ท่านและข้าอย่าได้มีวาสนาต่อกันเลย

“ท่านเกลียดข้ามากถึงเพียงนี้เชียวหรือ…” เสียงหวานสั่นเครือเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบา องค์หญิงสิบเอ็ดจ้องมองบุรุษตรงหน้า ดวงตาคู่งามที่เคยพร่างพราวด้วยความรัก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยน้ำตาจากความปวดร้าวและสิ้นหวัง มือเล็กสั่นระริก เอื้อมไปแตะกริชที่ฝังลึกลงกลางอกอย่างแผ่วเบา เลือดสีชาดทะลักออกมาจากบาดแผลเปรอะเปื้อนเต็มฝ่ามือบอบบางนั้น ดวงตาคู่งามพร่ามัว หยาดน้ำตาไหลรินลงอาบแก้ม “ข้าช่างโง่เขลานัก… รักท่านหมดใจ กลับได้สิ่งนี้เป็นสิ่งตอบแทน” รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่น นัยน์ตาของนางหม่นแสง ลมหายใจค่อยๆ ขาดห้วง ในที่สุดดวงตาก็พร่าเลือนราวกับม่านหมอกปกคลุม หยาดน้ำตาอุ่นร่วงหล่นบนพื้นเย็นเยียบ นางเฝ้ารอให้เขายื่นมือมา แต่กลับไร้ซึ่งสัมผัสใดๆ แรงทั้งหมดในร่างค่อยๆ หายไป เปลือกตาค่อยๆ ปิดลง อย่างช้าๆ ในที่สุดทุกอย่างก็ดับวูบลง เหลือไว้เพียงร่างอันไร้ลมหายใจ กับรักที่ถูกทอดทิ้ง........ เฮือก! เสียงลมหายใจกระตุกสะท้าน พร้อมกับร่างบางที่พลันลุกพรวดขึ้นจากเตียง หยาดเหงื่อเย็นเยียบเกาะพราวตามหน้าผาก ดวงตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความสับสนและหวาดหวั่น นางหอบหายใจถี่ มองไปรอบกายอย่างสับสน ห้องนอนอันโอ่อ่า ประดับด้วยม่านแพรโปร่งบางต้องแสงตะเกียงวาววับ เครื่องเรือนแกะสลักงดงาม ทุกอย่างล้วนคุ้นตา “ที่นี่… วังหลวง?” เสียงหวานแหบพร่า นางกวาดตามองรอบๆ พลางขมวดคิ้ว “มิใช่ว่าข้า… ตายไปแล้วหรือ?” ความทรงจำสุดท้ายยังแจ่มชัด ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั้งร่าง เลือดสีชาดที่ไหลออกมา ความสิ้นหวังที่กัดกินหัวใจ และ…สายตาเย็นชาไร้ปรานีของบุรุษที่นางรักสุดหัวใจ “นี่คือเรื่องอันใดกันแน่…” องค์หญิงพึมพำกับตัวเอง หรือนี่จะเป็นเพียงความฝัน? หากนี่เป็นเพียงความฝัน เหตุใดถึงสมจริงถึงเพียงนี้ หากนี่เป็นความจริง เหตุใดถึงไร้ซึ่งร่องรอยของบาดแผล...? มือเรียวเล็กสั่นระริก ค่อยๆ ยกขึ้นแตะลงบนหน้าอก ที่ซึ่งกริชคมกริบเคยปักลึกลงไป นางจำได้ดีถึงความรู้สึกของคมมีดที่แหวกผ่านผิวเนื้อ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความอุ่นร้อนของโลหิตที่เคยไหลทะลักออกมา ทว่า... บัดนี้กลับไม่มีร่องรอยของบาดแผลแม้แต่น้อย ริมฝีปากเม้มแน่น นางกดมือลงไปที่ตำแหน่งนั้นอีกครั้ง คล้ายต้องการยืนยันว่าสิ่งที่รู้สึกเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่ผิวเนื้อที่สัมผัสกลับเรียบลื่น ไม่มีรอยแผลเป็น ไม่มีเลือด "นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไรกัน..." เสียงแผ่วเบาเปล่งออกมาจากปากเล็กนั้น ตอนนี้ความคิดในหัวของนางสับสนวุ่นวาย ทันใดนั้นเองเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ เหมือนปลุกให้นางตื่นจากภวังค์ “ก๊อก ก๊อก” “องค์หญิงเพคะได้เวลาเปลี่ยนฉลองพระองค์แล้วเพคะ” เสียงนางกำนัลกล่าวขึ้นอย่างนอบน้อม “เข้ามา” เสียงหวานเอ่ยตอบรับ แม้จะยังหลงเหลือความสับสนอยู่บ้าง แต่น้ำเสียงของนางยังคงสงบนิ่ง