีกต่อไป ข้างกายของนาง มีเงาของบุรุษผู้หนึ่งนั่งคุกเข่าอยู่ มือของเขาสั่นเทาเมื่อนิ้วเรียวแตะลงบนใบหน้าที่เคยอบอุ่นของไป๋อวี้เหยา “ข้าขอโทษ” เขาพึมพำ ไป๋อวี้เหยาไม่ได้ตอบกลับอีกแล้ว ร่างกายของนางเริ่มเย็นลงช้าๆ แต่บนใบหน้าของนางยังคงปรากฏรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มแห่งการปลดปล่อยจากความทุกข์ทรมาน นางจากไปพร้อมกับน้ำตา....หยดสุดท้ายที่จะไหลลงมาเพื่อ....เขา ______________________________________ นิยายเรื่องนี้เขียนจากจินตนาการล้วนๆ ไม่มีแหล่งอ้างอิงสถานที่บุคลหรือสิ่งของใดๆ ฝากติดตามด้วยนะคะ
like