Dangerous love รักร้ายมาเฟีย(ซันxน้ำหอม)==========“ผู้หญิงหน้าเงิน”หอมบุหงาจำต้องก้มหน้ายอมรับชะตากรรมกับคำตราหน้านี้ ในเมื่อพ่อตั้งใจใช้เธอเป็นสินค้ายัดเยียดขายให้ ‘อหัสกร’เพื่อแลกกับเงินจำนวนมหาศาล หวังไปกอบกู้ธุรกิจของครอบครัวเขาเกลียดเธอหนักหนานัก ในขณะที่เธอรักเขามากเหลือเกินจุดแรกเริ่มด้วยการถูกพ่อทิ้ง จุดจบเธอคงถูกสามีเขี่ยทิ้งเช่นกันสินะผู้ไม่เคยถูกรัก คือเธอเสมอ===========เปิดหัวมาชะตากรรมลูกสาวแม่ก็เศร้ารอแล้วค่ะ มาเอาใจช่วยหอมบุหงา หรือหนูน้ำหอมกันนะคะเรื่องนี้เป็นเรื่องรีไรต์นะคะ ซึ่งแป้งไม่ได้แจ้งในเว็บนี้ เนื่องจากแป้งยังไม่เคยลงผลงานในเว็บนี้มาก่อนค่ะ.ประการสำคัญ รักร้ายมาเฟีย แป้งขออนุญาตติดเหรียญนะคะ เพื่อทำ e-book และจัดทำเล่มพิมพ์เป็นลำดับต่อไป.©️สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ฉบับเพิ่มเติม 2558ห้ามคัดลอก หรือนำเนื้อหาส่วนหนึ่งส่วนใดไปดัดแปลงก่อนได้รับอนุญาต©️

#ภาคสอง #ต่อจากโซ่รักอสูร เพราะความไม่สมหวังทุกด้าน ‘ธนัชชา’ จึงเลือกฆ่าตัวตายเพื่อโยนชีวิตเน่า ๆ ทิ้งไป โดยหลงลืมไปว่ายังมีลูกน้อยรอคอยอ้อมกอดของแม่อยู่เบื้องหลัง เมื่อคิดได้ก็สายไปเสีย วิญญาณบาปวนเวียนรอบตัวลูกสาว ‘น้องยิ้มใส’ ถึงสี่ปีเต็ม อยากกอดยามลูกร้องไห้ อยากปกป้องยามลูกถูกปู่รังแก และอยากปลอบโยนยามลูกถูกพ่อแท้ ๆ หมางเมินสักครั้ง หากทำอันใดไม่ได้สักนิดถึงลูกจะไม่ได้เกิดจากความตั้งใจ ในฐานะพ่อคนมันต้องทำได้ดีกว่านี้สิ !“แทนที่จะเอาเวลาไปดูลูก คุณดันเอาเวลามากินเหล้าหวนรำลึกถึงความหลังเนี่ยนะ” น้ำเสียงมาก่อนตัวด้วยซ้ำ พลางปรากฏร่างวิญญาณของธนัชชายืนอยู่ด้านข้าง “ลูกถูกพ่อคุณรังแกร้องไห้จะขาดใจคุณไม่คิดโทรหาลูกบ้างเหรอ”“.....” ใช่ชายหนุ่มจะได้ยิน เขายังคงจิบเหล้าดูรูปต่อไป“คุณยู ได้ยินมั้ย โทรหาลูกบ้างสิ” หญิงสาวตะโกนข้างหูทว่ามันเปล่าประโยชน์ “คุณไม่ได้ติดต่อไอ้เหม่งมาหลายวันแล้วนะ”วิญญาณบาปยังไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้นมากนัก เสียงนายสินผู้เป็นเลขาแทรกขึ้นก่อนจะเดินถือโทรศัพท์เจ้านายเข้ามา“บอสครับ คุณหนูยิ้มโทรมาครับ”เจ้าของรีสอร์ตคว่ำหน้ารูปถ่ายลงแลรับโทรศัพท์มาทันที“รับสิคะ คุณคือกำลังใจเดียวของหนูยิ้มนะ” วิญญาณสาวยิ้มมองอย่างตั้งความหวังทว่าความยินดีของเธอดับวูบ ยุทธภพทิ้งโทรศัพท์ข้างลำตัวยันตนยืนขึ้น อีกทั้งยังเดินออกไปชวนเลขาคุยเรื่องงานเรื่อยเปื่อยธนัชชาน้ำตาคลอ ทิ้งกายนั่งลงอย่างเชื่องช้า