ทันใดนั้นประตูไม้แกะสลักถูกผลักออก เหล่านางกำนัลในชุดผ้าไหมสีอ่อนเดินเข้ามาด้วยกิริยาสง่างาม “ถวายพระพรเพคะองค์หญิง” เหล่านางกำนัลโค้งกายทำความเคารพก่อนจะรีบทำหน้าที่ของตนอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวบางของนางถูกประคองขึ้นจากแท่นบรรทม ก่อนที่เหล่านางกำนัลจะช่วยกันปลดอาภรณ์เนื้อบาง เปลี่ยนเป็นชุดเป็นผ้าไหมสีอ่อนชั้นดีปักลายดอกเหมยอันวิจิตร องค์หญิงสิบเอ็ดปล่อยให้พวกนางจัดการทุกอย่างโดยมิได้เอ่ยสิ่งใด ทว่าความคิดภายในใจกลับคิดวุ่นวายไม่สามารถสงบได้แม้แต่น้อย ซูหนิงพยายามควบคุมอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “วันนี้... วันที่เท่าไหร่?” นางกำนัลเงยหน้าขึ้นตอบด้วยความนอบน้อม “ทูลองค์หญิง วันนี้คือวันที่ห้าของเดือนเจ็ดเพคะ” “เดือนเจ็ด…” องค์หญิงทวนคำเสียงแผ่ว ราวกับต้องการยืนยันให้แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นถูกต้อง นางเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่งามสั่นไหวเล็กน้อยในชั่วขณะ วันที่ห้า เดือนเจ็ด นี่มิใช่เวลาหนึ่งเดือนก่อนพิธีสมรสของนางหรอกหรือ ตอนนี้นางยังคงเป็น องค์หญิงสิบเอ็ด ผู้สูงศักดิ์แห่งราชวงศ์ ยังพำนักอยู่ในวังหลวง ยังเป็นบุคคลที่ใคร ๆ ต่างให้ความเคารพ มิใช่สตรีผู้ที่ถูกบุรุษอันเป็นที่รักทอดทิ้ง มือเรียวใต้แขนเสื้อแพรบางกำแน่นอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกปั่นป่วนไหลเวียนในอกอย่างห้ามมิได้ หากเป็น ก่อนที่นางจะแต่งงาน เช่นนั้นแล้ว... นี่หมายความว่าสวรรค์ให้โอกาสนางกลับมา...นางยังคงมีทางเลือก ยังสามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตนเองได้ หัวใจองค์หญิงเต้นกระหน่ำ มือที่กำแน่นใต้แขนเสื้อสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะคลายออกช้าๆ “พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด” เสียงหวานเอ่ยเรียบนิ่ง เหล่านางกำนัลก้มศีรษะรับคำ ก่อนจะถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ ทันทีที่บานประตูปิดลง ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมทั่วห้อง มีเพียงแสงจากโคมไฟที่ไหวไปตามสายลมอ่อน องค์หญิงค่อยๆ นั่งลงหน้ากระจกทองเหลือง ใบหน้างดงามของนางในกระจกสะท้อนกลับมา ผิวเนียนละเอียดราวหยกขาว นัยน์ตากลมโตที่เคยทอแววสดใส บัดนี้กลับหม่นหมองราวกับเงาสะท้อนในน้ำ “เดือนเจ็ด…” นางพึมพำเสียงเบา สายตาเหม่อลอยออกไปไกล เหลืออีกเพียงหนึ่งเดือน… อีกหนึ่งเดือนเท่านั้น นางก็ต้องเข้าพิธีแต่งงานกับเขา จางจื่อหาน ท่านโหวผู้ทรงอำนาจ ผู้ที่ทั้งราชสำนักล้วนยำเกรง บุรุษที่ครั้งหนึ่งนางเคยรักสุดหัวใจ มือเรียวกำแน่น ปลายนิ้วจิกลงบนเนื้ออ่อนของฝ่ามือตนเองโดยไม่รู้ตัว ความเจ็บปวดแล่นผ่านผิวเนื้อ แต่กลับไม่อาจเทียบได้กับบาดแผลในใจของนาง “หากท่านเกลียดข้านักหนา…” ริมฝีปากแดงระเรื่อเม้มแน่น หัวใจราวกับถูกบีบคั้นจนเจ็บแปลบ ภาพอดีตผุดขึ้นมาราวกับเงาสะท้อนในธารน้ำใส คมกริชที่แทงลงบนร่างของนางด้วยน้ำมือของบุรุษที่เคยรักสุดหัวใจ “ชาตินี้พวกเราก็อย่าได้มีวาสนาต่อกันอีกเลย......”