ทั้งเจ็บใจและเสียใจปะปนมั่วไปหมด“ถ้าฉันมีชีวิตอีกครั้ง ฉันจะพาลูกไปให้ไกลแสนไกล” หญิงสาวกำหมัดแน่นไปหมด “แต่มันก็เป็นได้แค่ถ้าไง มันเป็นไปไม่ได้ ฉันทิ้งทุกอย่างเอง ทิ้งทั้งชีวิตทิ้งทั้งลูก ฉันต้องยอมรับมันสินะ”จะต้องร้องไห้อีกสักแค่ไหน ต้องทรมานอยู่เบื้องหลังความตายอีกสักเท่าไร ต้องทนดูลูกร้องไห้ไปถึงไหน เมื่อไหร่ถึงจะหลุดพ้นจากทุกสิ่งจริง ๆ เสียทีทว่าวันหนึ่งสวรรค์มอบโอกาสให้วิญญาณบาปมีชีวิตอีกครั้ง หญิงสาวไม่ลังเลรีบกอดโอกาสนี้ไว้แน่น แม้จะต้องอยู่ในร่างคนอื่น แม้จะมีเวลาเพียงสองร้อยวัน แม้จะต้องรบรากับความเกลียดชังของยุทธภพและพ่อของเขาก็ตามที การกลับมาคราวนี้เพื่อแก้ไขความผิดบาปทั้งหมด 🖤สองร้อยวันแด่ความรักของแม่ 🖤สองร้อยวันกับความสัมพันธ์อันยากจะอธิบาย 🖤สองร้อยวันสำหรับการจากลาโดยไม่มีสิ่งติดค้าง #เริ่มต้นใหม่ #แก้ตัวใหม่ #เป็นคนใหม่

🛎โปรยโซ่รัก🛎 เมื่อการแต่งงานไม่ใช่ตอนจบ มันคือการเริ่มต้นของชีวิตคู่เต็มรูปแบบ และความไม่สมหวังมันดันตกเป็นของเธอ “หม่อมหลวงฟ้าโปรด” “วันนี้วันครบรอบแต่งงาน มันควรเป็นวันที่ดีสิ” “พี่บอกให้กลับไป มีอะไรไปคุยที่บ้าน” “ไม่ โปรดจะคุยตรงนี้ ที่นี่” “เป็นอะไร ทุกทีไม่เป็นแบบนี้ ไม่วุ่นวายแบบนี้ด้วย” “อ๋อ นี่โปรดผิดเหรอคะ” “เธอไม่ให้เกียรติฉัน” ฟ้าโปรดหน้าชา คนที่ต้องเสียเกียรติมันคือเธอต่างหาก “แล้วพี่ให้เกียรติโปรดตรงไหน กี่ครั้งแล้วที่พี่นอกใจโปรด” “อย่าทำให้พี่โกรธ พี่จะย้ำเป็นครั้งสุดท้าย มีอะไรไปคุยที่บ้าน” “ครั้งแรกโปรดปลอบใจตัวเองว่าพลาด แต่นี่มันดันมีจนถึงครั้งที่สี่และอาจจะมีครั้งที่ห้า หก เจ็ด แปดตามมา” ภรรยาสาวกัดปาก “พอกันที !” คนรักปรี่เข้าหาผู้หญิงของสามีขณะทางนั้นหวีดร้องตกใจหลบซ่อนใต้แผ่นหลังแข็งแรง และกิตติกวินก็พร้อมที่จะปกป้องเสียด้วย “อย่านะ อย่าทำอะไรฮานะ ฮานะกลัว” หญิงชู้ร้องขอแกล้งร่ำไห้ “อย่ามาใช้กิริยาต่ำ ๆ ไร้การศึกษาต่อหน้าพี่ พี่เลือกเธอเป็นเมียเพราะการวางตัวของเธอ ชาติกำเนิดของเธอ คนอื่นมันก็แค่เศษ แต่เธอคือภรรยาของพี่” คำตอบนั้นสร้างความเจ็บปวดได้เป็นอย่างดี คนพรรค์นี้ไม่เหมาะสมเป็นพ่อของใครจริงไหม นี่อาจจะเป็นของขวัญที่เลวร้ายในวันครบรอบแต่งงาน แต่ลูกน้อยในครรภ์คือของขวัญอันแสนวิเศษในวันนี้เช่นกัน ฟ้าโปรดจะพาลูกไปให้ไกลแสนไกล เขาจะไม่มีวันรับรู้ว่าลูกที่ตนเองอยากได้นักหนากำลังจะเกิดมาลืมตาดูโลก และหญิงสาวไม่ใช่คนอ่อนแอ ก่อนจากกันเธอมีของฝากแสบ ๆ คัน ๆ พอให้สามีและหญิงชู้กระชุ่มกระชวยจดจำกันไปจนตาย